Εἴπω τι τῶν εἰωθότων ὦ δέσποτα,

ἐφʼ οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι;

νὴ τὸν Δίʼ ὅ τι Βούλει γε, πλὴν πιέζομαι,

τοῦτο δὲ φύλαξαι· πάνυ γάρ ἐστʼ ἤδη χολή.

μηδʼ ἕτερον ἀστεῖόν τι; 
 πλήν γʼ ὡς θλίβομαι.

τί δαί; τὸ πάνυ γέλοιον εἴπω; 
 νὴ Δία

θαρρῶν γε· μόνον ἐκεῖνʼ ὅπως μὴ ʼρεῖς, 
 τὸ τί;

μεταβαλλόμενος τἀνάφορον ὅτι χεζητιᾷς.

μηδʼ ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπʼ ἐμαυτῷ φέρων,

εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι;

μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω, πλήν γʼ ὅταν μέλλω ʼξεμεῖν.

τί δῆτʼ ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν,

εἴπερ ποιήσω μηδὲν ὧνπερ Φρύνιχος

εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκις κἀμειψίας;

μή νυν ποιήσῃς· ὡς ἐγὼ θεώμενος,

ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω,

πλεῖν ἢ ʼνιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι.

ὢ τρισκακοδαίμων ἄρʼ ὁ τράχηλος οὑτοσί,

ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ.

εἶτʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή,

ὅτʼ ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος υἱὸς Σταμνίου

αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δʼ ὀχῶ,

ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μηδʼ ἄχθος φέροι;

οὐ γὰρ φέρω ʼγώ; 
 πῶς φέρεις γὰρ ὅς γʼ ὀχεῖ;

φέρων γε ταυτί. 
 τίνα τρόπον; 
 Βαρέως πάνυ.

οὔκουν τὸ Βάρος τοῦθʼ ὃ σὺ φέρεις ὄνος φέρει;

οὐ δῆθʼ ὅ γʼ ἔχω ʼγὼ καὶ φέρω μὰ τὸν Δίʼ οὔ.

πῶς γὰρ φέρεις, ὅς γʼ αὐτὸς ὑφʼ ἑτέρου φέρει;

οὐκ οἶδʼ· ὁ δʼ ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται.

σὺ δʼ οὖν ἐπειδὴ τὸν ὄνον οὐ φῄς σʼ ὠφελεῖν,

ἐν τῷ μέρει σὺ τὸν ὄνον ἀράμενος φέρε.

οἴμοι κακοδαίμων· τί γὰρ ἐγὼ οὐκ ἐναυμάχουν;

ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά.

κατάβα πανοῦργε. καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας

ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδʼ, οἷ πρῶτά με

ἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.

τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶς

ἐνήλαθʼ ὅστις· εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;

ὁ παῖς. 
 τί ἔστιν; 
 οὐκ ἐνεθυμήθης; 
 τὸ τί;

ὡς σφόδρα μʼ ἔδεισε. 
 νὴ Δία μὴ μαίνοιό γε.

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν·

καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν· ἀλλʼ ὅμως γελῶ.

ὦ δαιμόνιε πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου.

ἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων

ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην.

τίς ὁ νοῦς; τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην;

ποῖ γῆς ἀπεδήμεις; 
 ἐπεβάτευον Κλεισθένει-

κἀναυμάχησας; 
 καὶ κατεδύσαμέν γε ναῦς

τῶν πολεμίων ἢ δώδεκʼ ἢ τρεῖς καὶ δέκα.

σφώ; 
 νὴ τὸν Ἀπόλλω. 
 κᾆτʼ ἔγωγʼ ἐξηγρόμην.

καὶ δῆτʼ ἐπὶ τῆς νεὼς ἀναγιγνώσκοντί μοι

τὴν Ἀνδρομέδαν πρὸς ἐμαυτὸν ἐξαίφνης πόθος

τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα.

πόθος; πόσος τις; 
 μικρὸς ἡλίκος Μόλων.

γυναικός; 
 οὐ δῆτʼ. 
 ἀλλὰ παιδός; 
 οὐδαμῶς.

ἀλλʼ ἀνδρός; 
 ἀπαπαί. 
 ξυνεγένου τῷ Κλεισθένει;

μὴ σκῶπτέ μʼ ὦδέλφʼ· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔχω κακῶς·

τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται.

ποῖός τις ὦδελφίδιον; 
 οὐκ ἔχω φράσαι.

ὅμως γε μέντοι σοι διʼ αἰνιγμῶν ἐρῶ.

ἤδη ποτʼ ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους;

ἔτνους; βαβαιάξ, μυριάκις γʼ ἐν τῷ βίῳ.

ἆρʼ ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ ʼτέρᾳ φράσω;

μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε· πάνυ γὰρ μανθάνω.

τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος

Εὐριπίδου. 
 καὶ ταῦτα τοῦ τεθνηκότος;

κοὐδείς γέ μʼ ἂν πείσειεν ἀνθρώπων τὸ μὴ οὐκ

ἐλθεῖν ἐπʼ ἐκεῖνον. 
 πότερον εἰς Ἅιδου κάτω;

καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστιν ἔτι κατωτέρω.

τί βουλόμενος; 
 δέομαι ποιητοῦ δεξιοῦ.

οἱ μὲν γὰρ οὐκέτʼ εἰσίν, οἱ δʼ ὄντες κακοί.

τί δʼ; οὐκ Ἰοφῶν ζῇ; 
 τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον

ἔτʼ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἄρα·

οὐ γὰρ σάφʼ οἶδʼ οὐδʼ αὐτὸ τοῦθʼ ὅπως ἔχει.

εἶτʼ οὐχὶ Σοφοκλέα πρότερον Εὐριπίδου

μέλλεις ἀναγαγεῖν, εἴπερ ἐκεῖθεν δεῖ σʼ ἄγειν;

οὐ πρίν γʼ ἂν Ἰοφῶντʼ, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον,

ἄνευ Σοφοκλέους ὅ τι ποιεῖ κωδωνίσω.

κἄλλως ὁ μέν γʼ Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν

κἂν ξυναποδρᾶναι δεῦρʼ ἐπιχειρήσειέ μοι·

ὁ δʼ εὔκολος μὲν ἐνθάδʼ εὔκολος δʼ ἐκεῖ.

Ἀγάθων δὲ ποῦ ʼστιν; 
 ἀπολιπών μʼ ἀποίχεται,

ἀγαθὸς ποιητὴς καὶ ποθεινὸς τοῖς φίλοις.

ποῖ γῆς ὁ τλήμων; 
 ἐς Μακάρων εὐωχίαν.

ὁ δὲ Σενοκλέης; 
 ἐξόλοιτο νὴ Δία.

Πυθάγγελος δέ; 
 περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος

ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα.

οὔκουν ἕτερʼ ἔστʼ ἐνταῦθα μειρακύλλια

τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μύρια,

Εὐριπίδου πλεῖν ἢ σταδίῳ λαλίστερα.

ἐπιφυλλίδες ταῦτʼ ἐστὶ καὶ στωμύλματα,

χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης,

ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ,

ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ.

γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι

ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.

πῶς γόνιμον; 
 ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται

τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον,

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα,

ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθʼ ἱερῶν,

γλῶτταν δʼ ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.

σὲ δὲ ταῦτʼ ἀρέσκει; 
 μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

ἦ μὴν κόβαλά γʼ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.

μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν.

καὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται.

δειπνεῖν με δίδασκε. 
 περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.

ἀλλʼ ὦνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχων

ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένους

τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ

ἐχρῶ τόθʼ, ἡνίκʼ ἐπὶ τὸν Κέρβερον,

τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλια

πορνεῖʼ ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺς

πόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπου

κόρεις ὀλίγιστοι. 
 περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.

ὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;

μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν

ὅπῃ τάχιστʼ ἀφιζόμεθʼ εἰς Ἅιδου κάτω·

καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.

φέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;

μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,

κρεμάσαντι σαυτόν. 
 παῦε, πνιγηρὰν λέγεις.

ἀλλʼ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη

ἡ διὰ θυείας. 
 ἆρα κώνειον λέγεις;

μάλιστά γε. 
 ψυχράν γε καὶ δυσχείμερον·

εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια.

βούλει κατάντη καὶ ταχεῖαν σοι φράσω;

νὴ τὸν Δίʼ ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ.

καθέρπυσόν νυν ἐς Κεραμεικόν. 
 κᾆτα τί;

ἀναβὰς ἐπὶ τὸν πύργον τὸν ὑψηλόν— 
 τί δρῶ;

ἀφιεμένην τὴν λαμπάδʼ ἐντεῦθεν θεῶ,

κἄπειτʼ ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι

εἷναι, τόθʼ εἷναι καὶ σὺ σαυτόν. 
 ποῖ 
 κάτω.

ἀλλʼ ἀπολέσαιμʼ ἂν ἐγκεφάλου θρίω δύο.

οὐκ ἂν βαδίσαιμι τὴν ὁδὸν ταύτην. 
 τί δαί;

ἥνπερ σὺ τότε κατῆλθες. 
 ἀλλʼ ὁ πλοῦς πολύς.

εὐθὺς γὰρ ἐπὶ λίμνην μεγάλην ἥξεις πάνυ

ἄβυσσον. 
 εἶτα πῶς περαιωθήσομαι;

ἐν πλοιαρίῳ τυννουτῳί σʼ ἀνὴρ γέρων

ναύτης διάξει δύʼ ὀβολὼ μισθὸν λαβών.

φεῦ, 
 ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύʼ ὀβολώ.

πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε; 
 Θησεὺς ἤγαγεν.

μετὰ ταῦτʼ ὄφεις καὶ θηρίʼ ὄψει μυρία

δεινότατα. 
 μή μʼ ἔκπληττε μηδὲ δειμάτου·

οὐ γάρ μʼ ἀποτρέψεις. 
 εἶτα βόρβορον πολὺν

καὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους,

εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε,

ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο,

ἢ μητέρʼ ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθον

ἐπάταξεν, ἢ ʼπίορκον ὅρκον ὤμοσεν,

ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.

νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ

τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.

ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή,

ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε,

καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμονας

ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.

οὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν; 
 οἱ μεμυημένοι—

νὴ τὸν Δίʼ ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια.

ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.

οἵ σοι φράσουσʼ ἁπαξάπανθʼ ὧν ἂν δέῃ.

οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρʼ αὐτὴν τὴν ὁδὸν

ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις.

καὶ χαῖρε πόλλʼ ὦδελφέ. 
 νὴ Δία καὶ σύ γε

ὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματʼ αὖθις λάμβανε.

πρὶν καὶ καταθέσθαι; 
 καὶ ταχέως μέντοι πάνυ.

μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀλλὰ μίσθωσαί τινα

τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτʼ ἔρχεται.

ἐὰν δὲ μὴ εὕρω; 
 τότε μʼ ἄγειν. 
 καλῶς λέγεις.

καὶ γάρ τινʼ ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν,

οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεθνηκότα·

ἄνθρωπε βούλει σκευάριʼ εἰς Ἅιδου φέρειν;

πόσʼ ἄττα; 
 ταυτί. 
 δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς;

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔλαττον. 
 ὑπάγεθʼ ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ.

ἀνάμεινον ὦ δαιμόνιʼ, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι.

εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου.

λάβʼ ἐννέʼ ὀβολούς. 
 ἀναβιοίην νυν πάλιν.

ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος· οὐκ οἰμώξεται;

ἐγὼ βαδιοῦμαι. 
 χρηστὸς εἶ καὶ γεννάδας.

χωρῶμεν ἐπὶ τὸ πλοῖον. 
 ὠὸπ παραβαλοῦ.

τουτὶ τί ἔστι; 
 τοῦτο; λίμνη νὴ Δία

αὕτη ʼστὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γʼ ὁρῶ.

νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γʼ ὁ Χάρων οὑτοσί.

χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων.

τίς εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν καὶ πραγμάτων;

τίς ἐς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ σʼ Ὄνου πόκας,

ἢ σʼ Κερβερίους, ἢ σʼ κόρακας, ἢ ʼπὶ Ταίναρον;

ἐγώ. 
 ταχέως ἔμβαινε. 
 ποῖ σχήσειν δοκεῖς;

ἐς κόρακας ὄντως; 
 ναὶ μὰ Δία σοῦ γʼ οὕνεκα.

ἔσβαινε δή. 
 παῖ δεῦρο. 
 δοῦλον οὐκ ἄγω,

εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν.

μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν.

οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ;

ποῦ δῆτʼ ἀναμενῶ; 
 παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον

ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις. 
 μανθάνεις; 
 πάνυ μανθάνω.

οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών;

κάθιζʼ ἐπὶ κώπην. εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω.

οὗτος τί ποιεῖς; 
 ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ

ἵζω ʼπὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ;

οὔκουν καθεδεῖ δῆτʼ ἐνθαδὶ γάστρων; 
 ἰδού.

οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς; 
 ἰδού.

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλʼ ἀντιβὰς

ἐλᾷς προθύμως; 
 κᾆτα πῶς δυνήσομαι

ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος

ὢν εἶτʼ ἐλαύνειν; 
 ῥᾷστʼ· ἀκούσει γὰρ μέλη

κάλλιστʼ, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ, 
 τίνων;

βατράχων κύκνων θαυμαστά. 
 κατακέλευε δή.

ὦ ὀπὸπ ὦ ὀπόπ.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

λιμναῖα κρηνῶν τέκνα,

ξύναυλον ὕμνων βοὰν

φθεγξώμεθʼ, εὔγηρυν ἐμὰν ἀοιδάν,

κοὰξ κοάξ,

ἣν ἀμφὶ Νυσήιον

Διὸς Διόνυσον ἐν

Λίμναισιν ἰαχήσαμεν,

ἡνίχʼ ὁ κραιπαλόκωμος

τοῖς ἱεροῖσι Χύτροισι

χωρεῖ κατʼ ἐμὸν τέμενος λαῶν ὄχλος.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

ἐγὼ δέ γʼ ἀλγεῖν ἄρχομαι

τὸν ὄρρον ὦ κοὰξ κοάξ·

ὑμῖν δʼ ἴσως οὐδὲν μέλει.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

ἀλλʼ ἐξόλοισθʼ αὐτῷ κοάξ·

οὐδὲν γάρ ἐστʼ ἀλλʼ ἢ κοάξ.

εἰκότως γʼ ὦ πολλὰ πράττων.

ἐμὲ γὰρ ἔστερξαν εὔλυροί τε Μοῦσαι

καὶ κεροβάτας Πὰν ὁ καλαμόφθογγα παίζων·

προσεπιτέρπεται δʼ ὁ φορμικτὰς Ἀπόλλων,

ἕνεκα δόνακος, ὃν ὑπολύριον

ἔνυδρον ἐν λίμναις τρέφω.

βρεκεκεκὲξ κοάξ κοάξ.

ἐγὼ δὲ φλυκταίνας γʼ ἔχω,

χὠ πρωκτὸς ἰδίει πάλαι,

κᾆτʼ αὐτίκʼ ἐκκύψας ἐρεῖ—

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

ἀλλʼ ὦ φιλῳδὸν γένος

παύσασθε. 
 μᾶλλον μὲν οὖν

φθεγξόμεσθʼ, εἰ δή ποτʼ εὐηλίοις

ἐν ἁμέραισιν

ἡλάμεσθα διὰ κυπείρου

καὶ φλέω, χαίροντες ᾠδῆς

πολυκολύμβοισι μέλεσιν,

ἢ Διὸς φεύγοντες ὄμβρον

ἔνυδρον ἐν βυθῷ χορείαν

αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα

πομφολυγοπαφλάσμασιν.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

τουτὶ παρʼ ὑμῶν λαμβάνω.

