Φύλαξ

θεοὺς μὲν αἰτῶ τῶνδʼ ἀπαλλαγὴν πόνων

φρουρᾶς ἐτείας μῆκος, ἣν κοιμώμενος

στέγαις Ἀτρειδῶν ἄγκαθεν, κυνὸς δίκην,

ἄστρων κάτοιδα νυκτέρων ὁμήγυριν,

καὶ τοὺς φέροντας χεῖμα καὶ θέρος βροτοῖς

λαμπροὺς δυνάστας, ἐμπρέποντας αἰθέρι

ἀστέρας, ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς τε τῶν .

καὶ νῦν φυλάσσω λαμπάδος τό σύμβολον,

αὐγὴν πυρὸς φέρουσαν ἐκ Τροίας φάτιν

ἁλώσιμόν τε βάξιν· ὧδε γὰρ κρατεῖ

γυναικὸς ἀνδρόβουλον ἐλπίζον κέαρ.

εὖτʼ ἂν δὲ νυκτίπλαγκτον ἔνδροσόν τʼ ἔχω

εὐνὴν ὀνείροις οὐκ ἐπισκοπουμένην

ἐμήν· φόβος γὰρ ἀνθʼ ὕπνου παραστατεῖ,

τὸ μὴ βεβαίως βλέφαρα συμβαλεῖν ὕπνῳ·

ὅταν δʼ ἀείδειν ἢ μινύρεσθαι δοκῶ,

ὕπνου τόδʼ ἀντίμολπον ἐντέμνων ἄκος,

κλαίω τότʼ οἴκου τοῦδε συμφορὰν στένων

οὐχ ὡς τὰ πρόσθʼ ἄριστα διαπονουμένου.

νῦν δʼ εὐτυχὴς γένοιτʼ ἀπαλλαγὴ πόνων

εὐαγγέλου φανέντος ὀρφναίου πυρός.

ὦ χαῖρε λαμπτὴρ νυκτός, ἡμερήσιον

φάος πιφαύσκων καὶ χορῶν κατάστασιν

πολλῶν ἐν Ἄργει, τῆσδε συμφορᾶς χάριν.

ἰοὺ ἰού.

Ἀγαμέμνονος γυναικὶ σημαίνω τορῶς

εὐνῆς ἐπαντείλασαν ὡς τάχος δόμοις

ὀλολυγμὸν εὐφημοῦντα τῇδε λαμπάδι

ἐπορθιάζειν, εἴπερ Ἰλίου πόλις

ἑάλωκεν, ὡς ὁ φρυκτὸς ἀγγέλλων πρέπει·

αὐτός τʼ ἔγωγε φροίμιον χορεύσομαι.

τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαι

τρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας.

γένοιτο δʼ οὖν μολόντος εὐφιλῆ χέρα

ἄνακτος οἴκων τῇδε βαστάσαι χερί.

τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας

βέβηκεν· οἶκος δʼ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,

σαφέστατʼ ἂν λέξειεν· ὡς ἑκὼν ἐγὼ

μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.

δέκατον μὲν ἔτος τόδʼ ἐπεὶ Πριάμου

μέγας ἀντίδικος,

Μενέλαος ἄναξ ἠδʼ Ἀγαμέμνων,

διθρόνου Διόθεν καὶ δισκήπτρου

τιμῆς ὀχυρὸν ζεῦγος Ἀτρειδᾶν

στόλον Ἀργείων χιλιοναύτην,

τῆσδʼ ἀπὸ χώρας

ἦραν, στρατιῶτιν ἀρωγὰν,

μέγαν ἐκ θυμοῦ κλάζοντες Ἄρη

τρόπον αἰγυπιῶν, οἵτʼ ἐκπατίοις

ἄλγεσι παίδων ὕπατοι λεχέων

στροφοδινοῦνται

πτερύγων ἐρετμοῖσιν ἐρεσσόμενοι,

δεμνιοτήρη

πόνον ὀρταλίχων ὀλέσαντες·

ὕπατος δʼ ἀίων ἤ τις Ἀπόλλων

ἢ Πὰν ἢ Ζεὺς οἰωνόθροον

γόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκων

ὑστερόποινον

πέμπει παραβᾶσιν Ἐρινύν.

οὕτω δʼ Ἀτρέως παῖδας ὁ κρείσσων

ἐπʼ Ἀλεξάνδρῳ πέμπει ξένιος

Ζεὺς πολυάνορος ἀμφὶ γυναικὸς

πολλὰ παλαίσματα καὶ γυιοβαρῆ

γόνατος κονίαισιν ἐρειδομένου

διακναιομένης τʼ ἐν προτελείοις

κάμακος θήσων Δαναοῖσι

Τρωσί θʼ ὁμοίως. ἔστι δʼ ὅπη νῦν

ἔστι· τελεῖται δʼ ἐς τὸ πεπρωμένον·

οὔθʼ ὑποκαίων οὔθʼ ὑπολείβων

οὔτε δακρύων ἀπύρων ἱερῶν

ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει.

ἡμεῖς δʼ ἀτίται σαρκὶ παλαιᾷ

τῆς τότʼ ἀρωγῆς ὑπολειφθέντες

μίμνομεν ἰσχὺν

ἰσόπαιδα νέμοντες ἐπὶ σκήπτροις.

ὅ τε γὰρ νεαρὸς μυελὸς στέρνων

ἐντὸς ἀνᾴσσων

ἰσόπρεσβυς, Ἄρης δʼ οὐκ ἔνι χώρᾳ,

τό θʼ ὑπέργηρων φυλλάδος ἤδη

κατακαρφομένης τρίποδας μὲν ὁδοὺς

στείχει, παιδὸς δʼ οὐδὲν ἀρείων

ὄναρ ἡμερόφαντον ἀλαίνει.

σὺ δέ, Τυνδάρεω

θύγατερ, βασίλεια Κλυταιμήστρα,

τί χρέος; τί νέον; τί δʼ ἐπαισθομένη,

τίνος ἀγγελίας

πειθοῖ περίπεμπτα θυοσκεῖς;

πάντων δὲ θεῶν τῶν ἀστυνόμων,

ὑπάτων, χθονίων,

τῶν τʼ οὐρανίων τῶν τʼ ἀγοραίων,

βωμοὶ δώροισι φλέγονται·

ἄλλη δʼ ἄλλοθεν οὐρανομήκης

λαμπὰς ἀνίσχει,

φαρμασσομένη χρίματος ἁγνοῦ

μαλακαῖς ἀδόλοισι παρηγορίαις,

πελάνῳ μυχόθεν βασιλείῳ.

τούτων λέξασʼ ὅ τι καὶ δυνατὸν

καὶ θέμις αἰνεῖν,

παιών τε γενοῦ τῆσδε μερίμνης,

ἣ νῦν τοτὲ μὲν κακόφρων τελέθει,

τοτὲ δʼ ἐκ θυσιῶν ἀγανὴ φαίνουσʼ

ἐλπὶς ἀμύνει φροντίδʼ ἄπληστον

τῆς θυμοβόρου φρένα λύπης.

κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν

ἐκτελέων· ἔτι γὰρ θεόθεν καταπνεύει

πειθὼ μολπᾶν

ἀλκὰν σύμφυτος αἰών·

ὅπως Ἀχαι-

ῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας

ξύμφρονα ταγάν,

πέμπει σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι

θούριος ὄρνις Τευκρίδʼ ἐπʼ αἶαν,

οἰωνῶν βασιλεὺς βασιλεῦσι νε-

ῶν ὁ κελαινός, ὅ τʼ ἐξόπιν ἀργᾶς,

φανέντες ἴ-

κταρ μελάθρων χερὸς ἐκ δοριπάλτου

παμπρέπτοις ἐν ἕδραισιν,

βοσκόμενοι λαγίναν, ἐρικύμονα φέρματι γένναν,

βλαβέντα λοισθίων δρόμων.

αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δʼ εὖ νικάτω.

κεδνὸς δὲ στρατόμαντις ἰδὼν δύο λήμασι δισσοὺς

Ἀτρεΐδας μαχίμους ἐδάη λαγοδαίτας

πομπούς τʼ ἀρχάς·

οὕτω δʼ εἶπε τερᾴζων·

χρόνῳ μὲν ἀγρεῖ

Πριάμου πόλιν ἅδε κέλευθος,

πάντα δὲ πύργων

κτήνη πρόσθε τὰ δημιοπληθῆ

Μοῖρʼ ἀλαπάξει πρὸς τὸ βίαιον·

οἶον μή τις ἄγα θεόθεν κνεφά-

σῃ προτυπὲν στόμιον μέγα Τροίας

στρατωθέν.οἴκτῳ γὰρ ἐπί-

φθονος Ἄρτεμις ἁγνὰ

πτανοῖσιν κυσὶ πατρὸς

αὐτότοκον πρὸ λόχου μογερὰν πτάκα θυομένοισιν

στυγεῖ δὲ δεῖπνον αἰετῶν.

αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δʼ εὖ νικάτω.

τόσον περ εὔφρων, καλά,

δρόσοισι λεπτοῖς μαλερῶν λεόντων

πάντων τʼ ἀγρονόμων φιλομάστοις

θηρῶν ὀβρικάλοισι τερπνά,

τούτων αἴνει ξύμβολα κρᾶναι,

δεξιὰ μέν, κατάμομφα δὲ φάσματα στρουθῶν .

ἰήιον δὲ καλέω Παιᾶνα,

μή τινας ἀντιπνόους Δανα-

οῖς χρονίας ἐχενῇδας ἀ-

πλοίας τεύξῃ,

σπευδομένα θυσίαν ἑτέραν ἄνομόν τινʼ, ἄδαιτον

νεικέων τέκτονα σύμφυτον,

οὐ δεισήνορα. μίμνει γὰρ φοβερὰ παλίνορτος

οἰκονόμος δολία μνάμων μῆνις τεκνόποινος.

τοιάδε Κάλχας ξὺν μεγάλοις ἀγαθοῖς ἀπέκλαγξεν

μόρσιμʼ ἀπʼ ὀρνίθων ὁδίων οἴκοις βασιλείοις·

τοῖς δʼ ὁμόφωνον

αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δʼ εὖ νικάτω.

Ζεύς, ὅστις ποτʼ ἐστίν, εἰ τόδʼ αὐ-

τῷ φίλον κεκλημένῳ,

τοῦτό νιν προσεννέπω.

οὐκ ἔχω προσεικάσαι

πάντʼ ἐπισταθμώμενος

πλὴν Διός, εἰ τὸ μάταν ἀπὸ φροντίδος ἄχθος

χρὴ βαλεῖν ἐτητύμως.

οὐδʼ ὅστις πάροιθεν ἦν μέγας,

παμμάχῳ θράσει βρύων,

οὐδὲ λέξεται πρὶν ὤν·

ὃς δʼ ἔπειτʼ ἔφυ, τρια-

κτῆρος οἴχεται τυχών.

Ζῆνα δέ τις προφρόνως ἐπινίκια κλάζων

τεύξεται φρενῶν τὸ πᾶν·

τὸν φρονεῖν βροτοὺς ὁδώ-

σαντα, τὸν πάθει μάθος

θέντα κυρίως ἔχειν.

στάζει δʼ ἔν θʼ ὕπνῳ πρὸ καρδίας

μνησιπήμων πόνος· καὶ παρʼ ἄ-

κοντας ἦλθε σωφρονεῖν.

δαιμόνων δέ που χάρις βίαιος

σέλμα σεμνὸν ἡμένων.

καὶ τόθʼ ἡγεμὼν ὁ πρέ-

σβυς νεῶν Ἀχαιικῶν,

μάντιν οὔτινα ψέγων,

ἐμπαίοις τύχαισι συμπνέων,

εὖτʼ ἀπλοίᾳ κεναγγεῖ βαρύ-

νοντʼ Ἀχαιικὸς λεώς,

Χαλκίδος πέραν ἔχων παλιρρόχ-

θοις ἐν Αὐλίδος τόποις·

πνοαὶ δʼ ἀπὸ Στρυμόνος μολοῦσαι

κακόσχολοι νήστιδες δύσορμοι,

βροτῶν ἄλαι, ναῶν τε καὶ

πεισμάτων ἀφειδεῖς,

παλιμμήκη χρόνον τιθεῖσαι

τρίβῳ κατέξαινον ἄν-

θος Ἀργείων· ἐπεὶ δὲ καὶ πικροῦ

χείματος ἄλλο μῆχαρ

βριθύτερον πρόμοισιν

μάντις ἔκλαγξεν προφέρων

Ἄρτεμιν, ὥστε χθόνα βάκ-

τροις ἐπικρούσαντας Ἀτρεί-

δας δάκρυ μὴ κατασχεῖν·

ἄναξ δʼ ὁ πρέσβυς τότʼ εἶπε φωνῶν·

βαρεῖα μὲν κὴρ τὸ μὴ πιθέσθαι,

βαρεῖα δʼ, εἰ τέκνον δαΐ-

ξω, δόμων ἄγαλμα,

μιαίνων παρθενοσφάγοισιν

ῥείθροις πατρῴους χέρας

πέλας βωμοῦ· τί τῶνδʼ ἄνευ κακῶν,

πῶς λιπόναυς γένωμαι

ξυμμαχίας ἁμαρτών;

παυσανέμου γὰρ θυσίας

παρθενίου θʼ αἵματος ὀρ-

γᾷ περιόργως ἐπιθυ-

μεῖν θέμις. εὖ γὰρ εἴη.

ἐπεὶ δʼ ἀνάγκας ἔδυ λέπαδνον

φρενὸς πνέων δυσσεβῆ τροπαίαν

ἄναγνον ἀνίερον, τόθεν

τὸ παντότολμον φρονεῖν μετέγνω.

βροτοὺς θρασύνει γὰρ αἰσχρόμητις

τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων. ἔτλα δʼ οὖν

θυτὴρ γενέσθαι θυγατρός,

γυναικοποίνων πολέμων ἀρωγὰν

καὶ προτέλεια ναῶν.

λιτὰς δὲ καὶ κληδόνας πατρῴους

παρʼ οὐδὲν αἰῶ τε παρθένειον

ἔθεντο φιλόμαχοι βραβῆς.

φράσεν δʼ ἀόζοις πατὴρ μετʼ εὐχὰν

δίκαν χιμαίρας ὕπερθε βωμοῦ

πέπλοισι περιπετῆ παντὶ θυμῷ προνωπῆ

λαβεῖν ἀέρδην, στόματός

τε καλλιπρῴρου φυλακᾷ κατασχεῖν

φθόγγον ἀραῖον οἴκοις,

βίᾳ χαλινῶν τʼ ἀναύδῳ μένει.

