— 64 —

5. Ufftritt.

Kinj Gourmand un d' Kinigin im grosse Ornat sitze uff d'r Estrade, Güggumseck, Gäggele, Scharf, Winmuck, Mumes, Schimmel, Bäbbelenz, Schnurrdiburr, Kinj Mickey, Zieselmiesel, Mickeymiesle, stehn rechts vum Kinj, Prinz Chantalem links. Zwai Soldate bringe Aristide gfesselt vor de Kinj.

Kinj: Heidideldum, dü bisch angeklaaut d’ Prinzess gschtohle un sie in e wildi Felsegejed verschleppt ze han; dorte hesch sie in e're Höhl gfange g’halte.

Aristide: Herr Kinj, d'r Maharadscha üss Indie het d' Prinzess im Schlaraffeland üewerfalle, un het sie in Indie in sinem Palascht yngschberrt.

Alli (wo geje A. sin: Gelächter).

Aristide: Ich bin im Maharadscha noochgereist, un bin in sim Palascht als Frau verkleid, Palaschtdienere worre.

Alli (wo geje A. sin: Gelächter).

Aristide: Ich bin verwitscht worre, un hab solle vor d’ Strof gepeitscht wäre. Noochher awer isch mir's, als Mönch verkleid, gelunge, d’ Prinzess üss-em Palascht ze rette, üewer's Meer, bis in ihre Heimet. No het uns e Drach d’r Wäj versperrt, denne hab ich umgebrocht. Herr Kinj, fröüj d' Prinzess selwer, ob aan Wort un- wohr isch, vun dem was ich gsaat hab.

Kinj: Diss arme Kind het üss Angscht, Elend un Schrecke d' Sprooch verlore un lejt im Fiewer. Prinz Arcadin vun Chantalem, was hesch dü zue dere Gschicht ze saaue?

Chantalem: Was ich dir gsaat hab isch püri Wohrheit. D'r Herrgott soll mich strofe, wenn ich gelöüje hab.

Kinj: Heidideldum, dini Uessredde sin eso dumm, dass mer ken Wort d’rvun glauwe kann.

Aristide: Herr Kinj, ich liej nit, so wohr ass ich liewer ster- we möcht.

Kinj: Ja, sterwe muehsch, un diss glich, denn dini Schandtat isch so gross, so herzlos, dass dü nit meh verdient hesch. Siehsch denne See? Dort muehsch nyn. Es isch noch e Gnad wo ich dir schenk, dass ich dich