δεινά τἄρα πεισόμεσθα.

δεινότερα δʼ ἔγωγʼ, ἐλαύνων

εἰ διαρραγήσομαι.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

οἰμώζετʼ· οὐ γάρ μοι μέλει.

ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γʼ

ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν

χανδάνῃ διʼ ἡμέρας.

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε.

οὐδὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως.

οὐδὲ μὴν ὑμεῖς γʼ ἐμὲ

οὐδέποτε· κεκράξομαι γὰρ

κἂν δέῃ διʼ ἡμέρας

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,

ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ,

βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.

ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.

ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,

ἔκβαινʼ, ἀπόδος τὸν ναῦλον. 
 ἔχε δὴ τὠβολώ.

ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.

ἰαῦ. 
 βάδιζε δεῦρο. 
 χαῖρʼ ὦ δέσποτα.

τί ἔστι τἀνταυθοῖ; 
 σκότος καὶ βόρβορος.

κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι

καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν; 
 σὺ δʼ οὔ;

νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ.

ἄγε δὴ τί δρῶμεν; 
 προϊέναι βέλτιστα νῷν,

ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία

τὰ δείνʼ ἔφασκʼ ἐκεῖνος. 
 ὡς οἰμώξεται.

ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ,

εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.

οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς.

ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι

λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.

νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.

ποῦ ποῦ ʼστιν; 
 ἐξόπισθεν. 
 ἐξόπισθʼ ἴθι.

ἀλλʼ ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε. 
 πρόσθε νυν ἴθι.

καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.

ποῖόν τι; 
 δεινόν· παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται

τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ

ὡραιοτάτη τις. 
 ποῦ ʼστι; φέρʼ ἐπʼ αὐτὴν ἴω.

ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.

Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί. 
 πυρὶ γοῦν λάμπεται

ἅπαν τὸ πρόσωπον. 
 καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;

νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,

σάφʼ ἴσθι. 
 ποῖ δῆτʼ ἂν τραποίμην; 
 ποῖ δʼ ἐγώ;

ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.

ἀπολούμεθʼ ὦναξ Ἡράκλεις. 
 οὐ μὴ καλεῖς μʼ

ὦνθρωφʼ, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα.

Διόνυσε τοίνυν. 
 τοῦτό γʼ ἧττον θατέρου.

ἴθʼ ᾗπερ ἔρχει. 
 δεῦρο δεῦρʼ ὦ δέσποτα.

τί δʼ ἔστι; 
 θάρρει· πάντʼ ἀγαθὰ πεπράγαμεν,

ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,

ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.

ἥμπουσα φρούδη. 
 κατόμοσον. 
 νὴ τὸν Δία.

καὖθις κατόμοσον. 
 νὴ Δίʼ. 
 ὄμοσον. 
 νὴ Δία.

οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.

ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.

οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;

τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μ' ἀπολλύναι;

αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;

οὗτος. 
 τί ἔστιν; 
 οὐ κατήκουσας; 
 τίνος;

αὐλῶν πνοῆς. 
 ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με

αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.

ἀλλʼ ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.

τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνʼ ὦ δέσποθʼ· οἱ μεμυημένοι

ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν.

ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.

κἀμοὶ δοκοῦσιν. ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν

βέλτιστόν ἐσθʼ, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.

Ἴακχʼ ὦ πολυτίμητʼ ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων,

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,

ἐλθὲ τόνδʼ ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων

ὁσίους ἐς θιασώτας,

πολύκαρπον μὲν τινάσσων

περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα

στέφανον μύρτων, θρασεῖ δʼ ἐγκατακρούων

ποδὶ τὰν ἀκόλαστον

φιλοπαίγμονα τιμάν,

χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνάν, ἱερὰν

ὁσίοις μύσταις χορείαν.

ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη,

ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.

οὔκουν ἀτρέμʼ ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς;

†ἔγειρε φλογέας λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων†,

Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,

νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ.

φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών·

γόνυ πάλλεται γερόντων·

ἀποσείονται δὲ λύπας

χρονίους τʼ ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς

ἱερᾶς ὑπὸ τιμᾶς.

σὺ δὲ λαμπάδι † φλέγων†

προβάδην ἔξαγʼ ἐπʼ ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον

χοροποιὸν μάκαρ ἥβαν.

εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν,

ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει,

ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτʼ εἶδεν μήτʼ ἐχόρευσεν,

μηδὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώττης Βακχεῖʼ ἐτελέσθη,

ἢ βωμολόχοις ἔπεσιν χαίρει μὴ νʼ καιρῷ τοῦτο ποιοῦσιν,

ἢ στάσιν ἐχθρὰν μὴ καταλύει μηδʼ εὔκολός ἐστι πολίταις,

ἀλλʼ ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει κερδῶν ἰδίων ἐπιθυμῶν,

ἢ τῆς πόλεως χειμαζομένης ἄρχων καταδωροδοκεῖται,

ἢ προδίδωσιν φρούριον ἢ ναῦς, ἢ τἀπόρρητʼ ἀποπέμπει

ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων ὢν εἰκοστολόγος κακοδαίμων,

ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον,

ἢ χρήματα ταῖς τῶν ἀντιπάλων ναυσὶν παρέχειν τινὰ πείθει,

ἢ κατατιλᾷ τῶν Ἑκαταίων κυκλίοισι χοροῖσιν ὑπᾴδων,

ἢ τοὺς μισθοὺς τῶν ποιητῶν ῥήτωρ ὢν εἶτʼ ἀποτρώγει,

κωμῳδηθεὶς ἐν ταῖς πατρίοις τελεταῖς ταῖς τοῦ Διονύσου·

τούτοις αὐδῶ καὖθις ἀπαυδῶ καὖθις τὸ τρίτον μάλʼ ἀπαυδῶ

ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς· ὑμεῖς δʼ ἀνεγείρετε μολπὴν

καὶ παννυχίδας τὰς ἡμετέρας αἳ τῇδε πρέπουσιν ἑορτῇ.

χώρει νυν πᾶς ἀνδρείως

ἐς τοὺς εὐανθεῖς κόλπους

λειμώνων ἐγκρούων

κἀπισκώπτων

καὶ παίζων καὶ χλευάζων,

ἠρίστηται δʼ ἐξαρκούντως.

ἀλλʼ ἔμβα χὤπως ἀρεῖς

τὴν Σώτειραν γενναίως

τῇ φωνῇ μολπάζων,

ἣ τὴν χώραν

σῴζειν φήσʼ ἐς τὰς ὥρας,

κἂν Θωρυκίων μὴ βούληται.

ἄγε νυν ἑτέραν ὕμνων ἰδέαν τὴν καρποφόρον βασίλειαν

Δήμητρα θεὰν ἐπικοσμοῦντες ζαθέαις μολπαῖς κελαδεῖτε.

Δήμητερ ἁγνῶν ὀργίων

ἄνασσα συμπαραστάτει,

καὶ σῷζε τὸν σαυτῆς χορόν,

καί μʼ ἀσφαλῶς πανήμερον

παῖσαί τε καὶ χορεῦσαι·

καὶ πολλὰ μὲν γέλοιά μʼ εἰ-

πεῖν, πολλὰ δὲ σπουδαῖα, καὶ

τῆς σῆς ἑορτῆς ἀξίως

παίσαντα καὶ σκώψαντα νι-

κήσαντα ταινιοῦσθαι.