κρόκου βαφὰς δʼ ἐς πέδον χέουσα

ἔβαλλʼ ἕκαστον θυτήρ-

ων ἀπʼ ὄμματος βέλει

φιλοίκτῳ, πρέπουσά θʼ ὡς ἐν γραφαῖς, προσεννέπειν

θέλουσʼ, ἐπεὶ πολλάκις

πατρὸς κατʼ ἀνδρῶνας εὐτραπέζους

ἔμελψεν, ἁγνᾷ δʼ ἀταύρωτος αὐδᾷ πατρὸς

φίλου τριτόσπονδον εὔ-

ποτμον παιῶνα φίλως ἐτίμα—

τὰ δʼ ἔνθεν οὔτʼ εἶδον οὔτʼ ἐννέπω·

τέχναι δὲ Κάλχαντος οὐκ ἄκραντοι.

Δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦσ-

ιν μαθεῖν ἐπιρρέπει·

τὸ μέλλον δʼ , ἐπεὶ γένοιτʼ, ἂν κλύοις· πρὸ χαιρέτω·

ἴσον δὲ τῷ προστένειν.

τορὸν γὰρ ἥξει σύνορθρον αὐγαῖς.

πέλοιτο δʼ οὖν τἀπὶ τούτοισιν εὖ πρᾶξις, ὡς

θέλει τόδʼ ἄγχιστον Ἀ-

πίας γαίας μονόφρουρον ἕρκος.

ἥκω σεβίζων σόν, Κλυταιμήστρα, κράτος·

δίκη γάρ ἐστι φωτὸς ἀρχηγοῦ τίειν

γυναῖκʼ ἐρημωθέντος ἄρσενος θρόνου.

σὺ δʼ εἴ τι κεδνὸν εἴτε μὴ πεπυσμένη

εὐαγγέλοισιν ἐλπίσιν θυηπολεῖς,

κλύοιμʼ ἂν εὔφρων· οὐδὲ σιγώσῃ φθόνος.

εὐάγγελος μέν, ὥσπερ ἡ παροιμία,

ἕως γένοιτο μητρὸς εὐφρόνης πάρα.

πεύσῃ δὲ χάρμα μεῖζον ἐλπίδος κλύειν·

Πριάμου γὰρ ᾑρήκασιν Ἀργεῖοι πόλιν.

πῶς φής; πέφευγε τοὔπος ἐξ ἀπιστίας.

Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν· ἦ τορῶς λέγω;

χαρά μʼ ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη.

εὖ γὰρ φρονοῦντος ὄμμα σοῦ κατηγορεῖ.

τί γὰρ τὸ πιστόν; ἔστι τῶνδέ σοι τέκμαρ;

ἔστιν· τί δʼ οὐχί; μὴ δολώσαντος θεοῦ.

πότερα δʼ ὀνείρων φάσματʼ εὐπιθῆ σέβεις;

οὐ δόξαν ἂν λάβοιμι βριζούσης φρενός.

ἀλλʼ ἦ σʼ ἐπίανέν τις ἄπτερος φάτις;

παιδὸς νέας ὣς κάρτʼ ἐμωμήσω φρένας.

ποίου χρόνου δὲ καὶ πεπόρθηται πόλις;

τῆς νῦν τεκούσης φῶς τόδʼ εὐφρόνης λέγω.

καὶ τίς τόδʼ ἐξίκοιτʼ ἂν ἀγγέλων τάχος;

Ἥφαιστος Ἴδης λαμπρὸν ἐκπέμπων σέλας.

φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρʼ ἀπʼ ἀγγάρου πυρὸς

ἔπεμπεν· Ἴδη μὲν πρὸς Ἑρμαῖον λέπας

Λήμνου· μέγαν δὲ πανὸν ἐκ νήσου τρίτον

Ἀθῷον αἶπος Ζηνὸς ἐξεδέξατο,

ὑπερτελής τε, πόντον ὥστε νωτίσαι,

ἰσχὺς πορευτοῦ λαμπάδος πρὸς ἡδονὴν

πεύκη τὸ χρυσοφεγγές, ὥς τις ἥλιος,

σέλας παραγγείλασα Μακίστου σκοπαῖς·

ὁ δʼ οὔτι μέλλων οὐδʼ ἀφρασμόνως ὕπνῳ

νικώμενος παρῆκεν ἀγγέλου μέρος·

ἑκὰς δὲ φρυκτοῦ φῶς ἐπʼ Εὐρίπου ῥοὰς

Μεσσαπίου φύλαξι σημαίνει μολόν.

οἱ δʼ ἀντέλαμψαν καὶ παρήγγειλαν πρόσω

γραίας ἐρείκης θωμὸν ἅψαντες πυρί.

σθένουσα λαμπὰς δʼ οὐδέπω μαυρουμένη,

ὑπερθοροῦσα πεδίον Ἀσωποῦ, δίκην

φαιδρᾶς σελήνης, πρὸς Κιθαιρῶνος λέπας

ἤγειρεν ἄλλην ἐκδοχὴν πομποῦ πυρός.

φάος δὲ τηλέπομπον οὐκ ἠναίνετο

φρουρὰ πλέον καίουσα τῶν εἰρημένων·

λίμνην δʼ ὑπὲρ Γοργῶπιν ἔσκηψεν φάος·

ὄρος τʼ ἐπʼ Αἰγίπλαγκτον ἐξικνούμενον

ὤτρυνε θεσμὸν μὴ χρονίζεσθαι πυρός.

πέμπουσι δʼ ἀνδαίοντες ἀφθόνῳ μένει

φλογὸς μέγαν πώγωνα, καὶ Σαρωνικοῦ

πορθμοῦ κάτοπτον πρῶνʼ ὑπερβάλλειν πρόσω

φλέγουσαν· ἔστʼ ἔσκηψεν εὖτʼ ἀφίκετο

Ἀραχναῖον αἶπος, ἀστυγείτονας σκοπάς·

κἄπειτʼ Ἀτρειδῶν ἐς τόδε σκήπτει στέγος

φάος τόδʼ οὐκ ἄπαππον Ἰδαίου πυρός.

τοιοίδε τοί μοι λαμπαδηφόρων νόμοι,

ἄλλος παρʼ ἄλλου διαδοχαῖς πληρούμενοι·

νικᾷ δʼ ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος δραμών.

τέκμαρ τοιοῦτον σύμβολόν τέ σοι λέγω

ἀνδρὸς παραγγείλαντος ἐκ Τροίας ἐμοί.

θεοῖς μὲν αὖθις, ὦ γύναι, προσεύξομαι.

λόγους δʼ ἀκοῦσαι τούσδε κἀποθαυμάσαι

διηνεκῶς θέλοιμʼ ἂν ὡς λέγοις πάλιν.

Τροίαν Ἀχαιοὶ τῇδʼ ἔχουσʼ ἐν ἡμέρᾳ.

οἶμαι βοὴν ἄμεικτον ἐν πόλει πρέπειν.

ὄξος τʼ ἄλειφά τʼ ἐγχέας ταὐτῷ κύτει

διχοστατοῦντʼ ἄν, οὐ φίλω, προσεννέποις.

καὶ τῶν ἁλόντων καὶ κρατησάντων δίχα

φθογγὰς ἀκούειν ἔστι συμφορᾶς διπλῆς.

οἱ μὲν γὰρ ἀμφὶ σώμασιν πεπτωκότες

ἀνδρῶν κασιγνήτων τε καὶ φυταλμίων

παῖδες γερόντων οὐκέτʼ ἐξ ἐλευθέρου

δέρης ἀποιμώζουσι φιλτάτων μόρον·

τοὺς δʼ αὖτε νυκτίπλαγκτος ἐκ μάχης πόνος

νήστεις πρὸς ἀρίστοισιν ὧν ἔχει πόλις

τάσσει, πρὸς οὐδὲν ἐν μέρει τεκμήριον,

ἀλλʼ ὡς ἕκαστος ἔσπασεν τύχης πάλον.

ἐν δʼ αἰχμαλώτοις Τρωικοῖς οἰκήμασιν

ναίουσιν ἤδη, τῶν ὑπαιθρίων πάγων

δρόσων τʼ ἀπαλλαγέντες, ὡς δʼ εὐδαίμονες

ἀφύλακτον εὑδήσουσι πᾶσαν εὐφρόνην.

εἰ δʼ εὖ σέβουσι τοὺς πολισσούχους θεοὺς

τοὺς τῆς ἁλούσης γῆς θεῶν θʼ ἱδρύματα,

οὔ τἂν ἑλόντες αὖθις ἀνθαλοῖεν ἄν.

ἔρως δὲ μή τις πρότερον ἐμπίπτῃ στρατῷ

πορθεῖν ἃ μὴ χρή, κέρδεσιν νικωμένους.

δεῖ γὰρ πρὸς οἴκους νοστίμου σωτηρίας

κάμψαι διαύλου θάτερον κῶλον πάλιν·

θεοῖς δʼ ἀναμπλάκητος εἰ μόλοι στρατός,

ἐγρηγορὸς τὸ πῆμα τῶν ὀλωλότων

γένοιτʼ ἄν, εἰ πρόσπαια μὴ τύχοι κακά.

τοιαῦτά τοι γυναικὸς ἐξ ἐμοῦ κλύεις·

τὸ δʼ εὖ κρατοίη μὴ διχορρόπως ἰδεῖν.

πολλῶν γὰρ ἐσθλῶν τήνδʼ ὄνησιν εἱλόμην.

γύναι, κατʼ ἄνδρα σώφρονʼ εὐφρόνως λέγεις.

ἐγὼ δʼ ἀκούσας πιστά σου τεκμήρια

θεοὺς προσειπεῖν εὖ παρασκευάζομαι.

χάρις γὰρ οὐκ ἄτιμος εἴργασται πόνων.

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ καὶ νὺξ φιλία

μεγάλων κόσμων κτεάτειρα,

ἥτʼ ἐπὶ Τροίας πύργοις ἔβαλες

στεγανὸν δίκτυον, ὡς μήτε μέγαν

μήτʼ οὖν νεαρῶν τινʼ ὑπερτελέσαι

μέγα δουλείας

γάγγαμον, ἄτης παναλώτου.

Δία τοι ξένιον μέγαν αἰδοῦμαι

τὸν τάδε πράξαντʼ ἐπʼ Ἀλεξάνδρῳ

τείνοντα πάλαι τόξον, ὅπως ἂν

μήτε πρὸ καιροῦ μήθʼ ὑπὲρ ἄστρων

βέλος ἠλίθιον σκήψειεν.

Διὸς πλαγὰν ἔχουσιν εἰπεῖν,

πάρεστιν τοῦτό γʼ ἐξιχνεῦσαι.

ὡς ἔπραξεν ὡς ἔκρανεν. οὐκ ἔφα τις

θεοὺς βροτῶν ἀξιοῦσθαι μέλειν

ὅσοις ἀθίκτων χάρις

πατοῖθʼ· ὁ δʼ οὐκ εὐσεβής.

πέφανται δʼ ἐκτίνουσʼ

ἀτολμήτων ἀρὴ

πνεόντων μεῖζον ἢ δικαίως,

φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ

ὑπὲρ τὸ βέλτιστον. ἔστω δʼ ἀπή-

μαντον, ὥστʼ ἀπαρκεῖν

εὖ πραπίδων λαχόντα.

οὐ γὰρ ἔστιν ἔπαλξις

πλούτου πρὸς κόρον ἀνδρὶ

λακτίσαντι μέγαν Δίκας

βωμὸν εἰς ἀφάνειαν.

βιᾶται δʼ ἁ τάλαινα πειθώ,

προβούλου παῖς ἄφερτος ἄτας.

ἄκος δὲ πᾶν μάταιον. οὐκ ἐκρύφθη,

πρέπει δέ, φῶς αἰνολαμπές, σίνος·

κακοῦ δὲ χαλκοῦ τρόπον

τρίβῳ τε καὶ προσβολαῖς

μελαμπαγὴς πέλει

δικαιωθείς, ἐπεὶ

διώκει παῖς ποτανὸν ὄρνιν,

πόλει πρόστριμμʼ ἄφερτον ἐνθείς.

λιτᾶν δʼ ἀκούει μὲν οὔτις θεῶν·

τὸν δʼ ἐπίστροφον τῶν

φῶτʼ ἄδικον καθαιρεῖ.

οἷος καὶ Πάρις ἐλθὼν

ἐς δόμον τὸν Ἀτρειδᾶν

ᾔσχυνε ξενίαν τράπε-

ζαν κλοπαῖσι γυναικός.

λιποῦσα δʼ ἀστοῖσιν ἀσπίστοράς

τε καὶ κλόνους λογχίμους

ναυβάτας θʼ ὁπλισμούς,

ἄγουσά τʼ ἀντίφερνον Ἰλίῳ φθορὰν

βέβακεν ῥίμφα διὰ

πυλᾶν ἄτλητα τλᾶσα· πολλὰ δʼ ἔστενον

τόδʼ ἐννέποντες δόμων προφῆται·

ἰὼ ἰὼ δῶμα δῶμα καὶ πρόμοι,

ἰὼ λέχος καὶ στίβοι φιλάνορες.

πάρεστι σιγὰς ἀτίμους ἀλοιδόρους

ἄλγιστʼ ἀφημένων ἰδεῖν.

πόθῳ δʼ ὑπερποντίας

φάσμα δόξει δόμων ἀνάσσειν.

εὐμόρφων δὲ κολοσσῶν

ἔχθεται χάρις ἀνδρί·

ὀμμάτων δʼ ἐν ἀχηνίαις

ἔρρει πᾶσʼ Ἀφροδίτα.

ὀνειρόφαντοι δὲ πενθήμονες

πάρεισι δόξαι φέρου-

σαι χάριν ματαίαν.

μάταν γάρ, εὖτʼ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾷ,

παραλλάξασα διὰ

χερῶν βέβακεν ὄψις οὐ μεθύστερον

πτεροῖς ὀπαδοῦσʼ ὕπνου κελεύθοις.

τὰ μὲν κατʼ οἴκους ἐφʼ ἑστίας ἄχη

τάδʼ ἐστὶ καὶ τῶνδʼ ὑπερβατώτερα.

τὸ πᾶν δʼ ἀφʼ Ἕλλανος αἴας συνορμένοις

πένθειʼ ἀτλησικάρδιος

δόμων ἑκάστου πρέπει.

πολλὰ γοῦν θιγγάνει πρὸς ἧπαρ·

οὓς μὲν γάρ τις ἔπεμψεν

οἶδεν, ἀντὶ δὲ φωτῶν

τεύχη καὶ σποδὸς εἰς ἑκά-

στου δόμους ἀφικνεῖται.

ὁ χρυσαμοιβὸς δʼ Ἄρης σωμάτων

καὶ ταλαντοῦχος ἐν μάχῃ δορὸς

πυρωθὲν ἐξ Ἰλίου

φίλοισι πέμπει βαρὺ

ψῆγμα δυσδάκρυτον ἀν-

τήνορος σποδοῦ γεμί-

ζων λέβητας εὐθέτους.

στένουσι δʼ εὖ λέγοντες ἄν-

δρα τὸν μὲν ὡς μάχης ἴδρις,

τὸν δʼ ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντʼ—

ἀλλοτρίας διαὶ γυναι-

κός· τάδε σῖγά τις βαΰ-

ζει, φθονερὸν δʼ ὑπʼ ἄλγος ἕρ-

πει προδίκοις Ἀτρείδαις.

