— 57 —

Yoyotte: Himmel helf! (Fallt in Ohnmacht.)

(Es blitzt, dundert.)

Drache: Ooo-aaah! (Langsam zeruck in d‘ Höhl.) Ooo- aaah!

(Dampf kummt erüss.)

Aristide (geht in d’ Höh! nyn).

7. Ufftritt.

Prinz Chantalem vun rechts, Noochher zwei Soldate.

Chantalem: Was muess ich sehn? Prinzess! O was e Glüeck! Prinzess! Sie isch ohnmächtig, krank. (Knejt näwe sie.)

Aristide (schwankt üss d'r Höhl): Ah, der giftig Dampf, der giftig... (hebbt sich am e Felse) nämt m'r d'r Odem, d'r Odem.

(D Höhl wurd finschter.)

Chantalem: Ei gück, d'r Hanswurscht Heidideldum. So isch’s doch wohr, was mer vun dir b’haupt het!

Aristide: Ja, was isch denn gschehne? Ja, jetzt weiss ich's widder. Der giftig Dampf, der (verwundert) Wer isch denn do? Wenn ich nit irr... ah dü bisch d'r Prinz Arcadin vun Chantalem. Sei gegrüesst.

Chantalem (steht uff) : Der bin ich, Herr Hofnarr, der bin ich.

Aristide: Sei gegrüesst, werter Prinz. O was isch mit dr Prinzess? Sie lejt wie tod? (Will geje sie.)

Chantalem: Ken Schritt, Hofnarr, un rüehr d’ Prinzess nit an.

Aristide: Prinz! Was fallt dir yn?

Chantalem (rueft geje rechts) : He, Soldate! Soldate! Ma- che e Draabär, un halte d’ Pferd gerüescht; d’ Prin- zess isch gfunde, mir bringe sie zuem Kinj.

Aristide: Langsam, Prinz, diss isch min Sach.

Chantalem: Sei still, dü Prinzessraiwer, dü hesch sie in d' Wildnis verschleppt. Müx dich nit, sunscht lehrt dich miner Sawel e anderi Sproch.