ἄγʼ εἶα

νῦν καὶ τὸν ὡραῖον θεὸν παρακαλεῖτε δεῦρο

ᾠδαῖσι, τὸν ξυνέμπορον τῆσδε τῆς χορείας.

Ἴακχε πολυτίμητε, μέλος ἑορτῆς

ἥδιστον εὑρών, δεῦρο συνακολούθει

πρὸς τὴν θεὸν

καὶ δεῖξον ὡς ἄνευ πόνου

πολλὴν ὁδὸν περαίνεις.

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

σὺ γὰρ κατεσχίσω μὲν ἐπὶ γέλωτι

κἀπʼ εὐτελείᾳ τόδε τὸ σανδαλίσκον

καὶ τὸ ῥάκος,

κἀξηῦρες ὥστʼ ἀζημίους

παίζειν τε καὶ χορεύειν.

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

καὶ γὰρ παραβλέψας τι μειρακίσκης

νῦν δὴ κατεῖδον καὶ μάλʼ εὐπροσώπου

συμπαιστρίας

χιτωνίου παραρραγέν-

τος τιτθίον προκύψαν.

Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.

ἐγὼ δʼ ἀεί πως φιλακόλου-

θός εἰμι καὶ μετʼ αὐτῆς

παίζων χορεύειν βούλομαι. κἄγωγε πρός.

βούλεσθε δῆτα κοινῇ

σκώψωμεν Ἀρχέδημον;

ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας.

νυνὶ δὲ δημαγωγεῖ

ἐν τοῖς ἄνω νεκροῖσι,

κἀστὶν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας.

τὸν Κλεισθένους δʼ ἀκούω

ἐν ταῖς ταφαῖσι πρωκτὸν

τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους·

κἀκόπτετʼ ἐγκεκυφώς,

κἄκλαε κἀκεκράγει

Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.

καὶ Καλλίαν γέ φασι

τοῦτον τὸν Ἱπποβίνου

κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.

ἔχοιτʼ ἂν οὖν φράσαι νῷν

Πλούτωνʼ ὅπου ʼνθάδʼ οἰκεῖ;

ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.

μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς,

μηδʼ αὖθις ἐπανέρῃ με,

ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὴν θύραν ἀφιγμένος.

αἴροιʼ ἂν αὖθις ὦ παῖ.

τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;

ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.

χωρεῖτε

νῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀνʼ ἄλσος

παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς·

ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,

οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.

χωρῶμεν ἐς πολυρρόδους

λειμῶνας ἀνθεμώδεις,

τὸν ἡμέτερον τρόπον

τὸν καλλιχορώτατον

παίζοντες, ὃν ὄλβιαι

Μοῖραι ξυνάγουσιν.

μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος

καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,

ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ-

σεβῆ τε διήγομεν

τρόπον περὶ τοὺς ξένους

καὶ τοὺς ἰδιώτας.

ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;

πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;

οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,

καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.

παῖ παῖ. 
 τίς οὗτος; 
 Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.

ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ

καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,

ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον

ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,

ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·

τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα

Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς

φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,

ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου

διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται

Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου

αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω

διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,

ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.

οὗτος τί δέδρακας; 
 ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.

ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ

πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον; 
 ἀλλʼ ὡρακιῶ.

ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.

ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ. 
 ποῦ ʼστιν; 
 ὦ χρυσοῖ θεοὶ

ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν; 
 δείσασα γὰρ

ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.

ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων. 
 ἐγώ;

πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;

οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ. 
 ἀλλὰ τί;

κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·

ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.

ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον. 
 οἶμαι νὴ Δία.

σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων

καὶ τὰς ἀπειλάς; 
 οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.

ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,

σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν

καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·

ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.

φέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·

καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,

εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.

φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.

ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.

ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως

ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας

ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,

πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.

κάλλιστʼ, ἐπαινῶ. 
 μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼ

περιόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέα

ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα

ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.

ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί. 
 πάνυ καλῶς. 
 ληρεῖς ἔχων

οὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι

ἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες

ἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς. 
 πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;

ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.

ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη

ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.

ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν

ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.

ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.

ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,

ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;

οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,

ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.

τί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖ

ἅδωκας αὐτός; 
 οὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.

κατάθου τὸ δέρμα. 
 ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι

καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω. 
 ποίοις θεοῖς;

τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν

ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;

ἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτε

ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.

ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι

νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ

πολλὰ περιπεπλευκότος,

μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶ

πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον

μᾶλλον ἢ γεγραμμένην

εἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓν

σχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι

πρὸς τὸ μαλθακώτερον

δεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι

καὶ φύσει Θηραμένους.

οὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰ

Ξανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐν

στρώμασιν Μιλησίοις

ἀνατετραμμένος κυνῶν ὀρ-

χηστρίδʼ εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδʼ, ἐγὼ

δὲ πρὸς τοῦτον βλέπων

τοὐρεβίνθου ʼδραττόμην, οὗ-

τος δʼ ἅτʼ ὢν αὐτὸς πανοῦργος

εἶδε, κᾆτʼ ἐκ τῆς γνάθου

πὺξ πατάξας μοὐξέκοψε

τοῦ χοροῦ τοὺς προσθίους;

Πλαθάνη Πλαθάνη δεῦρʼ ἔλθʼ, ὁ πανοῦργος οὑτοσί,

ὃς ἐς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε

ἑκκαίδεκʼ ἄρτους κατέφαγʼ ἡμῶν. 
 νὴ Δία

ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα. 
 κακὸν ἥκει τινί.

καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσιν

ἀνʼ ἡμιωβολιαῖα. 
 δώσει τις δίκην.

καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά. 
 ληρεῖς ὦ γύναι

κοὐκ οἶσθʼ ὅ τι λέγεις. 
 οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας,

ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι;

τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.

μὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν,

ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν

κἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην,

ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.

τούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.

καὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.

νὴ Δία τάλαινα. 
 νὼ δὲ δεισάσα γέ που

ἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν·

ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.

καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον. 
 ἀλλʼ ἐχρῆν τι δρᾶν.

ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.

σὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον,

ἵνʼ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν. 
 ὦ μιαρὰ φάρυξ,

ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους

κόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.

ἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.

ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σου

δρέπανον λαβοῦσʼ, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.

ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τὸν Κλέωνʼ, ὃς αὐτοῦ τήμερον

ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.

κάκιστʼ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.

οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου.

οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν. 
 μηδαμῶς

ὦ Ξανθίδιον. 
 καὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼ

υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;

οἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς·

κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι.

ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου,

πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία,

κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.

δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.

νῦν σὸν ἔργον ἔστʼ, ἐπειδὴ

τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερ

εἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν,

ἀνανεάζειν

καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν,

τοῦ θεοῦ μεμνημένον

ᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν.

εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσει

κἀκβαλεῖς τι μαλθακόν,

αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκη

ʼσται πάλιν τὰ στρώματα.

οὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ,

ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼ

ἄρτι συννοούμενος.

ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι,

ταῦτʼ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταί

μʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.

ἀλλʼ ὅμως ἐγὼ παρέξω

ʼμʼαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμα

καὶ βλέποντʼ ὀρίγανον.

δεῖν δʼ ἔοικεν, ὡς ἀκούω

τῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.

ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον,

ἵνα δῷ δίκην· ἀνύετον. 
 ἥκει τῳ κακόν.

οὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον. 
 εἶεν, καὶ μάχει;

ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας

χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.

εἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ

κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια; 
 μἀλλʼ ὑπερφυᾶ.

σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά. 
 καὶ μὴν νὴ Δία

εἰ πώποτʼ ἦλθον δεῦρʼ, ἐθέλω τεθνηκέναι,

ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.

καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ·

βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών,

κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.