οἱ δʼ αὐτοῦ περὶ τεῖχος

θήκας Ἰλιάδος γᾶς

εὔμορφοι κατέχουσιν· ἐχ-

θρὰ δʼ ἔχοντας ἔκρυψεν.

βαρεῖα δʼ ἀστῶν φάτις ξὺν κότῳ·

δημοκράντου δʼ ἀρᾶς τίνει χρέος.

μένει δʼ ἀκοῦσαί τί μου

μέριμνα νυκτηρεφές.

τῶν πολυκτόνων γὰρ οὐκ

ἄσκοποι θεοί. κελαι-

ναὶ δʼ Ἐρινύες χρόνῳ

τυχηρὸν ὄντʼ ἄνευ δίκας

παλιντυχεῖ τριβᾷ βίου

τιθεῖσʼ ἀμαυρόν, ἐν δʼ ἀί-

στοις τελέθοντος οὔτις ἀλ-

κά· τὸ δʼ ὑπερκόπως κλύειν

εὖ βαρύ· βάλλεται γὰρ ὄσ-

σοις Διόθεν κάρανα.

κρίνω δʼ ἄφθονον ὄλβον·

μήτʼ εἴην πτολιπόρθης

μήτʼ οὖν αὐτὸς ἁλοὺς ὑπʼ ἄλ-

λων βίον κατίδοιμι.

πυρὸς δʼ ὑπʼ εὐαγγέλου

πόλιν διήκει θοὰ

βάξις· εἰ δʼ ἐτήτυμος,

τίς οἶδεν, ἤ τι θεῖόν ἐστί πῃ ψύθος.—

τίς ὧδε παιδνὸς ἢ φρενῶν κεκομμένος,

φλογὸς παραγγέλμασιν

νέοις πυρωθέντα καρδίαν ἔπειτʼ

ἀλλαγᾷ λόγου καμεῖν;—

ἐν γυναικὸς αἰχμᾷ πρέπει

πρὸ τοῦ φανέντος χάριν ξυναινέσαι.—

πιθανὸς ἄγαν ὁ θῆλυς ὅρος ἐπινέμεται

ταχύπορος· ἀλλὰ ταχύμορον

γυναικογήρυτον ὄλλυται κλέος.—

τάχʼ εἰσόμεσθα λαμπάδων φαεσφόρων

φρυκτωριῶν τε καὶ πυρὸς παραλλαγάς,

εἴτʼ οὖν ἀληθεῖς εἶτʼ ὀνειράτων δίκην

τερπνὸν τόδʼ ἐλθὸν φῶς ἐφήλωσεν φρένας.

κήρυκʼ ἀπʼ ἀκτῆς τόνδʼ ὁρῶ κατάσκιον

κλάδοις ἐλαίας· μαρτυρεῖ δέ μοι κάσις

πηλοῦ ξύνουρος διψία κόνις τάδε,

ὡς οὔτʼ ἄναυδος οὔτε σοι δαίων φλόγα

ὕλης ὀρείας σημανεῖ καπνῷ πυρός,

ἀλλʼ ἢ τὸ χαίρειν μᾶλλον ἐκβάξει λέγων—

τὸν ἀντίον δὲ τοῖσδʼ ἀποστέργω λόγον·

εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι.—

ὅστις τάδʼ ἄλλως τῇδʼ ἐπεύχεται πόλει,

αὐτὸς φρενῶν καρποῖτο τὴν ἁμαρτίαν.

ἰὼ πατρῷον οὖδας Ἀργείας χθονός,

δεκάτου σε φέγγει τῷδʼ ἀφικόμην ἔτους,

πολλῶν ῥαγεισῶν ἐλπίδων μιᾶς τυχών.

οὐ γάρ ποτʼ ηὔχουν τῇδʼ ἐν Ἀργείᾳ χθονὶ

θανὼν μεθέξειν φιλτάτου τάφου μέρος.

νῦν χαῖρε μὲν χθών, χαῖρε δʼ ἡλίου φάος,

ὕπατός τε χώρας Ζεύς, ὁ Πύθιός τʼ ἄναξ,

τόξοις ἰάπτων μηκέτʼ εἰς ἡμᾶς βέλη·

ἅλις παρὰ Σκάμανδρον ἦσθʼ ἀνάρσιος·

νῦν δʼ αὖτε σωτὴρ ἴσθι καὶ παιώνιος,

ἄναξ Ἄπολλον. τούς τʼ ἀγωνίους θεοὺς

πάντας προσαυδῶ, τόν τʼ ἐμὸν τιμάορον

Ἑρμῆν, φίλον κήρυκα, κηρύκων σέβας,

ἥρως τε τοὺς πέμψαντας, εὐμενεῖς πάλιν

στρατὸν δέχεσθαι τὸν λελειμμένον δορός.

ἰὼ μέλαθρα βασιλέων, φίλαι στέγαι,

σεμνοί τε θᾶκοι, δαίμονές τʼ ἀντήλιοι,

εἴ που πάλαι, φαιδροῖσι τοισίδʼ ὄμμασι

δέξασθε κόσμῳ βασιλέα πολλῷ χρόνῳ.

ἥκει γὰρ ὑμῖν φῶς ἐν εὐφρόνῃ φέρων

καὶ τοῖσδʼ ἅπασι κοινὸν Ἀγαμέμνων ἄναξ.

ἀλλʼ εὖ νιν ἀσπάσασθε, καὶ γὰρ οὖν πρέπει

Τροίαν κατασκάψαντα τοῦ δικηφόρου

Διὸς μακέλλῃ, τῇ κατείργασται πέδον.

βωμοὶ δʼ ἄιστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα,

καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός.

τοιόνδε Τροίᾳ περιβαλὼν ζευκτήριον

ἄναξ Ἀτρείδης πρέσβυς εὐδαίμων ἀνὴρ

ἥκει, τίεσθαι δʼ ἀξιώτατος βροτῶν

τῶν νῦν· Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις

ἐξεύχεται τὸ δρᾶμα τοῦ πάθους πλέον.

ὀφλὼν γὰρ ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκην

τοῦ ῥυσίου θʼ ἥμαρτε καὶ πανώλεθρον

αὐτόχθονον πατρῷον ἔθρισεν δόμον.

διπλᾶ δʼ ἔτεισαν Πριαμίδαι θἀμάρτια.

κῆρυξ Ἀχαιῶν χαῖρε τῶν ἀπὸ στρατοῦ.

χαίρω γε · τεθνάναι δʼ οὐκέτʼ ἀντερῶ θεοῖς.

ἔρως πατρῴας τῆσδε γῆς σʼ ἐγύμνασεν;

ὥστʼ ἐνδακρύειν γʼ ὄμμασιν χαρᾶς ὕπο.

τερπνῆς ἄρʼ ἦτε τῆσδʼ ἐπήβολοι νόσου.

πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου.

τῶν ἀντερώντων ἱμέρῳ πεπληγμένοι.

ποθεῖν ποθοῦντα τήνδε γῆν στρατὸν λέγεις;

ὡς πόλλʼ ἀμαυρᾶς ἐκ φρενός μʼ ἀναστένειν

πόθεν τὸ δύσφρον τοῦτʼ ἐπῆν θυμῷ στύγος;

πάλαι τὸ σιγᾶν φάρμακον βλάβης ἔχω.

καὶ πῶς; ἀπόντων κοιράνων ἔτρεις τινάς;

ὡς νῦν, τὸ σὸν δή, καὶ θανεῖν πολλὴ χάρις.

εὖ γὰρ πέπρακται. ταῦτα δʼ ἐν πολλῷ χρόνῳ

τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν,

τὰ δʼ αὖτε κἀπίμομφα. τίς δὲ πλὴν θεῶν

ἅπαντʼ ἀπήμων τὸν διʼ αἰῶνος χρόνον;

μόχθους γὰρ εἰ λέγοιμι καὶ δυσαυλίας,

σπαρνὰς παρήξεις καὶ κακοστρώτους, τί δʼ οὐ

στένοντες, οὐ λαχόντες ἤματος μέρος;

τὰ δʼ αὖτε χέρσῳ καὶ προσῆν πλέον στύγος·

εὐναὶ γὰρ ἦσαν δηΐων πρὸς τείχεσιν·

ἐξ οὐρανοῦ δὲ κἀπὸ γῆς λειμώνιαι

δρόσοι κατεψάκαζον, ἔμπεδον σίνος

ἐσθημάτων, τιθέντες ἔνθηρον τρίχα.

χειμῶνα δʼ εἰ λέγοι τις οἰωνοκτόνον,

οἷον παρεῖχʼ ἄφερτον Ἰδαία χιών,

ἢ θάλπος, εὖτε πόντος ἐν μεσημβριναῖς

κοίταις ἀκύμων νηνέμοις εὕδοι πεσών

τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ; παροίχεται πόνος·

παροίχεται δέ, τοῖσι μὲν τεθνηκόσιν

τὸ μήποτʼ αὖθις μηδʼ ἀναστῆναι μέλειν.

τί τοὺς ἀναλωθέντας ἐν ψήφῳ λέγειν,

τὸν ζῶντα δʼ ἀλγεῖν χρὴ τύχης παλιγκότου;

καὶ πολλὰ χαίρειν ξυμφορὰς καταξιῶ.

ἡμῖν δὲ τοῖς λοιποῖσιν Ἀργείων στρατοῦ

νικᾷ τὸ κέρδος, πῆμα δʼ οὐκ ἀντιρρέπει·

ὡς κομπάσαι τῷδʼ εἰκὸς ἡλίου φάει

ὑπὲρ θαλάσσης καὶ χθονὸς ποτωμένοις·

Τροίαν ἑλόντες δή ποτʼ Ἀργείων στόλος

θεοῖς λάφυρα ταῦτα τοῖς καθʼ Ἑλλάδα

δόμοις ἐπασσάλευσαν ἀρχαῖον γάνος.

τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν

καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται

Διὸς τόδʼ ἐκπράξασα.πάντʼ ἔχεις λόγον.

νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι·

ἀεὶ γὰρ ἥβη τοῖς γέρουσιν εὖ μαθεῖν.

δόμοις δὲ ταῦτα καὶ Κλυταιμήστρᾳ μέλειν

εἰκὸς μάλιστα, σὺν δὲ πλουτίζειν ἐμέ.

ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι χαρᾶς ὕπο,

ὅτʼ ἦλθʼ ὁ πρῶτος νύχιος ἄγγελος πυρός,

φράζων ἅλωσιν Ἰλίου τʼ ἀνάστασιν.

καί τίς μʼ ἐνίπτων εἶπε, φρυκτωρῶν δία

πεισθεῖσα Τροίαν νῦν πεπορθῆσθαι δοκεῖς;

ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς αἴρεσθαι κέαρ.

λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσʼ ἐφαινόμην.

ὅμως δʼ ἔθυον, καὶ γυναικείῳ νόμῳ

ὀλολυγμὸν ἄλλος ἄλλοθεν κατὰ πτόλιν

ἔλασκον εὐφημοῦντες ἐν θεῶν ἕδραις

θυηφάγον κοιμῶντες εὐώδη φλόγα.

καὶ νῦν τὰ μάσσω μὲν τί δεῖ σέ μοι λέγειν;

ἄνακτος αὐτοῦ πάντα πεύσομαι λόγον.

ὅπως δʼ ἄριστα τὸν ἐμὸν αἰδοῖον πόσιν

σπεύσω πάλιν μολόντα δέξασθαι·—τί γὰρ

γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν,

ἀπὸ στρατείας ἀνδρὶ σώσαντος θεοῦ

πύλας ἀνοῖξαι;—ταῦτʼ ἀπάγγειλον πόσει·

ἥκειν ὅπως τάχιστʼ ἐράσμιον πόλει·

γυναῖκα πιστὴν δʼ ἐν δόμοις εὕροι μολὼν

οἵαν περ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα

ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,

καὶ τἄλλʼ ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον

οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.

οὐδʼ οἶδα τέρψιν οὐδʼ ἐπίψογον φάτιν

ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

τοιόσδʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων

οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν.

αὕτη μὲν οὕτως εἶπε μανθάνοντί σοι

τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν εὐπρεπῶς λόγον.

σὺ δʼ εἰπέ, κῆρυξ, Μενέλεων δὲ πεύθομαι.

εἰ νόστιμός τε καὶ σεσωσμένος πάλιν

ἥκει σὺν ὑμῖν, τῆσδε γῆς φίλον κράτος.

οὐκ ἔσθʼ ὅπως λέξαιμι τὰ ψευδῆ καλὰ

ἐς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσθαι χρόνον.

πῶς δῆτʼ ἂν εἰπὼν κεδνὰ τἀληθῆ τύχοις;

σχισθέντα δʼ οὐκ εὔκρυπτα γίγνεται τάδε.

ἁνὴρ ἄφαντος ἐξ Ἀχαιικοῦ στρατοῦ,

αὐτός τε καὶ τὸ πλοῖον. οὐ ψευδῆ λέγω.

πότερον ἀναχθεὶς ἐμφανῶς ἐξ Ἰλίου,

ἢ χεῖμα, κοινὸν ἄχθος, ἥρπασε στρατοῦ;

ἔκυρσας ὥστε τοξότης ἄκρος σκοποῦ·

μακρὸν δὲ πῆμα συντόμως ἐφημίσω.

πότερα γὰρ αὐτοῦ ζῶντος ἢ τεθνηκότος

φάτις πρὸς ἄλλων ναυτίλων ἐκλῄζετο;

οὐκ οἶδεν οὐδεὶς ὥστʼ ἀπαγγεῖλαι τορῶς,

πλὴν τοῦ τρέφοντος Ἡλίου χθονὸς φύσιν.

πῶς γὰρ λέγεις χειμῶνα ναυτικῷ στρατῷ

ἐλθεῖν τελευτῆσαί τε δαιμόνων κότῳ;

εὔφημον ἦμαρ οὐ πρέπει κακαγγέλῳ

γλώσσῃ μιαίνειν· χωρὶς ἡ τιμὴ θεῶν.

ὅταν δʼ ἀπευκτὰ πήματʼ ἄγγελος πόλει

στυγνῷ προσώπῳ πτωσίμου στρατοῦ φέρῃ,

πόλει μὲν ἕλκος ἓν τὸ δήμιον τυχεῖν,

πολλοὺς δὲ πολλῶν ἐξαγισθέντας δόμων

ἄνδρας διπλῇ μάστιγι, τὴν Ἄρης φιλεῖ,

δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα·

τοιῶνδε μέντοι πημάτων σεσαγμένον

πρέπει λέγειν παιᾶνα τόνδʼ Ἐρινύων.

σωτηρίων δὲ πραγμάτων εὐάγγελον

ἥκοντα πρὸς χαίρουσαν εὐεστοῖ πόλιν,

πῶς κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμείξω, λέγων

χειμῶνʼ Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν;

ξυνώμοσαν γάρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρίν,

πῦρ καὶ θάλασσα, καὶ τὰ πίστʼ ἐδειξάτην

φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν.

