— 54 —

ser durich ‘s Schlüesselloch pfiffe kannsch. (Knixt, schnell ab.)

Kinj (setzt sich noochdenklich).

(Es wurd finschter — Verwandlung.)

Müsik.

Wildverwachseni Felsegejed mit spitzige Felse, die bis in d' Wolike reiche; e schmaler Pfad füehrt berjab, unte leje Felsblöck, links e Höhl, wo e Drach drinne schloft.

4. Ufftritt.

Güggumseck, Gäggele, Scharf draat e Esskorb, Winmuck e Fässel, Mumes, Schimmel, Schnurrdiburr. Alli vun rechts, han Spiess un Hallebarde.

Güggumseck: Allez e bissel dapfer, dass mer bie Daa noch üss dere Felsegejed erüsskumme.

Scharf: Un ich hab genue for hitt. (Stellt d'r Korb ab.)

Winmuck: Un ich au.

Gäggele: D’r Güggumseck füehrt uns in d’r Welt erum un maant er muess d’ Prinzess finde. Ken Schritt mach ich meh hitt.

Mumes: Mir däte besser dran duehn denne verdrähjte Hei- dideldum ze sueche, no däte mir au d‘ Prinzess finde, denn der het sie verschleppt, so sicher wie ebbs.

Schimmel: D'r Mumes het d’r richtig Fade. So isch's.

Güggumseck: Ihr redde schlecht. D'r Heidideldum isch e ehrlichi Hütt, wo kem Mensch ebbs ze leid dueht.

Gäggele: Ja, wo isch denn die ehrlich Hütt? Wo isch unseri Prinzess, he?

Mumes: Ja, der wo uns biem Kinj verkalfaktert het.

Schnurrdiburr: Ihr han halt e Wuet üewer ‘ne, wiel er euri Moglereie an de Daa gebrocht het.

Gäggele: Katzeroller, bass uff, sunscht pfätz ich dir in d'r Waddel.

Schnurrdiburr: Un ich kratz dir d’ Aue üss. Miau!

Güggumseck: Ruehj do, un marsch.

Scharf: Nix ze mache. Mir han Hunger, un jetzt wurd gesse. Wo isch denn d’r Pfannedraauer gebliewe? He, Prinz Bäbbelenz! Ich will ebbs brote. He!