— 48 —

Maja: Nit so, Prinzess, nit so. Ich duld ken Widderspruch. (Hebbt sie in d’ Höh.) Soldat, es gschieht was ich saa.

1. Soldat: Es gschieht, Herr.

2. Soldat (vun links): Herr üewer Läwe un Tod, der fremd Mann isch verschwunde.

Yoyotte: Gott sei...

Maja: Verschwunde? (Steht uff.) Wie isch diss möjlich. Sueche alli Winkel im Palascht ab. Sueche! Bringe ‘ne no doher zue mir. Finde ihr n'e nit, so koscht's euch d'r Kopf. Un ihr Edli vum Hofstaat, ihr üewernämme d’ Verantwortung, dass alles gschieht nooch mim Wille. (Nämmt Yoyotte an d'r Hand, füehrt sie erab.)

(D'r Vorhang geht zue.)

Maja: Prinzess, het der Danz dir gfalle? Gewiss. Dü sollsch alle Daa Fraid un Glüeck erläwe.

5. Ufftritt.

Aristide, verkleid als Mönich, langer wisser Bart, e Seil um d' Lende gebunde, geht am e lange Stock. 1. Sol- dat vun links.

1. Soldat: Herr, es isch e heiliger Mann üss fremdem Land do, wo dir e Botschaft vum e Kinj üewerbringe will.

Maja: Bring die Botschaft.

1. Soldat: Er gibt sie nit, er will sie selwer in dini Händ laje.

Maja: Geh un saa, er sei willkumme.

1. Soldat (ab).

Aristide (verneigt sich dief) : Gott sei mit dir, hoher Herr. Ich hab dir e Fraidebotschaft unter Siegel un Bot- schaft ze bringe, vum Kinj Gourmand.

Yoyotte: Vun mim Kinjsbabbe?

Maja: Gib her, heiliger Mann. (Lest.)

Aristide (hebbt d’ Hand geje Prinzess zuem Gruess).

Maja: Prinzess Yoyotte, d'r Kinj Gourmand, diner Vadder, isch mit unserer Hochzitt ynverstande. Er grüesst un umarmt dich. Prinzess, jetzt bisch mine uff alli Zitte. Was e Fraid, e Glüeck isch in miner Palascht yrıge- zöje.