καὶ πῶς βασανίσω; 
 πάντα τρόπον, ἐν κλίμακι

δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων,

στρεβλῶν, ἔτι δʼ ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων,

πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ

μὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ.

δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σου

τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.

μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.

αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ.

κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς

ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος. 
 ἀγορεύω τινὶ

ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντʼ· εἰ δὲ μή,

αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ. 
 λέγεις δὲ τί;

ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός,

τοῦτον δὲ δοῦλον. 
 ταῦτʼ ἀκούεις; 
 φήμʼ ἐγώ.

καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος·

εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.

τί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός,

οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;

δίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γʼ ἂν νῷν ἴδῃς

κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι

τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.

οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ·

χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.

πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως; 
 ῥᾳδίως·

πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον. 
 καλῶς λέγεις.

ἰδού. 
 σκόπει νυν ἤν μʼ ὑποκινήσαντʼ ἴδῃς.

ἤδη ʼπάταξά σʼ. 
 οὐ μὰ Δίʼ. 
 οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖς.

ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω. 
 πηνίκα;

καὶ δὴ ʼπάταξα. 
 κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;

οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.

οὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ. 
 τί τἀτταταῖ;

μῶν ὠδυνήθης; 
 οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισα

ὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.

ἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

ἰοὺ ἰού. 
 τί ἔστιν; 
 ἱππέας ὁρῶ.

τί δῆτα κλάεις; 
 κρομμύων ὀσφραίνομαι.

ἐπεὶ προτιμᾷς γʼ οὐδέν. 
 οὐδέν μοι μέλει.

βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.

οἴμοι. 
 τί ἔστι; 
 τὴν ἄκανθαν ἐξελε.

τί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.

Ἄπολλον—ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶνʼ ἔχεις.

ἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας; 
 οὐκ ἔγωγʼ, ἐπεὶ

ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.

οὐδὲν ποιεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.

μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.

Πόσειδον 
 ἤλγησέν τις.

ὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.

οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν

ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον·

ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται

χἠ Φερρέφατθʼ, ἅτʼ ὄντε κἀκείνω θεώ.

ὀρθῶς λέγεις· ἐβουλόμην δʼ ἂν τοῦτό σε

πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.

Μοῦσα χορῶν ἱερῶν· ἐπίβηθι καὶ ἔλθʼ ἐπὶ τέρψιν ἀοιδᾶς ἐμᾶς,

τὸν πολὺν ὀψομένη λαῶν· ὄχλον, οὗ σοφίαι

μυρίαι κάθηνται

φιλοτιμότεραι Κλεοφῶντος, ἐφʼ οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις

δεινὸν ἐπιβρέμεται

Θρῃκία χελιδὼν

†ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον· †

κελαδεῖ δʼ ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον, ὡς ἀπολεῖται,

κἂν ἴσαι γένωνται.

τὸν ἱερὸν χορὸν δίκαιόν ἐστι χρηστὰ τῇ πόλει

ξυμπαραινεῖν καὶ διδάσκειν. πρῶτον οὖν ἡμῖν δοκεῖ

ἐξισῶσαι τοὺς πολίτας κἀφελεῖν τὰ δείματα,

κεἴ τις ἥμαρτε σφαλείς τι Φρυνίχου παλαίσμασιν,

ἐγγενέσθαι φημὶ χρῆναι τοῖς ὀλισθοῦσιν τότε

αἰτίαν ἐκθεῖσι λῦσαι τὰς πρότερον ἁμαρτίας.

εἶτʼ ἄτιμόν φημι χρῆναι μηδένʼ εἶνʼ ἐν τῇ πόλει·

καὶ γὰρ αἰσχρόν ἐστι τοὺς μὲν ναυμαχήσαντας μίαν

καὶ Πλαταιᾶς εὐθὺς εἶναι κἀντὶ δούλων δεσπότας.

κοὐδὲ ταῦτʼ ἔγωγʼ ἔχοιμʼ ἂν μὴ οὐ καλῶς φάσκειν ἔχειν,

ἀλλʼ ἐπαινῶ· μόνα γὰρ αὐτὰ νοῦν ἔχοντʼ ἐδράσατε.

πρὸς δὲ τούτοις εἰκὸς ὑμᾶς, οἳ μεθʼ ὑμῶν πολλὰ δὴ

χοἰ πατέρες ἐναυμάχησαν καὶ προσήκουσιν γένει,

τὴν μίαν ταύτην παρεῖναι ξυμφορὰν αἰτουμένοις.

ἀλλὰ τῆς ὀργῆς ἀνέντες ὦ σοφώτατοι φύσει

πάντας ἀνθρώπους ἑκόντες συγγενεῖς κτησώμεθα

κἀπιτίμους καὶ πολίτας, ὅστις ἂν ξυνναυμαχῇ.

εἰ δὲ ταῦτʼ ὀγκωσόμεσθα κἀποσεμνυνούμεθα,

τὴν πόλιν καὶ ταῦτʼ ἔχοντες κυμάτων ἐν ἀγκάλαις,

ὑστέρῳ χρόνῳ ποτʼ αὖθις εὖ φρονεῖν οὐ δόξομεν.

εἰ δʼ ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος ἢ τρόπον ὅστις ἔτʼ

οἰμώξεται,

οὐ πολὺν οὐδʼ ὁ πίθηκος οὗτος ὁ νῦν ἐνοχλῶν,

Κλειγένης ὁ μικρός,

ὁ πονηρότατος βαλανεὺς ὁπόσοι κρατοῦσι κυκησιτέφρου

ψευδολίτρου κονίας

καὶ Κιμωλίας γῆς,

χρόνον ἐνδιατρίψει· ἰδὼν δὲ τάδʼ οὐκ

εἰρηνικὸς ἔσθʼ, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄνευ

ξύλου βαδίζων.

πολλάκις γʼ ἡμῖν ἔδοξεν ἡ πόλις πεπονθέναι

ταὐτὸν ἔς τε τῶν πολιτῶν τοὺς καλούς τε κἀγαθοὺς

ἔς τε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον.

οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις,

ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτων

καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοις

ἔν τε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ

χρώμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοις

χθές τε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι.

τῶν πολιτῶν θʼ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας

ἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούς τε κἀγαθοὺς

καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ,

προυσελοῦμεν, τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαις

καὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθα

ὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦ

οὐδὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατʼ ἄν.

ἀλλὰ καὶ νῦν ὦνόητοι μεταβαλόντες τοὺς τρόπους

χρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις· καὶ κατορθώσασι γὰρ

εὔλογον, κἄν τι σφαλῆτʼ, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου,

ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε.

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα γεννάδας ἀνὴρ

ὁ δεσπότης σου. 
 πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας,

ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;

τὸ δὲ μὴ πατάξαι σʼ ἐξελεγχθέντʼ ἄντικρυς,

ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.

ᾤμωξε μέντἄν. 
 τοῦτο μέντοι δουλικὸν

εὐθὺς πεποίηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν.

χαίρεις, ἱκετεύω; 
 μἀλλʼ ἐποπτεύειν δοκῶ,

ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.

τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκʼ ἂν πληγὰς λαβὼν

πολλὰς ἀπίῃς θύραζε; 
 καὶ τοῦθʼ ἥδομαι.

τί δὲ πολλὰ πράττων; 
 ὡς μὰ Δίʼ οὐδὲν οἶδʼ ἐγώ.

ὁμόγνιε Ζεῦ· καὶ παρακούων δεσποτῶν

ἅττʼ ἂν λαλῶσι; 
 μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.

τί δὲ τοῖς θύραζε ταῦτα καταλαλῶν; 
 ἐγώ;

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι.

ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν,

καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, καί μοι φράσον

πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας,

τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ

χὠ λοιδορησμός; 
 Αἰσχύλου κεὐριπίδου.