ἐν νυκτὶ δυσκύμαντα δʼ ὠρώρει κακά.

ναῦς γὰρ πρὸς ἀλλήλαισι Θρῄκιαι πνοαὶ

ἤρεικον· αἱ δὲ κεροτυπούμεναι βίᾳ

χειμῶνι τυφῶ σὺν ζάλῃ τʼ ὀμβροκτύπῳ

ᾤχοντʼ ἄφαντοι ποιμένος κακοῦ στρόβῳ.

ἐπεὶ δʼ ἀνῆλθε λαμπρὸν ἡλίου φάος,

ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς

ἀνδρῶν Ἀχαιῶν ναυτικοῖς τʼ ἐρειπίοις.

ἡμᾶς γε μὲν δὴ ναῦν τʼ ἀκήρατον σκάφος

ἤτοι τις ἐξέκλεψεν ἢ ʼξῃτήσατο

θεός τις, οὐκ ἄνθρωπος, οἴακος θιγών.

τύχη δὲ σωτὴρ ναῦν θέλουσʼ ἐφέζετο,

ὡς μήτʼ ἐν ὅρμῳ κύματος ζάλην ἔχειν

μήτʼ ἐξοκεῖλαι πρὸς κραταίλεων χθόνα.

ἔπειτα δʼ Ἅιδην πόντιον πεφευγότες,

λευκὸν κατʼ ἦμαρ, οὐ πεποιθότες τύχῃ,

ἐβουκολοῦμεν φροντίσιν νέον πάθος,

στρατοῦ καμόντος καὶ κακῶς σποδουμένου.

καὶ νῦν ἐκείνων εἴ τίς ἐστιν ἐμπνέων,

λέγουσιν ἡμᾶς ὡς ὀλωλότας, τί μή;

ἡμεῖς τʼ ἐκείνους ταὔτʼ ἔχειν δοξάζομεν.

γένοιτο δʼ ὡς ἄριστα. Μενέλεων γὰρ οὖν

πρῶτόν τε καὶ μάλιστα προσδόκα μολεῖν.

εἰ γοῦν τις ἀκτὶς ἡλίου νιν ἱστορεῖ

καὶ ζῶντα καὶ βλέποντα, μηχαναῖς Διός,

οὔπω θέλοντος ἐξαναλῶσαι γένος,

ἐλπίς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν πάλιν.

τοσαῦτʼ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων.

τίς ποτʼ ὠνόμαζεν ὧδʼ

ἐς τὸ πᾶν ἐτητύμως—

μή τις ὅντινʼ οὐχ ὁρῶμεν προνοί-

αισι τοῦ πεπρωμένου

γλῶσσαν ἐν τύχᾳ νέμων;—

τὰν δορίγαμβρον ἀμφινει-

κῆ θʼ Ἑλέναν; ἐπεὶ πρεπόντως

ἑλένας, ἕλανδρος, ἑλέ-

πτολις, ἐκ τῶν ἁβροτίμων

προκαλυμμάτων ἔπλευσε

ζεφύρου γίγαντος αὔρᾳ,

πολύανδροί τε φεράσπιδες κυναγοὶ

κατʼ ἴχνος πλατᾶν ἄφαντον

κελσάντων Σιμόεντος ἀ-

κτὰς ἐπʼ ἀεξιφύλλους

διʼ ἔριν αἱματόεσσαν.

Ἰλίῳ δὲ κῆδος ὀρθ-

ώνυμον τελεσσίφρων

μῆνις ἤλασεν, τραπέζας ἀτί-

μωσιν ὑστέρῳ χρόνῳ

καὶ ξυνεστίου Διὸς

πρασσομένα τὸ νυμφότι-

μον μέλος ἐκφάτως τίοντας,

ὑμέναιον, ὃς τότʼ ἐπέρ-

ρεπεν γαμβροῖσιν ἀείδειν·

μεταμανθάνουσα δʼ ὕμνον

Πριάμου πόλις γεραιὰ

πολύθρηνον μέγα που στένει κικλήσκου-

σα Πάριν τὸν αἰνόλεκτρον,

παμπορθῆ πολύθρηνον

αἰῶνα διαὶ πολιτᾶν

μέλεον αἷμʼ ἀνατλᾶσα.

ἔθρεψεν δὲ λέοντος ἶ-

νιν δόμοις ἀγάλακτον οὕ-

τως ἀνὴρ φιλόμαστον,

ἐν βιότου προτελείοις

ἅμερον, εὐφιλόπαιδα

καὶ γεραροῖς ἐπίχαρτον.

πολέα δʼ ἔσχʼ ἐν ἀγκάλαις

νεοτρόφου τέκνου δίκαν,

φαιδρωπὸς ποτὶ χεῖρα σαί-

νων τε γαστρὸς ἀνάγκαις.

χρονισθεὶς δʼ ἀπέδειξεν ἦ-

θος τὸ πρὸς τοκέων· χάριν

γὰρ τροφεῦσιν ἀμείβων

μηλοφόνοισιν ἐν ἄταις

δαῖτʼ ἀκέλευστος ἔτευξεν·

αἵματι δʼ οἶκος ἐφύρθη,

ἄμαχον ἄλγος οἰκέταις

μέγα σίνος πολυκτόνον.

ἐκ θεοῦ δʼ ἱερεύς τις ἄ-

τας δόμοις προσεθρέφθη.

πάραυτα δʼ ἐλθεῖν ἐς Ἰλίου πόλιν

λέγοιμʼ ἂν φρόνημα μὲν

νηνέμου γαλάνας,

ἀκασκαῖον δʼ ἄγαλμα πλούτου,

μαλθακὸν ὀμμάτων βέλος,

δηξίθυμον ἔρωτος ἄνθος.

παρακλίνασʼ ἐπέκρανεν

δὲ γάμου πικρὰς τελευτάς,

δύσεδρος καὶ δυσόμιλος

συμένα Πριαμίδαισιν,

πομπᾷ Διὸς ξενίου,

νυμφόκλαυτος Ἐρινύς.

παλαίφατος δʼ ἐν βροτοῖς γέρων λόγος

τέτυκται, μέγαν τελε-

σθέντα φωτὸς ὄλβον

τεκνοῦσθαι μηδʼ ἄπαιδα θνῄσκειν,

ἐκ δʼ ἀγαθᾶς τύχας γένει

βλαστάνειν ἀκόρεστον οἰζύν.

δίχα δʼ ἄλλων μονόφρων εἰ-

μί· τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον

μετὰ μὲν πλείονα τίκτει,

σφετέρᾳ δʼ εἰκότα γέννᾳ.

οἴκων δʼ ἄρʼ εὐθυδίκων

καλλίπαις πότμος αἰεί.

φιλεῖ δὲ τίκτειν Ὕβρις

μὲν παλαιὰ νεά-

ζουσαν ἐν κακοῖς βροτῶν

ὕβριν τότʼ ἢ τόθʼ, ὅτε τὸ κύρ-

ιον μόλῃ φάος τόκου,

δαίμονά τε τὰν ἄμαχον ἀπόλεμ-

ον, ἀνίερον Θράσος, μελαί-

νας μελάθροισιν Ἄτας,

εἰδομένας τοκεῦσιν.

Δίκα δὲ λάμπει μὲν ἐν

δυσκάπνοις δώμασιν,

τὸν δʼ ἐναίσιμον τίει βίον .

τὰ χρυσόπαστα δʼ ἔδεθλα σὺν

πίνῳ χερῶν παλιντρόποις

ὄμμασι λιποῦσʼ, ὅσια προσέμολ-

ε, δύναμιν οὐ σέβουσα πλού-

του παράσημον αἴνῳ·

πᾶν δʼ ἐπὶ τέρμα νωμᾷ.

ἄγε δή, βασιλεῦ, Τροίας πτολίπορθʼ,

Ἀτρέως γένεθλον,

πῶς σε προσείπω; πῶς σε σεβίζω

μήθʼ ὑπεράρας μήθʼ ὑποκάμψας

καιρὸν χάριτος;

πολλοὶ δὲ βροτῶν τὸ δοκεῖν εἶναι

προτίουσι δίκην παραβάντες.

τῷ δυσπραγοῦντι δʼ ἐπιστενάχειν

πᾶς τις ἕτοιμος· δῆγμα δὲ λύπης

οὐδὲν ἐφʼ ἧπαρ προσικνεῖται·

καὶ ξυγχαίρουσιν ὁμοιοπρεπεῖς

ἀγέλαστα πρόσωπα βιαζόμενοι.

ὅστις δʼ ἀγαθὸς προβατογνώμων,

οὐκ ἔστι λαθεῖν ὄμματα φωτός,

τὰ δοκοῦντʼ εὔφρονος ἐκ διανοίας

ὑδαρεῖ σαίνειν φιλότητι.

σὺ δέ μοι τότε μὲν στέλλων στρατιὰν

Ἑλένης ἕνεκʼ, οὐ γάρ σʼ ἐπικεύσω,

κάρτʼ ἀπομούσως ἦσθα γεγραμμένος,

οὐδʼ εὖ πραπίδων οἴακα νέμων

θράσος ἐκ θυσιῶν

ἀνδράσι θνῄσκουσι κομίζων.

νῦν δʼ οὐκ ἀπʼ ἄκρας φρενὸς οὐδʼ ἀφίλως



εὔφρων πόνος εὖ τελέσασιν.

γνώσῃ δὲ χρόνῳ διαπευθόμενος

τόν τε δικαίως καὶ τὸν ἀκαίρως πόλιν οἰκουροῦντα πολιτῶν.

πρῶτον μὲν Ἄργος καὶ θεοὺς ἐγχωρίους

δίκη προσειπεῖν, τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους

νόστου δικαίων θʼ ὧν ἐπραξάμην πόλιν

Πριάμου· δίκας γὰρ οὐκ ἀπὸ γλώσσης θεοὶ

κλύοντες ἀνδροθνῆτας Ἰλίου φθορὰς

ἐς αἱματηρὸν τεῦχος οὐ διχορρόπως

ψήφους ἔθεντο· τῷ δʼ ἐναντίῳ κύτει

ἐλπὶς προσῄει χειρὸς οὐ πληρουμένῳ.

καπνῷ δʼ ἁλοῦσα νῦν ἔτʼ εὔσημος πόλις.

ἄτης θύελλαι ζῶσι· συνθνῄσκουσα δὲ

σποδὸς προπέμπει πίονας πλούτου πνοάς.

τούτων θεοῖσι χρὴ πολύμνηστον χάριν

τίνειν, ἐπείπερ καὶ πάγας ὑπερκότους

ἐφραξάμεσθα καὶ γυναικὸς οὕνεκα

πόλιν διημάθυνεν Ἀργεῖον δάκος,

ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς,

πήδημʼ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν·

ὑπερθορὼν δὲ πύργον ὠμηστὴς λέων

ἄδην ἔλειξεν αἵματος τυραννικοῦ.

θεοῖς μὲν ἐξέτεινα φροίμιον τόδε·

τὰ δʼ ἐς τὸ σὸν φρόνημα, μέμνημαι κλύων,

καὶ φημὶ ταὐτὰ καὶ συνήγορόν μʼ ἔχεις.

παύροις γὰρ ἀνδρῶν ἐστι συγγενὲς τόδε,

φίλον τὸν εὐτυχοῦντʼ ἄνευ φθόνου σέβειν.

δύσφρων γὰρ ἰὸς καρδίαν προσήμενος

ἄχθος διπλοίζει τῷ πεπαμένῳ νόσον,

τοῖς τʼ αὐτὸς αὑτοῦ πήμασιν βαρύνεται

καὶ τὸν θυραῖον ὄλβον εἰσορῶν στένει.

εἰδὼς λέγοιμʼ ἄν, εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαι

ὁμιλίας κάτοπτρον, εἴδωλον σκιᾶς

δοκοῦντας εἶναι κάρτα πρευμενεῖς ἐμοί.

μόνος δʼ Ὀδυσσεύς, ὅσπερ οὐχ ἑκὼν ἔπλει,

ζευχθεὶς ἕτοιμος ἦν ἐμοὶ σειραφόρος·

εἴτʼ οὖν θανόντος εἴτε καὶ ζῶντος πέρι λέγω.

τὰ δʼ ἄλλα πρὸς πόλιν τε καὶ θεοὺς

κοινοὺς ἀγῶνας θέντες ἐν πανηγύρει

βουλευσόμεσθα. καὶ τὸ μὲν καλῶς ἔχον

ὅπως χρονίζον εὖ μενεῖ βουλευτέον·

ὅτῳ δὲ καὶ δεῖ φαρμάκων παιωνίων,

ἤτοι κέαντες ἢ τεμόντες εὐφρόνως

πειρασόμεσθα πῆμʼ ἀποστρέψαι νόσου.

νῦν δʼ ἐς μέλαθρα καὶ δόμους ἐφεστίους

ἐλθὼν θεοῖσι πρῶτα δεξιώσομαι,

οἵπερ πρόσω πέμψαντες ἤγαγον πάλιν.

νίκη δʼ ἐπείπερ ἕσπετʼ, ἐμπέδως μένοι.

ἄνδρες πολῖται, πρέσβος Ἀργείων τόδε,

οὐκ αἰσχυνοῦμαι τοὺς φιλάνορας τρόπους

λέξαι πρὸς ὑμᾶς· ἐν χρόνῳ δʼ ἀποφθίνει

τὸ τάρβος ἀνθρώποισιν. οὐκ ἄλλων πάρα

μαθοῦσʼ, ἐμαυτῆς δύσφορον λέξω βίον

τοσόνδʼ ὅσον περ οὗτος ἦν ὑπʼ Ἰλίῳ.

τὸ μὲν γυναῖκα πρῶτον ἄρσενος δίχα

ἧσθαι δόμοις ἔρημον ἔκπαγλον κακόν,

πολλὰς κλύουσαν κληδόνας παλιγκότους·

καὶ τὸν μὲν ἥκειν, τὸν δʼ ἐπεσφέρειν κακοῦ

κάκιον ἄλλο πῆμα, λάσκοντας δόμοις.

καὶ τραυμάτων μὲν εἰ τόσων ἐτύγχανεν

ἀνὴρ ὅδʼ, ὡς πρὸς οἶκον ὠχετεύετο

φάτις, τέτρηται δικτύου πλέον λέγειν.

εἰ δʼ ἦν τεθνηκώς, ὡς ἐπλήθυον λόγοι,

τρισώματός τἂν Γηρυὼν ὁ δεύτερος

πολλὴν ἄνωθεν, τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω,

χθονὸς τρίμοιρον χλαῖναν ἐξηύχει λαβεῖν,

ἅπαξ ἑκάστῳ κατθανὼν μορφώματι.

