— 50 —

Aristide (hebbt sie) : Krisch nit, denn diner Schrei hätt ich fascht schwer büesse muehn. Verliere mer ken Zitt.

Yoyotte: D'r Himmel schickt dich, dü...

Aristide: Still! Zelli g’heim Tüer fühert dich durich e un- terirdischer Gang bis an 's End vum Palascht. Dort erwarte dich schnelli Pferd, anderi Kleider un Die- ner. No geht’s rasend durich e Wald bis an ’s Meer. Dort lejt e Schiff, diss uns... bscht! Verschwind, Prin- zess, schnell.

Yoyotte (ab rechts).

Maja: Na, heiliger Mann, hesch diner Säje zue unserem Glüeck — wo isch d’ Prinzess?

Aristide: Herr!

Maja: Gib Antwort!

Aristide: Ich bin im diefschte Gebet versunke gsin, un wie ich uffgeluejt hab, isch sie nimi...

Maja: Merikwüerdig. (Lüejt um sich.) Merikwüerdig.

Aristide: Viellicht isch d‘ Prinzess hinter zeller Umhang.

Maja: Merikwüerdig!

Aristide: Derf ich dir helfe sueche?

Maja: Kumm! (Geht d’ Staffle nuff.)

Aristide (macht ‘s Seil vum Lyb, werft’s Maja um de Hals, risst Maja ruckwärts uff d’ Staffle, stopft-em e Tuech in ’s Müül, bind n'e. Ab durich d’ gheim Tüer.)

Maja (wehrt sich, suecht sich frei ze mache, rollt d’ Staffle erunter, bliebt leje).

Rideau.