ἆ. 
 πρᾶγμα πρᾶγμα μέγα κεκίνηται μέγα

ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ.

ἐκ τοῦ; 
 νόμος τις ἐνθάδʼ ἐστὶ κείμενος

ἀπὸ τῶν τεχνῶν ὅσαι μεγάλαι καὶ δεξιαί,

τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων

σίτησιν αὐτὸν ἐν πρυτανείῳ λαμβάνειν

θρόνον τε τοῦ Πλούτωνος ἑξῆς— 
 μανθάνω.

ἕως ἀφίκοιτο τὴν τέχνην σοφώτερος

ἕτερός τις αὐτοῦ· τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει.

τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον;

ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον,

ὡς ὢν κράτιστος τὴν τέχνην. 
 νυνὶ δὲ τίς;

ὅτε δὴ κατῆλθʼ Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο

τοῖς λωποδύταις καὶ τοῖσι βαλλαντιοτόμοις

καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις,

ὅπερ ἔστʼ ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δʼ ἀκροώμενοι

τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν

ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον·

κἄπειτʼ ἐπαρθεὶς ἀντελάβετο τοῦ θρόνου,

ἵνʼ Αἰσχύλος καθῆστο. 
 κοὐκ ἐβάλλετο;

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὁ δῆμος ἀνεβόα κρίσιν ποιεῖν

ὁπότερος εἴη τὴν τέχνην σοφώτερος.

ὁ τῶν πανούργων; 
 νὴ Δίʼ οὐράνιόν γʼ ὅσον.

μετʼ Αἰσχύλου δʼ οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι;

ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε.

τί δῆθʼ ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται;

ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν

κἄλεγχον αὐτῶν τῆς τέχνης. 
 κἄπειτα πῶς

οὐ καὶ Σοφοκλέης ἀντελάβετο τοῦ θρόνου;

μὰ Δίʼ οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλʼ ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον,

ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιάν,

κἀκεῖνος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου·

νυνὶ δʼ ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης,

ἔφεδρος καθεδεῖσθαι· κἂν μὲν Αἰσχύλος κρατῇ,

ἕξειν κατὰ χώραν· εἰ δὲ μή, περὶ τῆς τέχνης

διαγωνιεῖσθʼ ἔφασκε πρός γʼ Εὐριπίδην.

τὸ χρῆμʼ ἄρʼ ἔσται; 
 νὴ Δίʼ ὀλίγον ὕστερον.

κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται.

καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται—

τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν;

καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν

καὶ πλαίσια ξύμπτυκτα— 
 πλινθεύσουσι γάρ;

καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. ὁ γὰρ Εὐριπίδης

κατʼ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.

ἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν.

ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.

κρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα; 
 τοῦτʼ ἦν δύσκολον·

σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην.

οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαινʼ Αἰσχύλος—

πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.

λῆρόν τε τἄλλʼ ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέρι

φύσεις ποιητῶν· εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃ

ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν.

ἀλλʼ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γʼ οἱ δεσπόται

ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθʼ ἡμῖν γίγνεται.

ἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει,

ἡνίκʼ ἂν ὀξύλαλον παρίδῃ θήγοντος ὀδόντα

ἀντιτέχνου· τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆς

ὄμματα στροβήσεται.

ἔσται δʼ ἱππολόφων τε λόγων κορυθαίολα νείκη

σχινδαλάμων τε παραξόνια σμιλεύματά τʼ ἔργων,

φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς

ῥήμαθʼ ἱπποβάμονα.

φρίξας δʼ αὐτοκόμου λοφιᾶς λασιαύχενα χαίταν,

δεινὸν ἐπισκύνιον ξυνάγων βρυχώμενος ἥσει

ῥήματα γομφοπαγῆ πινακηδὸν ἀποσπῶν

γηγενεῖ φυσήματι·

ἔνθεν δὴ στοματουργὸς ἐπῶν βασανίστρια λίσφη

γλῶσσʼ ἀνελισσομένη φθονεροὺς κινοῦσα χαλινοὺς

ῥήματα δαιομένη καταλεπτολογήσει

πλευμόνων πολὺν πόνον.

οὐκ ἂν μεθείμην τοῦ θρόνου, μὴ νουθέτει.

κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην.

Αἰσχύλε τί σιγᾷς; αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου.

ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε

ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο.

ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν μὴ μεγάλα λίαν λέγε.

ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι,

ἄνθρωπον ἀγριοποιὸν αὐθαδόστομον,

ἔχοντʼ ἀχάλινον ἀκρατὲς ἀπύλωτον στόμα,

ἀπεριλάλητον κομποφακελορρήμονα.

ἄληθες ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ;

σὺ δή με ταῦτʼ ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη

καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη;

ἀλλʼ οὔ τι χαίρων αὔτʼ ἐρεῖς. 
 παῦʼ Αἰσχύλε,

καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ.

οὐ δῆτα πρίν γʼ ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς

τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται.

ἄρνʼ ἄρνα μέλανα παῖδες ἐξενέγκατε·

τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται.

ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας,

γάμους δʼ ἀνοσίους ἐσφέρων ἐς τὴν τέχνην.

ἐπίσχες οὗτος ὦ πολυτίμητʼ Αἰσχύλε.

ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δʼ ὦ πόνηρʼ Εὐριπίδη

ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς,

ἵνα μὴ κεφαλαίῳ τὸν κρόταφόν σου ῥήματι

θενὼν ὑπʼ ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον·

σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργὴν Αἰσχύλʼ ἀλλὰ πρᾳόνως

ἔλεγχʼ ἐλέγχου· λοιδορεῖσθαι δʼ οὐ πρέπει

ἄνδρας ποιητὰς ὥσπερ ἀρτοπώλιδας.

σὺ δʼ εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς.

ἕτοιμός εἰμʼ ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι,

δάκνειν δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ,

τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας,

καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολον

καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.

τί δαὶ σὺ βουλεύει ποιεῖν; λέγʼ Αἰσχύλε.

ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε·

οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν. 
 τί δαί;

ὅτι ἡ ποίησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι,

τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθʼ ἕξει λέγειν.

ὅμως δʼ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.

ἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω.

ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων

ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα·

ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.

ὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι ἁγναὶ

Μοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτε

ἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοις

ἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες,

ἔλθετʼ ἐποψόμεναι δύναμιν

δεινοτάτοιν στομάτοιν πορίσασθαι

ῥήματα καὶ παραπρίσματʼ ἐπῶν.

νῦν γὰρ ἀγὼν σοφίας ὁ μέγας χωρεῖ πρὸς ἔργον ἤδη.

εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν.

Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα,

εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων.

ἐπίθες λαβὼν δὴ καὶ σὺ λιβανωτόν. 
 καλῶς·

ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς.

ἴδιοί τινές σοι, κόμμα καινόν; 
 καὶ μάλα.

ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς.

αἰθὴρ ἐμὸν βόσκημα καὶ γλώσσης στρόφιγξ

καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι,

ὀρθῶς μʼ ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων.

καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν

παρὰ σοφοῖν ἀνδροῖν ἀκοῦσαι

τίνα λόγων ἐμμέλειαν

ἔπιτε δαΐαν ὁδόν.

γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται,

λῆμα δʼ οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν,

οὐδʼ ἀκίνητοι φρένες.

προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστι

τὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξειν

καὶ κατερρινημένον,

τὸν δʼ ἀνασπῶντʼ αὐτοπρέμνοις

τοῖς λόγοισιν

ἐμπεσόντα συσκεδᾶν πολλὰς

ἀλινδήθρας ἐπῶν.

ἀλλʼ ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν· οὕτω δʼ ὅπως ἐρεῖτον

ἀστεῖα καὶ μήτʼ εἰκόνας μήθʼ οἷʼ ἂν ἄλλος εἴποι.

καὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι,

ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτʼ ἐλέγξω,

ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰς

ἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας.

πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τινʼ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας,

Ἀχιλλέα τινʼ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς,

πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί.

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆθʼ. 
 ὁ δὲ χορός γʼ ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂν

μελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν οἱ δʼ ἐσίγων.

ἐγὼ δʼ ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτʼ ἔτερπεν

οὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες. 
 ἠλίθιος γὰρ ἦσθα,

σάφʼ ἴσθι. 
 κἀμαυτῷ δοκῶ. τί δὲ ταῦτʼ ἔδρασʼ ὁ δεῖνα;

ὑπʼ ἀλαζονείας, ἵνʼ ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθοῖτο,

ὁπόθʼ ἡ Νιόβη τι φθέγξεται· τὸ δρᾶμα δʼ ἂν διῄει.

ὢ παμπόνηρος, οἷʼ ἄρʼ ἐφενακιζόμην ὑπʼ αὐτοῦ.

τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς; 
 ὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω.

κἄπειτʼ ἐπειδὴ ταῦτα ληρήσειε καὶ τὸ δρᾶμα

ἤδη μεσοίη, ῥήματʼ ἂν βόεια δώδεκʼ εἶπεν,

ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, δείνʼ ἄττα μορμορωπά,

ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις. 
 οἴμοι τάλας. 
 σιώπα.

σαφὲς δʼ ἂν εἶπεν οὐδὲ ἕν— 
 μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας.

ἀλλʼ ἢ Σκαμάνδρους ἢ τάφρους ἢ ʼπʼ ἀσπίδων ἐπόντας

γρυπαιέτους χαλκηλάτους καὶ ῥήμαθʼ ἱππόκρημνα,

ἃ ξυμβαλεῖν οὐ ῥᾴδιʼ ἦν. 
 νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ γοῦν

ἤδη ποτʼ ἐν μακρῷ χρόνῳ νυκτὸς διηγρύπνησα

τὸν ξουθὸν ἱππαλεκτρυόνα ζητῶν τίς ἐστιν ὄρνις.

σημεῖον ἐν ταῖς ναυσὶν ὦμαθέστατʼ ἐνεγέγραπτο.

ἐγὼ δὲ τὸν Φιλοξένου γʼ ᾤμην Ἔρυξιν εἶναι.

εἶτʼ ἐν τραγῳδίαις ἐχρῆν κἀλεκτρυόνα ποιῆσαι;

σὺ δʼ ὦ θεοῖσιν ἐχθρὲ ποῖʼ ἄττʼ ἐστὶν ἅττʼ ἐποίεις;

οὐχ ἱππαλεκτρυόνας μὰ Δίʼ οὐδὲ τραγελάφους, ἅπερ σύ,

ἃν τοῖσι παραπετάσμασιν τοῖς Μηδικοῖς γράφουσιν·

ἀλλʼ ὡς παρέλαβον τὴν τέχνην παρὰ σοῦ τὸ πρῶτον εὐθὺς

οἰδοῦσαν ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχθῶν,

ἴσχνανα μὲν πρώτιστον αὐτὴν καὶ τὸ βάρος ἀφεῖλον

ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις καὶ τευτλίοισι λευκοῖς,

χυλὸν διδοὺς στωμυλμάτων ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν·

εἶτʼ ἀνέτρεφον μονῳδίαις— 
 Κηφισοφῶντα μιγνύς.

εἶτʼ οὐκ ἐλήρουν ὅ τι τύχοιμʼ οὐδʼ ἐμπεσὼν ἔφυρον,

ἀλλʼ οὑξιὼν πρώτιστα μέν μοι τὸ γένος εἶπʼ ἂν εὐθὺς

τοῦ δράματος. 
 κρεῖττον γὰρ ἦν σοι νὴ Δίʼ ἢ τὸ σαυτοῦ.

ἔπειτʼ ἀπὸ τῶν πρώτων ἐπῶν οὐδὲν παρῆκʼ ἂν ἀργόν,

ἀλλʼ ἔλεγεν ἡ γυνή τέ μοι χὠ δοῦλος οὐδὲν ἧττον,

χὠ δεσπότης χἠ παρθένος χἠ γραῦς ἄν. 
 εἶτα δῆτα

οὐκ ἀποθανεῖν σε ταῦτʼ ἐχρῆν τολμῶντα; 
 μὰ τὸν Ἀπόλλω·

δημοκρατικὸν γὰρ αὔτʼ ἔδρων. 
 τοῦτο μὲν ἔασον ὦ τᾶν.

οὐ σοὶ γάρ ἐστι περίπατος κάλλιστα περί γε τούτου.

ἔπειτα τουτουσὶ λαλεῖν ἐδίδαξα— 
 φημὶ κἀγώ.

ὡς πρὶν διδάξαι γʼ ὤφελες μέσος διαρραγῆναι.

λεπτῶν τε κανόνων ἐσβολὰς ἐπῶν τε γωνιασμούς,

νοεῖν ὁρᾶν ξυνιέναι στρέφειν ἐρᾶν τεχνάζειν,

κάχʼ ὑποτοπεῖσθαι, περινοεῖν ἅπαντα— 
 φημὶ κἀγώ.

οἰκεῖα πράγματʼ εἰσάγων, οἷς χρώμεθʼ,οἷς ξύνεσμεν,

ἐξ ὧν γʼ ἂν ἐξηλεγχόμην· ξυνειδότες γὰρ οὗτοι

ἤλεγχον ἄν μου τὴν τέχνην· ἀλλʼ οὐκ ἐκομπολάκουν

ἀπὸ τοῦ φρονεῖν ἀποσπάσας, οὐδʼ ἐξέπληττον αὐτούς,

Κύκνους ποιῶν καὶ Μέμνονας κωδωνοφαλαροπώλους.

γνώσει δὲ τοὺς τούτου τε κἀμοὺς ἑκατέρου μαθητάς.

τουτουμενὶ Φορμίσιος Μεγαίνετός θʼ ὁ Μανῆς,

σαλπιγγολογχυπηνάδαι, σαρκασμοπιτυοκάμπται,

οὑμοὶ δὲ Κλειτοφῶν τε καὶ Θηραμένης ὁ κομψός.

Θηραμένης; σοφός γʼ ἀνὴρ καὶ δεινὸς ἐς τὰ πάντα,

ὃς ἢν κακοῖς που περιπέσῃ καὶ πλησίον παραστῇ,

πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ Χῖος ἀλλὰ Κεῖος.

τοιαῦτα μέντοὐγὼ φρονεῖν

τούτοισιν εἰσηγησάμην,

λογισμὸν ἐνθεὶς τῇ τέχνῃ

καὶ σκέψιν, ὥστʼ ἤδη νοεὶν

ἅπαντα καὶ διειδέναι

τά τʼ ἄλλα καὶ τὰς οἰκίας

οἰκεῖν ἄμεινον ἢ πρὸ τοῦ

κἀνασκοπεῖν, ‘πῶς τοῦτʼ ἔχει;

ποῦ μοι τοδί; τίς τοῦτʼ ἔλαβε;’

νὴ τοὺς θεοὺς νῦν γοῦν Ἀθηναίων

ἅπας τις εἰσιὼν

κέκραγε πρὸς τοὺς οἰκέτας

ζητεῖ τε, ‘ποῦ ʼστιν ἡ χύτρα;

τίς τὴν κεφαλὴν ἀπεδήδοκεν

τῆς μαινίδος; τὸ τρύβλιον

τὸ περυσινὸν τέθνηκέ μοι·

ποῦ τὸ σκόροδον τὸ χθιζινόν;

τίς τῆς ἐλάας παρέτραγεν;’

τέως δʼ ἀβελτερώτατοι

κεχηνότες Μαμμάκυθοι

Μελιτίδαι καθῆντο.