τοιῶνδʼ ἕκατι κληδόνων παλιγκότων

πολλὰς ἄνωθεν ἀρτάνας ἐμῆς δέρης

ἔλυσαν ἄλλοι πρὸς βίαν λελημμένης.

ἐκ τῶνδέ τοι παῖς ἐνθάδʼ οὐ παραστατεῖ,

ἐμῶν τε καὶ σῶν κύριος πιστωμάτων,

ὡς χρῆν, Ὀρέστης· μηδὲ θαυμάσῃς τόδε.

τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος

Στρόφιος ὁ Φωκεύς, ἀμφίλεκτα πήματα

ἐμοὶ προφωνῶν, τόν θʼ ὑπʼ Ἰλίῳ σέθεν

κίνδυνον, εἴ τε δημόθρους ἀναρχία

βουλὴν καταρρίψειεν, ὥστε σύγγονον

βροτοῖσι τὸν πεσόντα λακτίσαι πλέον.

τοιάδε μέντοι σκῆψις οὐ δόλον φέρει.

ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσσυτοι

πηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδʼ ἔνι σταγών.

ἐν ὀψικοίτοις δʼ ὄμμασιν βλάβας ἔχω

τὰς ἀμφί σοι κλαίουσα λαμπτηρουχίας

ἀτημελήτους αἰέν. ἐν δʼ ὀνείρασιν

λεπταῖς ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην

ῥιπαῖσι θωύσσοντος, ἀμφί σοι πάθη

ὁρῶσα πλείω τοῦ ξυνεύδοντος χρόνου.

νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσʼ ἀπενθήτῳ φρενὶ

λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα τόνδε τῶν σταθμῶν κύνα,

σωτῆρα ναὸς πρότονον, ὑψηλῆς στέγης

στῦλον ποδήρη, μονογενὲς τέκνον πατρί,

καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρʼ ἐλπίδα,

κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,

ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος·

τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.

τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.

φθόνος δʼ ἀπέστω· πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ

ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,

ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς

τὸν σὸν πόδʼ, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.

δμῳαί, τί μέλλεθʼ, αἷς ἐπέσταλται τέλος

πέδον κελεύθου στρωννύναι πετάσμασιν;

εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος

ἐς δῶμʼ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται δίκη.

τὰ δʼ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη

θήσει δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.

Λήδας γένεθλον, δωμάτων ἐμῶν φύλαξ,

ἀπουσίᾳ μὲν εἶπας εἰκότως ἐμῇ·

μακρὰν γὰρ ἐξέτεινας· ἀλλʼ ἐναισίμως

αἰνεῖν, παρʼ ἄλλων χρὴ τόδʼ ἔρχεσθαι γέρας·

καὶ τἄλλα μὴ γυναικὸς ἐν τρόποις ἐμὲ

ἅβρυνε, μηδὲ βαρβάρου φωτὸς δίκην

χαμαιπετὲς βόαμα προσχάνῃς ἐμοί,

μηδʼ εἵμασι στρώσασʼ ἐπίφθονον πόρον

τίθει· θεούς τοι τοῖσδε τιμαλφεῖν χρεών·

ἐν ποικίλοις δὲ θνητὸν ὄντα κάλλεσιν

βαίνειν ἐμοὶ μὲν οὐδαμῶς ἄνευ φόβου.

λέγω κατʼ ἄνδρα, μὴ θεόν, σέβειν ἐμέ.

χωρὶς ποδοψήστρων τε καὶ τῶν ποικίλων

κληδὼν ἀυτεῖ· καὶ τὸ μὴ κακῶς φρονεῖν

θεοῦ μέγιστον δῶρον. ὀλβίσαι δὲ χρὴ

βίον τελευτήσαντʼ ἐν εὐεστοῖ φίλῃ.

εἰ πάντα δʼ ὣς πράσσοιμʼ ἄν, εὐθαρσὴς ἐγώ.

καὶ μὴν τόδʼ εἰπὲ μὴ παρὰ γνώμην ἐμοί.

γνώμην μὲν ἴσθι μὴ διαφθεροῦντʼ ἐμέ.

ηὔξω θεοῖς δείσας ἂν ὧδʼ ἔρδειν τάδε.

εἴπερ τις, εἰδώς γʼ εὖ τόδʼ ἐξεῖπον τέλος.

τί δʼ ἂν δοκεῖ σοι Πρίαμος, εἰ τάδʼ ἤνυσεν;

ἐν ποικίλοις ἂν κάρτα μοι βῆναι δοκεῖ.

μή νυν τὸν ἀνθρώπειον αἰδεσθῇς ψόγον.

φήμη γε μέντοι δημόθρους μέγα σθένει.

ὁ δʼ ἀφθόνητός γʼ οὐκ ἐπίζηλος πέλει.

οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης.

τοῖς δʼ ὀλβίοις γε καὶ τὸ νικᾶσθαι πρέπει.

ἦ καὶ σὺ νίκην τήνδε δήριος τίεις;

πιθοῦ· κράτος μέντοι πάρες γʼ ἑκὼν ἐμοί.

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ σοι ταῦθʼ, ὑπαί τις ἀρβύλας

λύοι τάχος, πρόδουλον ἔμβασιν ποδός.

καὶ τοῖσδέ μʼ ἐμβαίνονθʼ ἁλουργέσιν θεῶν

μή τις πρόσωθεν ὄμματος βάλοι φθόνος.

πολλὴ γὰρ αἰδὼς δωματοφθορεῖν ποσὶν

φθείροντα πλοῦτον ἀργυρωνήτους θʼ ὑφάς.

τούτων μὲν οὕτω· τὴν ξένην δὲ πρευμενῶς

τήνδʼ ἐσκόμιζε· τὸν κρατοῦντα μαλθακῶς

θεὸς πρόσωθεν εὐμενῶς προσδέρκεται.

ἑκὼν γὰρ οὐδεὶς δουλίῳ χρῆται ζυγῷ.

αὕτη δὲ πολλῶν χρημάτων ἐξαίρετον

ἄνθος, στρατοῦ δώρημʼ, ἐμοὶ ξυνέσπετο.

ἐπεὶ δʼ ἀκούειν σοῦ κατέστραμμαι τάδε,

εἶμʼ ἐς δόμων μέλαθρα πορφύρας πατῶν.

ἔστιν θάλασσα, τίς δέ νιν κατασβέσει;

τρέφουσα πολλῆς πορφύρας ἰσάργυρον

κηκῖδα παγκαίνιστον, εἱμάτων βαφάς.

οἶκος δʼ ὑπάρχει τῶνδε σὺν θεοῖς ἅλις

ἔχειν· πένεσθαι δʼ οὐκ ἐπίσταται δόμος.

πολλῶν πατησμὸν δʼ εἱμάτων ἂν ηὐξάμην,

δόμοισι προυνεχθέντος ἐν χρηστηρίοις,

ψυχῆς κόμιστρα τῆσδε μηχανωμένῃ.

ῥίζης γὰρ οὔσης φυλλὰς ἵκετʼ ἐς δόμους,

σκιὰν ὑπερτείνασα σειρίου κυνός.

καὶ σοῦ μολόντος δωματῖτιν ἑστίαν,

θάλπος μὲν ἐν χειμῶνι σημαίνεις μολόν·

ὅταν δὲ τεύχῃ Ζεὺς ἀπʼ ὄμφακος πικρᾶς

οἶνον, τότʼ ἤδη ψῦχος ἐν δόμοις πέλει,

ἀνδρὸς τελείου δῶμʼ ἐπιστρωφωμένου.

Ζεῦ, Ζεῦ τέλειε, τὰς ἐμὰς εὐχὰς τέλει·

μέλοι δέ τοι σοὶ τῶν περ ἂν μέλλῃς τελεῖν.

τίπτε μοι τόδʼ ἐμπέδως

δεῖμα προστατήριον

καρδίας τερασκόπου ποτᾶται,

μαντιπολεῖ δʼ ἀκέλευστος ἄμισθος ἀοιδά,

οὐδʼ ἀποπτύσαι δίκαν

δυσκρίτων ὀνειράτων

θάρσος εὐπειθὲς ἵ-

ζει φρενὸς φίλον θρόνον;

χρόνος δʼ ἐπὶ πρυμνησίων ξυνεμβολαῖς

ψαμμίʼ ἀκτᾶς παρή-

μησεν, εὖθʼ ὑπʼ Ἴλιον

ὦρτο ναυβάτας στρατός.

πεύθομαι δʼ ἀπʼ ὀμμάτων

νόστον, αὐτόμαρτυς ὤν·

τὸν δʼ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνῳδεῖ

θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν

θυμός, οὐ τὸ πᾶν ἔχων

ἐλπίδος φίλον θράσος.

σπλάγχνα δʼ οὔτοι ματᾴ-

ζει πρὸς ἐνδίκοις φρεσὶν

τελεσφόροις δίναις κυκώμενον κέαρ.

εὔχομαι δʼ ἐξ ἐμᾶς

ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν

ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.

μάλα γέ τοι τὸ μεγάλας ὑγιείας

ἀκόρεστον τέρμα· νόσος γάρ

γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει.

καὶ πότμος εὐθυπορῶν



ἀνδρὸς ἔπαισεν ἄφαντον ἕρμα.

καὶ πρὸ μέν τι χρημάτων

κτησίων ὄκνος βαλὼν

σφενδόνας ἀπʼ εὐμέτρου,

οὐκ ἔδυ πρόπας δόμος

πημονᾶς γέμων ἄγαν,

οὐδʼ ἐπόντισε σκάφος.

πολλά τοι δόσις ἐκ Διὸς ἀμφιλα-

φής τε καὶ ἐξ ἀλόκων ἐπετειᾶν

νῆστιν ὤλεσεν νόσον.

τὸ δʼ ἐπὶ γᾶν πεσὸν ἅπαξ θανάσιμον

πρόπαρ ἀνδρὸς μέλαν αἷμα τίς ἂν

πάλιν ἀγκαλέσαιτʼ ἐπαείδων;

οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ

τῶν φθιμένων ἀνάγειν

Ζεὺς ἀπέπαυσεν ἐπʼ εὐλαβείᾳ;

εἰ δὲ μὴ τεταγμένα

μοῖρα μοῖραν ἐκ θεῶν

εἶργε μὴ πλέον φέρειν,

προφθάσασα καρδία

γλῶσσαν ἂν τάδʼ ἐξέχει.

νῦν δʼ ὑπὸ σκότῳ βρέμει

θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπελπομέν-

α ποτὲ καίριον ἐκτολυπεύσειν

ζωπυρουμένας φρενός.

εἴσω κομίζου καὶ σύ, Κασάνδραν λέγω,

ἐπεί σʼ ἔθηκε Ζεὺς ἀμηνίτως δόμοις

κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα

δούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας·

ἔκβαινʼ ἀπήνης τῆσδε, μηδʼ ὑπερφρόνει.

καὶ παῖδα γάρ τοί φασιν Ἀλκμήνης ποτὲ

πραθέντα τλῆναι δουλίας μάζης τυχεῖν.

εἰ δʼ οὖν ἀνάγκη τῆσδʼ ἐπιρρέποι τύχης,

ἀρχαιοπλούτων δεσποτῶν πολλὴ χάρις.

οἳ δʼ οὔποτʼ ἐλπίσαντες ἤμησαν καλῶς,

ὠμοί τε δούλοις πάντα καὶ παρὰ στάθμην.

ἔχεις παρʼ ἡμῶν οἷά περ νομίζεται.

σοί τοι λέγουσα παύεται σαφῆ λόγον.

ἐντός δʼ ἂν οὖσα μορσίμων ἀγρευμάτων

πείθοιʼ ἄν, εἰ πείθοιʼ· ἀπειθοίης δʼ ἴσως.

ἀλλʼ εἴπερ ἐστι μὴ χελιδόνος δίκην

ἀγνῶτα φωνὴν βάρβαρον κεκτημένη,

ἔσω φρενῶν λέγουσα πείθω νιν λόγῳ.

ἕπου. τὰ λῷστα τῶν παρεστώτων λέγει.

πιθοῦ λιποῦσα τόνδʼ ἁμαξήρη θρόνον.

οὔτοι θυραίᾳ τῇδʼ ἐμοὶ σχολὴ πάρα

τρίβειν· τὰ μὲν γὰρ ἑστίας μεσομφάλου

ἕστηκεν ἤδη μῆλα πρὸς σφαγὰς πάρος,

ὡς οὔποτʼ ἐλπίσασι τήνδʼ ἕξειν χάριν.

σὺ δʼ εἴ τι δράσεις τῶνδε, μὴ σχολὴν τίθει.

εἰ δʼ ἀξυνήμων οὖσα μὴ δέχῃ λόγον,

σὺ δʼ ἀντὶ φωνῆς φράζε καρβάνῳ χερί.

ἑρμηνέως ἔοικεν ἡ ξένη τοροῦ

δεῖσθαι· τρόπος δὲ θηρὸς ὡς νεαιρέτου.

ἦ μαίνεταί γε καὶ κακῶν κλύει φρενῶν,

ἥτις λιποῦσα μὲν πόλιν νεαίρετον

ἥκει, χαλινὸν δʼ οὐκ ἐπίσταται φέρειν,

πρὶν αἱματηρὸν ἐξαφρίζεσθαι μένος.

οὐ μὴν πλέω ῥίψασʼ ἀτιμασθήσομαι.

ἐγὼ δʼ, ἐποικτίρω γάρ, οὐ θυμώσομαι.

ἴθʼ, ὦ τάλαινα, τόνδʼ ἐρημώσασʼ ὄχον,

εἴκουσʼ ἀνάγκῃ τῇδε καίνισον ζυγόν.

ὀτοτοτοῖ πόποι δᾶ.

Ὦπολλον Ὦπολλον.

τί ταῦτʼ ἀνωτότυξας ἀμφὶ Λοξίου;

οὐ γὰρ τοιοῦτος ὥστε θρηνητοῦ τυχεῖν.

ὀτοτοτοῖ πόποι δᾶ.

Ὦπολλον Ὦπολλον.

ἡ δʼ αὖτε δυσφημοῦσα τὸν θεὸν καλεῖ

οὐδὲν προσήκοντʼ ἐν γόοις παραστατεῖν.

Ἄπολλον Ἄπολλον

ἀγυιᾶτʼ, ἀπόλλων ἐμός.

ἀπώλεσας γὰρ οὐ μόλις τὸ δεύτερον.

χρήσειν ἔοικεν ἀμφὶ τῶν αὑτῆς κακῶν.

μένει τὸ θεῖον δουλίᾳ περ ἐν φρενί.

Ἄπολλον Ἄπολλον

ἀγυιᾶτʼ, ἀπόλλων ἐμός.

ἆ ποῖ ποτʼ ἤγαγές με; πρὸς ποίαν στέγην;

πρὸς τὴν Ἀτρειδῶν· εἰ σὺ μὴ τόδʼ ἐννοεῖς,

ἐγὼ λέγω σοι· καὶ τάδʼ οὐκ ἐρεῖς ψύθη.

