— 40 —

Mad. Kinj: Still dü frecher Narr, Demnooch bisch dü Wit- mann, wie ich hör.

Niesatt: Ja verehrti Kinigin. Mini Frau het emol e Läwer- knöpfelbaam ganz leer gesse, un isch dran gschtorwe.

Yoyotte: Wo sin denn die nette Prinzessele?

Niesatt: O dü wursch stünne. Sie wäre dir ze Ehre e Dänzel uffüehre.

Yoyotte: No wurd’s luschtig. Awer dü kennsch mini Be- dingung. Z’erscht muehsch Rätsle löse.

Niesatt: Liewi Prinzess, diss bressiert nit eso. Awer ich will dir verrote, dass nit witt vun do e Baam steht wo Rät- selnusse draat, un wie mer e Nuss gesse het, rot mer ‘s schwerschte Rätsel.

Chantalem: So e Baam hesch dü? Jetzt geh ich n'e sueche, un hau n'e rakta ratsch ab. (Muschtert alli Baam.)

Niesatt: Geh nume, un suech n'e, haha.

Kinj: Kinj, in dim Land isch heiss, dätsch emol e küehl’s Lüeftel wähje lonn.

Niesatt: Diss sollsch dü han. (Batscht dreimol in d’ Händ.)

(Mer hört e Rätschmaschin rapple. Windrüsche.)

Kinj: Ha wie angenehm. Merci Kinjsbrueder. Un jetz wölle mir uns an dine koschtbare Baam verluschtiere.

Niesatt: Fraid mich. Wohlbekumms. (Batscht dreimol in d’ Händ, d’ Disch verschwind nooch links.)

Coucou (stellt d’ Sessel geje rechts un links).

Mad. Kinj.: Liewer Kinj Niesatt! Schaich denne rüche Wind furt un mach mir zelieb e warmlächti Mond- nacht mit Nachtigallegsang.

Niesatt: Verehrti Kinigin, es gschieht. (Batscht in d' Händ.)

(D' Rätschmaschin rappelt; fini Müsik. Mondnacht )

(D’ Lampion am Palascht gehn an, vun rechts un links kumme Dänzere als: Wurscht, Milichlaiwel, Leb- kueche, Gaggumer etc. Beleichtung.)

Ballett.

Alli bewundere d’r Danz, sinke noochenand for Schloof uff Debbi, Kisse, Füüllenzer.