μισόθεον μὲν οὖν, πολλὰ συνίστορα

αὐτόφονα κακὰ καρατόμα,

ἀνδροσφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον.

ἔοικεν εὔρις ἡ ξένη κυνὸς δίκην

εἶναι, ματεύει δʼ ὧν ἀνευρήσει φόνον.

μαρτυρίοισι γὰρ τοῖσδʼ ἐπιπείθομαι·

κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς,

ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας.

τὸ μὲν κλέος σοῦ μαντικὸν πεπυσμένοι

ἦμεν· προφήτας δʼ οὔτινας ματεύομεν.

ἰὼ πόποι, τί ποτε μήδεται;

τί τόδε νέον ἄχος μέγα

μέγʼ ἐν δόμοισι τοῖσδε μήδεται κακὸν

ἄφερτον φίλοισιν, δυσίατον; ἀλκὰ δʼ

ἑκὰς ἀποστατεῖ.

τούτων ἄιδρίς εἰμι τῶν μαντευμάτων.

ἐκεῖνα δʼ ἔγνων· πᾶσα γὰρ πόλις βοᾷ.

ἰὼ τάλαινα, τόδε γὰρ τελεῖς,

τὸν ὁμοδέμνιον πόσιν

λουτροῖσι φαιδρύνασα—πῶς φράσω τέλος;

τάχος γὰρ τόδʼ ἔσται· προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ

χερὸς ὀρέγματα.

οὔπω ξυνῆκα· νῦν γὰρ ἐξ αἰνιγμάτων

ἐπαργέμοισι θεσφάτοις ἀμηχανῶ.

ἒ ἔ, παπαῖ παπαῖ, τί τόδε φαίνεται;

ἦ δίκτυόν τί γʼ Ἅιδου;

ἀλλʼ ἄρκυς ἡ ξύνευνος, ἡ ξυναιτία

φόνου. στάσις δʼ ἀκόρετος γένει

κατολολυξάτω θύματος λευσίμου.

ποίαν Ἐρινὺν τήνδε δώμασιν κέλῃ

ἐπορθιάζειν; οὔ με φαιδρύνει λόγος.

ἐπὶ δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴς

σταγών, ἅτε καιρία πτώσιμος

ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς·

ταχεῖα δʼ ἄτα πέλει.

ἆ ἆ, ἰδοὺ ἰδού· ἄπεχε τῆς βοὸς

τὸν ταῦρον· ἐν πέπλοισι

μελαγκέρῳ λαβοῦσα μηχανήματι

τύπτει· πίτνει δʼ ἐν ἐνύδρῳ τεύχει.

δολοφόνου λέβητος τύχαν σοι λέγω.

οὐ κομπάσαιμʼ ἂν θεσφάτων γνώμων ἄκρος

εἶναι, κακῷ δέ τῳ προσεικάζω τάδε.

ἀπὸ δὲ θεσφάτων τίς ἀγαθὰ φάτις

βροτοῖς τέλλεται; κακῶν γὰρ διαὶ

πολυεπεῖς τέχναι θεσπιῳδὸν

φόβον φέρουσιν μαθεῖν.

ἰὼ ἰὼ ταλαίνας κακόποτμοι τύχαι·

τὸ γὰρ ἐμὸν θροῶ πάθος ἐπεγχύδαν.

ποῖ δή με δεῦρο τὴν τάλαιναν ἤγαγες;

οὐδέν ποτʼ εἰ μὴ ξυνθανουμένην. τί γάρ;

φρενομανής τις εἶ θεοφόρητος, ἀμ-

φὶ δʼ αὑτᾶς θροεῖς

νόμον ἄνομον, οἷά τις ξουθὰ

ἀκόρετος βοᾶς, φεῦ, ταλαίναις φρεσίν

Ἴτυν Ἴτυν στένουσʼ ἀμφιθαλῆ κακοῖς

ἀηδὼν βίον.

ἰὼ ἰὼ λιγείας μόρον ἀηδόνος·

περέβαλον γάρ οἱ πτεροφόρον δέμας

θεοὶ γλυκύν τʼ αἰῶνα κλαυμάτων ἄτερ·

ἐμοὶ δὲ μίμνει σχισμὸς ἀμφήκει δορί.

πόθεν ἐπισσύτους θεοφόρους τʼ ἔχεις

ματαίους δύας,

τὰ δʼ ἐπίφοβα δυσφάτῳ κλαγγᾷ

μελοτυπεῖς ὁμοῦ τʼ ὀρθίοις ἐν νόμοις;

πόθεν ὅρους ἔχεις θεσπεσίας ὁδοῦ

κακορρήμονας;

ἰὼ γάμοι γάμοι Πάριδος ὀλέθριοι φίλων.

ἰὼ Σκαμάνδρου πάτριον ποτόν.

τότε μὲν ἀμφὶ σὰς ἀϊόνας τάλαινʼ

ἠνυτόμαν τροφαῖς·

νῦν δʼ ἀμφὶ Κωκυτόν τε κἀχερουσίους

ὄχθας ἔοικα θεσπιῳδήσειν τάχα.

τί τόδε τορὸν ἄγαν ἔπος ἐφημίσω;

νεόγονος ἂν ἀΐων μάθοι.

πέπληγμαι δʼ ὑπαὶ δάκει φοινίῳ

δυσαλγεῖ τύχᾳ μινυρὰ κακὰ θρεομένας,

θραύματʼ ἐμοὶ κλύειν.

ἰὼ πόνοι πόνοι πόλεος ὀλομένας τὸ πᾶν.

ἰὼ πρόπυργοι θυσίαι πατρὸς

πολυκανεῖς βοτῶν ποιονόμων· ἄκος δʼ

οὐδὲν ἐπήρκεσαν

τὸ μὴ πόλιν μὲν ὥσπερ οὖν ἔχει παθεῖν.

ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχʼ ἐν πέδῳ βαλῶ.

ἑπόμενα προτέροισι τάδʼ ἐφημίσω.

καί τίς σε κακοφρονῶν τίθη-

σι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων

μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα.

τέρμα δʼ ἀμηχανῶ.

καὶ μὴν ὁ χρησμὸς οὐκέτʼ ἐκ καλυμμάτων

ἔσται δεδορκὼς νεογάμου νύμφης δίκην·

λαμπρὸς δʼ ἔοικεν ἡλίου πρὸς ἀντολὰς

πνέων ἐσᾴξειν, ὥστε κύματος δίκην

κλύζειν πρὸς αὐγὰς τοῦδε πήματος πολὺ

μεῖζον· φρενώσω δʼ οὐκέτʼ ἐξ αἰνιγμάτων.

καὶ μαρτυρεῖτε συνδρόμως ἴχνος κακῶν

ῥινηλατούσῃ τῶν πάλαι πεπραγμένων.

τὴν γὰρ στέγην τήνδʼ οὔποτʼ ἐκλείπει χορὸς

ξύμφθογγος οὐκ εὔφωνος· οὐ γὰρ εὖ λέγει.

καὶ μὴν πεπωκώς γʼ, ὡς θρασύνεσθαι πλέον,

βρότειον αἷμα κῶμος ἐν δόμοις μένει,

δύσπεμπτος ἔξω, συγγόνων Ἐρινύων.

ὑμνοῦσι δʼ ὕμνον δώμασιν προσήμεναι

πρώταρχον ἄτην· ἐν μέρει δʼ ἀπέπτυσαν

εὐνὰς ἀδελφοῦ τῷ πατοῦντι δυσμενεῖς.

ἥμαρτον, ἢ θηρῶ τι τοξότης τις ὥς;

ἢ ψευδόμαντίς εἰμι θυροκόπος φλέδων;

ἐκμαρτύρησον προυμόσας τό μʼ εἰδέναι

λόγῳ παλαιὰς τῶνδʼ ἁμαρτίας δόμων.

καὶ πῶς ἂν ὅρκος, πῆγμα γενναίως παγέν,

παιώνιον γένοιτο; θαυμάζω δέ σου,

πόντου πέραν τραφεῖσαν ἀλλόθρουν πόλιν

κυρεῖν λέγουσαν, ὥσπερ εἰ παρεστάτεις.

μάντις μʼ Ἀπόλλων τῷδʼ ἐπέστησεν τέλει.

μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος;

προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε.

ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.

ἀλλʼ ἦν παλαιστὴς κάρτʼ ἐμοὶ πνέων χάριν.

ἦ καὶ τέκνων εἰς ἔργον ἤλθετον νόμῳ;

ξυναινέσασα Λοξίαν ἐψευσάμην.

ἤδη τέχναισιν ἐνθέοις ᾑρημένη;

ἤδη πολίταις πάντʼ ἐθέσπιζον πάθη.

πῶς δῆτʼ ἄνατος ἦσθα Λοξίου κότῳ;

ἔπειθον οὐδένʼ οὐδέν, ὡς τάδʼ ἤμπλακον.

ἡμῖν γε μὲν δὴ πιστὰ θεσπίζειν δοκεῖς.

ἰοὺ ἰού, ὢ ὢ κακά.

ὑπʼ αὖ με δεινὸς ὀρθομαντείας πόνος

στροβεῖ ταράσσων φροιμίοις δυσφροιμίοις .

ὁρᾶτε τούσδε τοὺς δόμοις ἐφημένους

νέους, ὀνείρων προσφερεῖς μορφώμασιν;

παῖδες θανόντες ὡσπερεὶ πρὸς τῶν φίλων,

χεῖρας κρεῶν πλήθοντες οἰκείας βορᾶς,

σὺν ἐντέροις τε σπλάγχνʼ, ἐποίκτιστον γέμος,

πρέπουσʼ ἔχοντες, ὧν πατὴρ ἐγεύσατο.

ἐκ τῶνδε ποινὰς φημὶ βουλεύειν τινὰ

λέοντʼ ἄναλκιν ἐν λέχει στρωφώμενον

οἰκουρόν, οἴμοι, τῷ μολόντι δεσπότῃ

ἐμῷ· φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν·

νεῶν τʼ ἄπαρχος Ἰλίου τʼ ἀναστάτης

οὐκ οἶδεν οἷα γλῶσσα μισητῆς κυνὸς

λείξασα κἀκτείνασα φαιδρὸν οὖς, δίκην

Ἄτης λαθραίου, τεύξεται κακῇ τύχῃ.

τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺς

ἔστιν. τί νιν καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος

τύχοιμʼ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ Σκύλλαν τινὰ

οἰκοῦσαν ἐν πέτραισι, ναυτίλων βλάβην,

θύουσαν Ἅιδου μητέρʼ ἄσπονδόν τʼ Ἄρη

φίλοις πνέουσαν; ὡς δʼ ἐπωλολύξατο

ἡ παντότολμος, ὥσπερ ἐν μάχης τροπῇ,

δοκεῖ δὲ χαίρειν νοστίμῳ σωτηρίᾳ.

καὶ τῶνδʼ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω· τί γάρ;

τὸ μέλλον ἥξει. καὶ σύ μʼ ἐν τάχει παρὼν

ἄγαν γʼ ἀληθόμαντιν οἰκτίρας ἐρεῖς.

τὴν μὲν Θυέστου δαῖτα παιδείων κρεῶν

ξυνῆκα καὶ πέφρικα, καὶ φόβος μʼ ἔχει

κλύοντʼ ἀληθῶς οὐδὲν ἐξῃκασμένα.

τὰ δʼ ἄλλʼ ἀκούσας ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω.

Ἀγαμέμνονός σέ φημʼ ἐπόψεσθαι μόρον.

εὔφημον, ὦ τάλαινα, κοίμησον στόμα.

ἀλλʼ οὔτι παιὼν τῷδʼ ἐπιστατεῖ λόγῳ.

οὔκ, εἴπερ ἔσται γʼ· ἀλλὰ μὴ γένοιτό πως.

σὺ μὲν κατεύχῃ, τοῖς δʼ ἀποκτείνειν μέλει.

τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτʼ ἄγος πορσύνεται;

ἦ κάρτα τἄρʼ ἂν παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν

τοῦ γὰρ τελοῦντος οὐ ξυνῆκα μηχανήν.

καὶ μὴν ἄγαν γʼ Ἕλληνʼ ἐπίσταμαι φάτιν.

καὶ γὰρ τὰ πυθόκραντα· δυσμαθῆ δʼ ὅμως.

παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι.

ὀτοτοῖ, Λύκειʼ Ἄπολλον, οἲ ἐγὼ ἐγώ.

αὕτη δίπους λέαινα συγκοιμωμένη

λύκῳ, λέοντος εὐγενοῦς ἀπουσίᾳ,

κτενεῖ με τὴν τάλαιναν· ὡς δὲ φάρμακον

τεύχουσα κἀμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ

ἐπεύχεται, θήγουσα φωτὶ φάσγανον

ἐμῆς ἀγωγῆς ἀντιτείσασθαι φόνον.

τί δῆτʼ ἐμαυτῆς καταγέλωτʼ ἔχω τάδε,

καὶ σκῆπτρα καὶ μαντεῖα περὶ δέρῃ στέφη;

σὲ μὲν πρὸ μοίρας τῆς ἐμῆς διαφθερῶ.

ἴτʼ ἐς φθόρον· πεσόντα γʼ ὧδʼ ἀμείβομαι.

ἄλλην τινʼ ἄτης ἀντʼ ἐμοῦ πλουτίζετε.

ἰδοὺ δʼ Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ

χρηστηρίαν ἐσθῆτʼ, ἐποπτεύσας δέ με

κἀν τοῖσδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα

φίλων ὑπʼ ἐχθρῶν οὐ διχορρόπως, μάτην—

καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύρτρια

πτωχὸς τάλαινα λιμοθνὴς ἠνεσχόμην—

καὶ νῦν ὁ μάντις μάντιν ἐκπράξας ἐμὲ

ἀπήγαγʼ ἐς τοιάσδε θανασίμους τύχας.

βωμοῦ πατρῴου δʼ ἀντʼ ἐπίξηνον μένει,

θερμῷ κοπείσης φοινίῳ προσφάγματι.

οὐ μὴν ἄτιμοί γʼ ἐκ θεῶν τεθνήξομεν.

ἥξει γὰρ ἡμῶν ἄλλος αὖ τιμάορος,

μητροκτόνον φίτυμα, ποινάτωρ πατρός·

φυγὰς δʼ ἀλήτης τῆσδε γῆς ἀπόξενος

κάτεισιν, ἄτας τάσδε θριγκώσων φίλοις·

ὀμώμοται γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας,

ἄξειν νιν ὑπτίασμα κειμένου πατρός.

τί δῆτʼ ἐγὼ κάτοικτος ὧδʼ ἀναστένω;

ἐπεὶ τὸ πρῶτον εἶδον Ἰλίου πόλιν

πράξασαν ὡς ἔπραξεν, οἳ δʼ εἷλον πόλιν

οὕτως ἀπαλλάσσουσιν ἐν θεῶν κρίσει,

ἰοῦσα πράξω· τλήσομαι τὸ κατθανεῖν.

Ἅιδου πύλας δὲ τάσδʼ ἐγὼ προσεννέπω·

ἐπεύχομαι δὲ καιρίας πληγῆς τυχεῖν,

ὡς ἀσφάδαστος, αἱμάτων εὐθνησίμων

ἀπορρυέντων, ὄμμα συμβάλω τόδε.

ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δʼ αὖ σοφὴ

γύναι, μακρὰν ἔτεινας. εἰ δʼ ἐτητύμως

μόρον τὸν αὑτῆς οἶσθα, πῶς θεηλάτου

βοὸς δίκην πρὸς βωμὸν εὐτόλμως πατεῖς;

οὐκ ἔστʼ ἄλυξις, οὔ, ξένοι, χρόνον πλέω.

ὁ δʼ ὕστατός γε τοῦ χρόνου πρεσβεύεται,

ἥκει τόδʼ ἦμαρ· σμικρὰ κερδανῶ φυγῇ.

ἀλλʼ ἴσθι τλήμων οὖσʼ ἀπʼ εὐτόλμου φρενός.

οὐδεὶς ἀκούει ταῦτα τῶν εὐδαιμόνων.

ἀλλʼ εὐκλεῶς τοι κατθανεῖν χάρις βροτῷ.

ἰὼ πάτερ σοῦ σῶν τε γενναίων τέκνων.

τί δʼ ἐστὶ χρῆμα; τίς σʼ ἀποστρέφει φόβος;

φεῦ φεῦ.

τί τοῦτʼ ἔφευξας; εἴ τι μὴ φρενῶν στύγος.

φόνον δόμοι πνέουσιν αἱματοσταγῆ,

καί πῶς;τόδʼ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων.

ὅμοιος ἀτμὸς ὥσπερ ἐκ τάφου πρέπει,

οὐ Σύριον ἀγλάισμα δώμασιν λέγεις.

ἀλλʼ εἶμι κἀν δόμοισι κωκύσουσʼ ἐμὴν

Ἀγαμέμνονός τε μοῖραν. ἀρκείτω βίος.

ἰὼ ξένοι,

οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ

ἄλλως· θανούσῃ μαρτυρεῖτέ μοι τόδε,

ὅταν γυνὴ γυναικὸς ἀντʼ ἐμοῦ θάνῃ,

ἀνήρ τε δυσδάμαρτος ἀντʼ ἀνδρὸς πέσῃ.

ἐπιξενοῦμαι ταῦτα δʼ ὡς θανουμένη.

ὦ τλῆμον, οἰκτίρω σε θεσφάτου μόρου.

ἅπαξ ἔτʼ εἰπεῖν ῥῆσιν οὐ θρῆνον θέλω

ἐμὸν τὸν αὐτῆς. ἡλίῳ δʼ ἐπεύχομαι

πρὸς ὕστατον φῶς τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις

ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ,

δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος.

ἰὼ βρότεια πράγματʼ· εὐτυχοῦντα μὲν

σκιά τις ἂν τρέψειεν· εἰ δὲ δυστυχῇ,

βολαῖς ὑγρώσσων σπόγγος ὤλεσεν γραφήν.

καὶ ταῦτʼ ἐκείνων μᾶλλον οἰκτίρω πολύ.

τὸ μὲν εὖ πράσσειν ἀκόρεστον ἔφυ

πᾶσι βροτοῖσιν· δακτυλοδείκτων δʼ

οὔτις ἀπειπὼν εἴργει μελάθρων,

μηκέτʼ ἐσέλθῃς, τάδε φωνῶν.

καὶ τῷδε πόλιν μὲν ἑλεῖν ἔδοσαν

μάκαρες Πριάμου·

θεοτίμητος δʼ οἴκαδʼ ἱκάνει.

νῦν δʼ εἰ προτέρων αἷμʼ ἀποτείσῃ

καὶ τοῖσι θανοῦσι θανὼν ἄλλων

ποινὰς θανάτων ἐπικράνῃ,

τίς ἂν ἐξ εύξαιτο βροτῶν ἀσινεῖ

δαίμονι φῦναι τάδʼ ἀκούων;

ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω.

σῖγα· τίς πληγὴν ἀυτεῖ καιρίως οὐτασμένος;

ὤμοι μάλʼ αὖθις, δευτέραν πεπληγμένος.

τοὔργον εἰργάσθαι δοκεῖ μοι βασιλέως οἰμώγμασιν.

ἀλλὰ κοινωσώμεθʼ ἤν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα.

—ἐγὼ μὲν ὑμῖν τὴν ἐμὴν γνώμην λέγω,

πρὸς δῶμα δεῦρʼ ἀστοῖσι κηρύσσειν βοήν.—

—ἐμοὶ δʼ ὅπως τάχιστά γʼ ἐμπεσεῖν δοκεῖ

καὶ πρᾶγμʼ ἐλέγχειν σὺν νεορρύτῳ ξίφει.—

—κἀγὼ τοιούτου γνώματος κοινωνὸς ὢν

ψηφίζομαί τι δρᾶν· τὸ μὴ μέλλειν δʼ ἀκμή.—

—ὁρᾶν πάρεστι· φροιμιάζονται γὰρ ὡς

τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόλει.—

—χρονίζομεν γάρ. οἱ δὲ τῆς μελλοῦς κλέος

πέδοι πατοῦντες οὐ καθεύδουσιν χερί.—

—οὐκ οἶδα βουλῆς ἧστινος τυχὼν λέγω.

τοῦ δρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι.—

—κἀγὼ τοιοῦτός εἰμʼ, ἐπεὶ δυσμηχανῶ

λόγοισι τὸν θανόντʼ ἀνιστάναι πάλιν.—

—ἦ καὶ βίον τείνοντες ὧδʼ ὑπείξομεν

δόμων καταισχυντῆρσι τοῖσδʼ ἡγουμένοις;—

—ἀλλʼ οὐκ ἀνεκτόν,ἀλλὰ κατθανεῖν κρατεῖ·

πεπαιτέρα γὰρ μοῖρα τῆς τυραννίδος.—

—ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων

μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος;—

—σάφʼ εἰδότας χρὴ τῶνδε θυμοῦσθαι πέρι·

τὸ γὰρ τοπάζειν τοῦ σάφʼ εἰδέναι δίχα.—

—ταύτην ἐπαινεῖν πάντοθεν πληθύνομαι,

τρανῶς Ἀτρείδην εἰδέναι κυροῦνθʼ ὅπως.

πολλῶν πάροιθεν καιρίως εἰρημένων

τἀναντίʼ εἰπεῖν οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι.

πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις

δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατʼ ἂν

φράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;

ἐμοὶ δʼ ἀγὼν ὅδʼ οὐκ ἀφρόντιστος πάλαι

νείκης παλαιᾶς ἦλθε, σὺν χρόνῳ γε μήν·

ἕστηκα δʼ ἔνθʼ ἔπαισʼ ἐπʼ ἐξειργασμένοις.

οὕτω δʼ ἔπραξα, καὶ τάδʼ οὐκ ἀρνήσομαι·

ὡς μήτε φεύγειν μήτʼ ἀμύνεσθαι μόρον,

ἄπειρον ἀμφίβληστρον, ὥσπερ ἰχθύων,

περιστιχίζω, πλοῦτον εἵματος κακόν.

παίω δέ νιν δίς· κἀν δυοῖν οἰμωγμάτοιν

μεθῆκεν αὑτοῦ κῶλα· καὶ πεπτωκότι

τρίτην ἐπενδίδωμι, τοῦ κατὰ χθονὸς

Διὸς νεκρῶν σωτῆρος εὐκταίαν χάριν.

οὕτω τὸν αὑτοῦ θυμὸν ὁρμαίνει πεσών·

κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴν

βάλλει μʼ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου,

χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διοσδότῳ

γάνει σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν.

ὡς ὧδʼ ἐχόντων, πρέσβος Ἀργείων τόδε,

χαίροιτʼ ἄν, εἰ χαίροιτʼ, ἐγὼ δʼ ἐπεύχομαι.

εἰ δʼ ἦν πρεπόντων ὥστʼ ἐπισπένδειν νεκρῷ,

τῷδʼ ἂν δικαίως ἦν, ὑπερδίκως μὲν οὖν.

τοσῶνδε κρατῆρʼ ἐν δόμοις κακῶν ὅδε

πλήσας ἀραίων αὐτὸς ἐκπίνει μολών.

θαυμάζομέν σου γλῶσσαν, ὡς θρασύστομος,

ἥτις τοιόνδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ κομπάζεις λόγον.

πειρᾶσθέ μου γυναικὸς ὡς ἀφράσμονος·

ἐγὼ δʼ ἀτρέστῳ καρδίᾳ πρὸς εἰδότας

λέγω· σὺ δʼ αἰνεῖν εἴτε με ψέγειν θέλεις

ὅμοιον. οὗτός ἐστιν Ἀγαμέμνων, ἐμὸς

πόσις, νεκρὸς δέ, τῆσδε δεξιᾶς χερὸς

ἔργον, δικαίας τέκτονος. τάδʼ ὧδʼ ἔχει.

τί κακόν, ὦ γύναι,

χθονοτρεφὲς ἐδανὸν ἢ ποτὸν

πασαμένα ῥυτᾶς ἐξ ἁλὸς ὀρόμενον

τόδʼ ἐπέθου θύος, δημοθρόους τʼ ἀράς;

ἀπέδικες ἀπέταμες· ἀπόπολις δʼ ἔσῃ

μῖσος ὄβριμον ἀστοῖς.

νῦν μὲν δικάζεις ἐκ πόλεως φυγὴν ἐμοὶ

καὶ μῖσος ἀστῶν δημόθρους τʼ ἔχειν ἀράς,

οὐδὲν τότʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἐναντίον φέρων·

ὃς οὐ προτιμῶν, ὡσπερεὶ βοτοῦ μόρον,

μήλων φλεόντων εὐπόκοις νομεύμασιν,

ἔθυσεν αὑτοῦ παῖδα, φιλτάτην ἐμοὶ

ὠδῖνʼ, ἐπῳδὸν Θρῃκίων ἀημάτων.

οὐ τοῦτον ἐκ γῆς τῆσδε χρῆν σʼ ἀνδρηλατεῖν,

μιασμάτων ἄποινʼ; ἐπήκοος δʼ ἐμῶν

ἔργων δικαστὴς τραχὺς εἶ. λέγω δέ σοι

τοιαῦτʼ ἀπειλεῖν, ὡς παρεσκευασμένης

ἐκ τῶν ὁμοίων χειρὶ νικήσαντʼ ἐμοῦ

ἄρχειν· ἐὰν δὲ τοὔμπαλιν κραίνῃ θεός,

γνώσῃ διδαχθεὶς ὀψὲ γοῦν τὸ σωφρονεῖν.

μεγαλόμητις εἶ,

περίφρονα δʼ ἔλακες. ὥσπερ οὖν

φονολιβεῖ τύχᾳ φρὴν ἐπιμαίνεται,

λίπος ἐπʼ ὀμμάτων αἵματος εὖ πρέπει·

ἀτίετον ἔτι σὲ χρὴ στερομέναν φίλων

τύμμα τύμματι τεῖσαι.

καὶ τήνδʼ ἀκούεις ὁρκίων ἐμῶν θέμιν·

μὰ τὴν τέλειον τῆς ἐμῆς παιδὸς Δίκην,

Ἄτην Ἐρινύν θʼ, αἷσι τόνδʼ ἔσφαξʼ ἐγώ,

οὔ μοι φόβου μέλαθρον ἐλπὶς ἐμπατεῖ,

ἕως ἂν αἴθῃ πῦρ ἐφʼ ἑστίας ἐμῆς

Αἴγισθος, ὡς τὸ πρόσθεν εὖ φρονῶν ἐμοί.

οὗτος γὰρ ἡμῖν ἀσπὶς οὐ σμικρὰ θράσους.

κεῖται γυναικὸς τῆσδε λυμαντήριος,

Χρυσηίδων μείλιγμα τῶν ὑπʼ Ἰλίῳ·

ἥ τʼ αἰχμάλωτος ἥδε καὶ τερασκόπος

καὶ κοινόλεκτρος τοῦδε, θεσφατηλόγος

πιστὴ ξύνευνος, ναυτίλων δὲ σελμάτων

ἰσοτριβής. ἄτιμα δʼ οὐκ ἐπραξάτην.

ὁ μὲν γὰρ οὕτως, ἡ δέ τοι κύκνου δίκην

τὸν ὕστατον μέλψασα θανάσιμον γόον

κεῖται, φιλήτωρ τοῦδʼ· ἐμοὶ δʼ ἐπήγαγεν

εὐνῆς παροψώνημα τῆς ἐμῆς χλιδῆς.

φεῦ, τίς ἂν ἐν τάχει, μὴ περιώδυνος,

μηδὲ δεμνιοτήρης,

μόλοι τὸν αἰεὶ φέρουσʼ ἐν ἡμῖν

Μοῖρʼ ἀτέλευτον ὕπνον, δαμέντος

φύλακος εὐμενεστάτου καὶ

πολλὰ τλάντος γυναικὸς διαί·

πρὸς γυναικὸς δʼ ἀπέφθισεν βίον.

ἰὼ ἰὼ παράνους Ἑλένα

μία τὰς πολλάς, τάς πάνυ πολλὰς

ψυχὰς ὀλέσασʼ ὑπὸ Τροίᾳ.

νῦν δὲ τελέαν πολύμναστον ἐπηνθίσω

διʼ αἷμʼ ἄνιπτον. ἦ τις ἦν τότʼ ἐν δόμοις

ἔρις ἐρίδματος ἀνδρὸς οἰζύς.

μηδὲν θανάτου μοῖραν ἐπεύχου

τοῖσδε βαρυνθείς·

μηδʼ εἰς Ἑλένην κότον ἐκτρέψῃς,

ὡς ἀνδρολέτειρʼ, ὡς μία πολλῶν

ἀνδρῶν ψυχὰς Δαναῶν ὀλέσασʼ

ἀξύστατον ἄλγος ἔπραξεν.

δαῖμον, ὃς ἐμπίτνεις δώμασι καὶ διφυί-

οισι Τανταλίδαισιν,

κράτος τʼ ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶν

καρδιόδηκτον ἐμοὶ κρατύνεις.

ἐπὶ δὲ σώματος δίκαν μοι

κόρακος ἐχθροῦ σταθεῖσʼ ἐκνόμως

ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται ˘¯

νῦν δʼ ὤρθωσας στόματος γνώμην,

τὸν τριπάχυντον

δαίμονα γέννης τῆσδε κικλήσκων.

ἐκ τοῦ γὰρ ἔρως αἱματολοιχὸς

νείρᾳ τρέφεται, πρὶν καταλῆξαι

τὸ παλαιὸν ἄχος, νέος ἰχώρ.

ἦ μέγαν οἰκονόμον

δαίμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς,

φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον ἀτη-

ρᾶς τύχας ἀκορέστου·

ἰὴ ἰή, διαὶ Διὸς

παναιτίου πανεργέτα·

τί γὰρ βροτοῖς ἄνευ Διὸς τελεῖται;

τί τῶνδʼ οὐ θεόκραντόν ἐστιν;

ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ,

πῶς σε δακρύσω;

φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτʼ εἴπω;

κεῖσαι δʼ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῷδʼ

ἀσεβεῖ θανάτῳ βίον ἐκπνέων.

ὤμοι μοι κοίταν τάνδʼ ἀνελεύθερον

δολίῳ μόρῳ δαμεὶς δάμαρτος

ἐκ χερὸς ἀμφιτόμῳ βελέμνῳ.

αὐχεῖς εἶναι τόδε τοὔργον ἐμόν;

μηδʼ ἐπιλεχθῇς

Ἀγαμεμνονίαν εἶναί μʼ ἄλοχον.

φανταζόμενος δὲ γυναικὶ νεκροῦ

τοῦδʼ ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ

Ἀτρέως χαλεποῦ θοινατῆρος

τόνδʼ ἀπέτεισεν,

τέλεον νεαροῖς ἐπιθύσας.

ὡς μὲν ἀναίτιος εἶ

τοῦδε φόνου τίς ὁ μαρτυρήσων;

πῶς πῶς; πατρόθεν δὲ συλλή-

πτωρ γένοιτʼ ἂν ἀλάστωρ.

βιάζεται δʼ ὁμοσπόροις

ἐπιρροαῖσιν αἱμάτων

μέλας Ἄρης, ὅποι δίκαν προβαίνων

πάχνᾳ κουροβόρῳ παρέξει.

ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ,

πῶς σε δακρύσω;

φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτʼ εἴπω;

κεῖσαι δʼ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῷδʼ

ἀσεβεῖ θανάτῳ βίον ἐκπνέων.

ὤμοι μοι κοίταν τάνδʼ ἀνελεύθερον

δολίῳ μόρῳ δαμεὶς

ἐκ χερὸς ἀμφιτόμῳ βελέμνῳ.

οὔτʼ ἀνελεύθερον οἶμαι θάνατον

τῷδε γενέσθαι.

οὐδὲ γὰρ οὗτος δολίαν ἄτην

οἴκοισιν ἔθηκʼ;

ἀλλʼ ἐμὸν ἐκ τοῦδʼ ἔρνος ἀερθέν.

τὴν πολυκλαύτην Ἰφιγενείαν,

ἄξια δράσας ἄξια πάσχων

μηδὲν ἐν Ἅιδου μεγαλαυχείτω,

ξιφοδηλήτῳ,

θανάτῳ τείσας ἅπερ ἦρξεν.

ἀμηχανῶ φροντίδος στερηθεὶς

εὐπάλαμον μέριμναν

ὅπα τράπωμαι, πίτνοντος οἴκου.

δέδοικα δʼ ὄμβρου κτύπον δομοσφαλῆ

τὸν αἱματηρόν· ψακὰς δὲ λήγει.

δίκην δʼ ἐπʼ ἄλλο πρᾶγμα θηγάνει βλάβης

πρὸς ἄλλαις θηγάναισι μοῖρα.

ἰὼ γᾶ γᾶ, εἴθʼ ἔμʼ ἐδέξω,

πρὶν τόνδʼ ἐπιδεῖν ἀργυροτοίχου

δροίτης κατέχοντα χάμευναν.

τίς ὁ θάψων νιν; τίς ὁ θρηνήσων;

ἦ σὺ τόδʼ ἔρξαι τλήσῃ, κτείνασʼ

ἄνδρα τὸν αὑτῆς ἀποκωκῦσαι

ψυχῇ τʼ ἄχαριν χάριν ἀντʼ ἔργων

μεγάλων ἀδίκως ἐπικρᾶναι;

τίς δʼ ἐπιτύμβιον αἶνον ἐπʼ ἀνδρὶ θείῳ

σὺν δακρύοις ἰάπτων

ἀληθείᾳ φρενῶν πονήσει;

οὐ σὲ προσήκει τὸ μέλημʼ ἀλέγειν

τοῦτο· πρὸς ἡμῶν

κάππεσε, κάτθανε, καὶ καταθάψομεν,

οὐχ ὑπὸ κλαυθμῶν τῶν ἐξ οἴκων,

ἀλλʼ Ἰφιγένειά νιν ἀσπασίως

θυγάτηρ, ὡς χρή,

πατέρʼ ἀντιάσασα πρὸς ὠκύπορον

πόρθμευμʼ ἀχέων

περὶ χεῖρε βαλοῦσα φιλήσει.

ὄνειδος ἥκει τόδʼ ἀντʼ ὀνείδους.

δύσμαχα δʼ ἔστι κρῖναι.

φέρει φέροντʼ, ἐκτίνει δʼ ὁ καίνων.

μίμνει δὲ μίμνοντος ἐν θρόνῳ Διὸς

παθεῖν τὸν ἔρξαντα· θέσμιον γάρ.

τίς ἂν γονὰν ἀραῖον ἐκβάλοι δόμων;

κεκόλληται γένος πρὸς ἄτᾳ.

ἐς τόνδʼ ἐνέβης ξὺν ἀληθείᾳ

χρησμόν. ἐγὼ δʼ οὖν

ἐθέλω δαίμονι τῷ Πλεισθενιδῶν

ὅρκους θεμένη τάδε μὲν στέργειν,

δύστλητά περ ὄνθʼ· ὃ δὲ λοιπόν, ἰόντʼ

ἐκ τῶνδε δόμων ἄλλην γενεὰν

τρίβειν θανάτοις αὐθένταισι.

κτεάνων τε μέρος

βαιὸν ἐχούσῃ πᾶν ἀπόχρη μοι

μανίας μελάθρων

ἀλληλοφόνους ἀφελούσῃ.

ὦ φέγγος εὖφρον ἡμέρας δικηφόρου.

φαίην ἂν ἤδη νῦν βροτῶν τιμαόρους

θεοὺς ἄνωθεν γῆς ἐποπτεύειν ἄχη,

ἰδὼν ὑφαντοῖς ἐν πέπλοις, Ἐρινύων

τὸν ἄνδρα τόνδε κείμενον φίλως ἐμοί,

χερὸς πατρῴας ἐκτίνοντα μηχανάς.

Ἀτρεὺς γὰρ ἄρχων τῆσδε γῆς, τούτου πατήρ,

πατέρα Θυέστην τὸν ἐμόν, ὡς τορῶς φράσαι,

αὑτοῦ δʼ ἀδελφόν, ἀμφίλεκτος ὢν κράτει,

ἠνδρηλάτησεν ἐκ πόλεώς τε καὶ δόμων.

καὶ προστρόπαιος ἑστίας μολὼν πάλιν

τλήμων Θυέστης μοῖραν ηὕρετʼ ἀσφαλῆ,

τὸ μὴ θανὼν πατρῷον αἱμάξαι πέδον,

αὐτός· ξένια δὲ τοῦδε δύσθεος πατὴρ

Ἀτρεύς, προθύμως μᾶλλον ἢ φίλως, πατρὶ

τὠμῷ, κρεουργὸν ἦμαρ εὐθύμως ἄγειν

δοκῶν, παρέσχε δαῖτα παιδείων κρεῶν.

τὰ μὲν ποδήρη καὶ χερῶν ἄκρους κτένας

ἔθρυπτʼ, ἄνωθεν



ἀνδρακὰς καθήμενος.

ἄσημα δʼ αὐτῶν αὐτίκʼ ἀγνοίᾳ λαβὼν

ἔσθει βορὰν ἄσωτον, ὡς ὁρᾷς, γένει.

κἄπειτʼ ἐπιγνοὺς ἔργον οὐ καταίσιον

ᾤμωξεν, ἀμπίπτει δʼ ἀπὸ σφαγὴν ἐρῶν,

μόρον δʼ ἄφερτον Πελοπίδαις ἐπεύχεται,

λάκτισμα δείπνου ξυνδίκως τιθεὶς ἀρᾷ,

οὕτως ὀλέσθαι πᾶν τὸ Πλεισθένους γένος.

ἐκ τῶνδέ σοι πεσόντα τόνδʼ ἰδεῖν πάρα.

κἀγὼ δίκαιος τοῦδε τοῦ φόνου ῥαφεύς.

τρίτον γὰρ ὄντα μʼ ἐπὶ δυσαθλίῳ πατρὶ

συνεξελαύνει τυτθὸν ὄντʼ ἐν σπαργάνοις·

τραφέντα δʼ αὖθις ἡ δίκη κατήγαγεν.

καὶ τοῦδε τἀνδρὸς ἡψάμην θυραῖος ὤν,

πᾶσαν συνάψας μηχανὴν δυσβουλίας.

οὕτω καλὸν δὴ καὶ τὸ κατθανεῖν ἐμοί,

ἰδόντα τοῦτον τῆς δίκης ἐν ἕρκεσιν.

Αἴγισθʼ, ὑβρίζειν ἐν κακοῖσιν οὐ σέβω.

σὺ δʼ ἄνδρα τόνδε φὴς ἑκὼν κατακτανεῖν,

μόνος δʼ ἔποικτον τόνδε βουλεῦσαι φόνον·

οὔ φημʼ ἀλύξειν ἐν δίκῃ τὸ σὸν κάρα

δημορριφεῖς, σάφʼ ἴσθι, λευσίμους ἀράς.

σὺ ταῦτα φωνεῖς νερτέρᾳ προσήμενος

κώπῃ, κρατούντων τῶν ἐπὶ ζυγῷ δορός;

γνώσῃ γέρων ὢν ὡς διδάσκεσθαι βαρὺ

τῷ τηλικούτῳ, σωφρονεῖν εἰρημένον.

δεσμὸς δὲ καὶ τὸ γῆρας αἵ τε νήστιδες

δύαι διδάσκειν ἐξοχώταται φρενῶν

ἰατρομάντεις. οὐχ ὁρᾷς ὁρῶν τάδε;

πρὸς κέντρα μὴ λάκτιζε, μὴ παίσας μογῇς.

γύναι, σὺ τοὺς ἥκοντας ἐκ μάχης μένων

οἰκουρὸς εὐνὴν ἀνδρὸς αἰσχύνων ἅμα

ἀνδρὶ στρατηγῷ τόνδʼ ἐβούλευσας μόρον;

καὶ ταῦτα τἄπη κλαυμάτων ἀρχηγενῆ.

Ὀρφεῖ δὲ γλῶσσαν τὴν ἐναντίαν ἔχεις.

ὁ μὲν γὰρ ἦγε πάντʼ ἀπὸ φθογγῆς χαρᾷ,

σὺ δʼ ἐξορίνας νηπίοις ὑλάγμασιν

ἄξῃ· κρατηθεὶς δʼ ἡμερώτερος φανῇ.

ὡς δὴ σύ μοι τύραννος Ἀργείων ἔσῃ,

ὃς οὐκ, ἐπειδὴ τῷδʼ ἐβούλευσας μόρον,

δρᾶσαι τόδʼ ἔργον οὐκ ἔτλης αὐτοκτόνως.

τὸ γὰρ δολῶσαι πρὸς γυναικὸς ἦν σαφῶς·

ἐγὼ δʼ ὕποπτος ἐχθρὸς ἦ παλαιγενής.

ἐκ τῶν δὲ τοῦδε χρημάτων πειράσομαι

ἄρχειν πολιτῶν· τὸν δὲ μὴ πειθάνορα

ζεύξω βαρείαις οὔτι μοι σειραφόρον

κριθῶντα πῶλον· ἀλλʼ ὁ δυσφιλὴς σκότῳ

λιμὸς ξύνοικος μαλθακόν σφʼ ἐπόψεται.

τί δὴ τὸν ἄνδρα τόνδʼ ἀπὸ ψυχῆς κακῆς

οὐκ αὐτὸς ἠνάριζες, ἀλλά νιν γυνὴ

χώρας μίασμα καὶ θεῶν ἐγχωρίων

ἔκτεινʼ;Ὀρέστης ἆρά που βλέπει φάος,

ὅπως κατελθὼν δεῦρο πρευμενεῖ τύχῃ

ἀμφοῖν γένηται τοῖνδε παγκρατὴς φονεύς;

ἀλλʼ ἐπεὶ δοκεῖς τάδʼ ἔρδειν καὶ λέγειν, γνώσῃ τάχα

εἶα δή, φίλοι λοχῖται, τοὔργον οὐχ ἑκὰς τόδε.

εἶα δή, ξίφος πρόκωπον πᾶς τις εὐτρεπιζέτω.

ἀλλὰ κἀγὼ μὴν πρόκωπος οὐκ ἀναίνομαι θανεῖν.

δεχομένοις λέγεις θανεῖν σε· τὴν τύχην δʼ αἱρούμεθα.

μηδαμῶς, ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν, ἄλλα δράσωμεν κακά.

ἀλλὰ καὶ τάδʼ ἐξαμῆσαι πολλά, δύστηνον θέρος.

πημονῆς δʼ ἅλις γʼ ὑπάρχει· μηδὲν αἱματώμεθα.

στείχετʼ αἰδοῖοι γέροντες πρὸς δόμους, πεπρωμένοις τούσδε

πρὶν παθεῖν εἴξαντες ὥρᾳ· χρῆν τάδʼ ὡς ἐπράξαμεν.

εἰ δέ τοι μόχθων γένοιτο τῶνδʼ ἅλις, δεχοίμεθʼ ἄν,

δαίμονος χηλῇ βαρείᾳ δυστυχῶς πεπληγμένοι.

ὧδʼ ἔχει λόγος γυναικός, εἴ τις ἀξιοῖ μαθεῖν.

ἀλλὰ τούσδʼ ἐμοὶ ματαίαν γλῶσσαν ὧδʼ ἀπανθίσαι

κἀκβαλεῖν ἔπη τοιαῦτα δαίμονος πειρωμένους,

σώφρονος γνώμης θʼ ἁμαρτεῖν τὸν κρατοῦντά θʼ ὑβρίσαι .

οὐκ ἂν Ἀργείων τόδʼ εἴη, φῶτα προσσαίνειν κακόν.

ἀλλʼ ἐγώ σʼ ἐν ὑστέραισιν ἡμέραις μέτειμʼ ἔτι.

οὔκ, ἐὰν δαίμων, Ὀρέστην δεῦρʼ ἀπευθύνῃ μολεῖν.

οἶδʼ ἐγὼ φεύγοντας ἄνδρας ἐλπίδας σιτουμένους.

πρᾶσσε, πιαίνου, μιαίνων τὴν δίκην, ἐπεὶ πάρα.

ἴσθι μοι δώσων ἄποινα τῆσδε μωρίας χάριν.

κόμπασον θαρσῶν, ἀλέκτωρ ὥστε θηλείας πέλας.

μὴ προτιμήσῃς ματαίων τῶνδʼ ὑλαγμάτων· ἐγὼ

καὶ σὺ θήσομεν κρατοῦντε τῶνδε δωμάτων καλῶς .