τάδε μὲν λεύσσεις φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ·

σὺ δὲ τί φέρε πρὸς ταῦτα λέξεις;

μόνον ὅπως

μή σʼ ὁ θυμὸς ἁρπάσας

ἐκτὸς οἴσει τῶν ἐλαῶν·

δεινὰ γὰρ κατηγόρηκεν.

ἀλλʼ ὅπως ὦ γεννάδα

μὴ πρὸς ὀργὴν ἀντιλέξεις,

ἀλλὰ συστείλας ἄκροισι

χρώμενος τοῖς ἱστίοις,

εἶτα μᾶλλον μᾶλλον ἄξεις

καὶ φυλάξεις,

ἡνίκʼ ἂν τὸ πνεῦμα λεῖον

καὶ καθεστηκὸς λάβῃς.

ἀλλʼ ὦ πρῶτος τῶν Ἑλλήνων πυργώσας ῥήματα σεμνὰ

καὶ κοσμήσας τραγικὸν λῆρον, θαρρῶν τὸν κρουνὸν ἀφίει.

θυμοῦμαι μὲν τῇ ξυντυχίᾳ, καὶ μου τὰ σπλάγχνʼ ἀγανακτεῖ,

εἰ πρὸς τοῦτον δεῖ μʼ ἀντιλέγειν· ἵνα μὴ φάσκῃ δʼ ἀπορεῖν με,

ἀπόκριναί μοι, τίνος οὕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποιητήν;

δεξιότητος καὶ νουθεσίας, ὅτι βελτίους τε ποιοῦμεν

τοὺς ἀνθρώπους ἐν ταῖς πόλεσιν. 
 τοῦτʼ οὖν εἰ μὴ πεποίηκας,

ἀλλʼ ἐκ χρηστῶν καὶ γενναίων μοχθηροτάτους ἀπέδειξας,

τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι; 
 τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα.

σκέψαι τοίνυν οἵους αὐτοὺς παρʼ ἐμοῦ παρεδέξατο πρῶτον,

εἰ γενναίους καὶ τετραπήχεις, καὶ μὴ διαδρασιπολίτας,

μηδʼ ἀγοραίους μηδὲ κοβάλους ὥσπερ νῦν μηδὲ πανούργους,

ἀλλὰ πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας καὶ λευκολόφους τρυφαλείας

καὶ πήληκας καὶ κνημῖδας καὶ θυμοὺς ἑπταβοείους.

καὶ δὴ χωρεῖ τουτὶ τὸ κακόν· κρανοποιῶν αὖ μʼ ἐπιτρίψει.

καὶ τί σὺ δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεδίδαξας;

Αἰσχύλε λέξον, μηδʼ αὐθάδως σεμνυνόμενος χαλέπαινε.

δρᾶμα ποιήσας Ἄρεως μεστόν. 
 ποῖον; 
 τοὺς ἕπτʼ ἐπὶ Θήβας·

ὃ θεασάμενος πᾶς ἄν τις ἀνὴρ ἠράσθη δάιος εἶναι.

τουτὶ μέν σοι κακὸν εἴργασται· Θηβαίους γὰρ πεποίηκας

ἀνδρειοτέρους ἐς τὸν πόλεμον, καὶ τούτου γʼ οὕνεκα τύπτου.

ἀλλʼ ὑμῖν αὔτʼ ἐξῆν ἀσκεῖν, ἀλλʼ οὐκ ἐπὶ τοῦτʼ ἐτράπεσθε.

εἶτα διδάξας Πέρσας μετὰ τοῦτʼ ἐπιθυμεῖν ἐξεδίδαξα

νικᾶν ἀεὶ τοὺς ἀντιπάλους, κοσμήσας ἔργον ἄριστον.

ἐχάρην γοῦν, †ἡνίκʼ ἤκουσα περὶ Δαρείου τεθνεῶτος,†

ὁ χορὸς δʼ εὐθὺς τὼ χεῖρʼ ὡδὶ συγκρούσας εἶπεν ἰαυοῖ.

ταῦτα γὰρ ἄνδρας χρὴ ποιητὰς ἀσκεῖν. σκέψαι γὰρ ἀπʼ ἀρχῆς

ὡς ὠφέλιμοι τῶν ποιητῶν οἱ γενναῖοι γεγένηνται.

Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάς θʼ ἡμῖν κατέδειξε φόνων τʼ ἀπέχεσθαι,

Μουσαῖος δʼ ἐξακέσεις τε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ

γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους· ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος

ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχεν πλὴν τοῦδʼ ὅτι χρήστʼ ἐδίδαξεν,

τάξεις ἀρετὰς ὁπλίσεις ἀνδρῶν; 
 καὶ μὴν οὐ Παντακλέα γε

ἐδίδαξεν ὅμως τὸν σκαιότατον· πρώην γοῦν, ἡνίκʼ ἔπεμπεν,

τὸ κράνος πρῶτον περιδησάμενος τὸν λόφον ἤμελλʼ ἐπιδήσειν.

ἀλλʼ ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθούς, ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως·

ὅθεν ἡμὴ φρὴν ἀπομαξαμένη πολλὰς ἀρετὰς ἐποίησεν,

Πατρόκλων, Τεύκρων θυμολεόντων, ἵνʼ ἐπαίροιμʼ ἄνδρα πολίτην

ἀντεκτείνειν αὑτὸν τούτοις, ὁπόταν σάλπιγγος ἀκούσῃ.

ἀλλʼ οὐ μὰ Δίʼ οὐ Φαίδρας ἐποίουν πόρνας οὐδὲ Σθενεβοίας,

οὐδʼ οἶδʼ οὐδεὶς ἥντινʼ ἐρῶσαν πώποτʼ ἐποίησα γυναῖκα.

μὰ Δίʼ οὐ γὰρ ἐπῆν τῆς Ἀφροδίτης οὐδέν σοι. 
 μηδέ γʼ ἐπείη.

ἀλλʼ ἐπί τοι σοὶ καὶ τοῖς σοῖσιν πολλὴ πολλοῦ ʼπικαθῆτο,

ὥστε γε καὐτόν σε κατʼ οὖν ἔβαλεν. 
 νὴ τὸν Δία τοῦτό γέ τοι δή.

ἃ γὰρ ἐς τὰς ἀλλοτρίας ἐποίεις, αὐτὸς τούτοισιν ἐπλήγης.

καὶ τί βλάπτουσʼ ὦ σχέτλιʼ ἀνδρῶν τὴν πόλιν ἁμαὶ Σθενέβοιαι;

ὅτι γενναίας καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἀλόχους ἀνέπεισας

κώνεια πιεῖν αἰσχυνθείσας διὰ τοὺς σοὺς Βελλεροφόντας.

πότερον δʼ οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα;

μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὄντʼ· ἀλλʼ ἀποκρύπτειν χρὴ τὸ πονηρὸν τόν γε ποιητήν,

καὶ μὴ παράγειν μηδὲ διδάσκειν. τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν

ἔστι διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δʼ ἡβῶσι ποιηταί.

πάνυ δὴ δεῖ χρηστὰ λέγειν ἡμᾶς. 
 ἢν οὖν σὺ λέγῃς Λυκαβηττοὺς

καὶ Παρνασσῶν ἡμῖν μεγέθη, τοῦτʼ ἐστὶ τὸ χρηστὰ διδάσκειν,

ὃν χρῆν φράζειν ἀνθρωπείως; 
 ἀλλʼ ὦ κακόδαιμον ἀνάγκη

μεγάλων γνωμῶν καὶ διανοιῶν ἴσα καὶ τὰ ῥήματα τίκτειν.

κἄλλως εἰκὸς τοὺς ἡμιθέους τοῖς ῥήμασι μείζοσι χρῆσθαι·

καὶ γὰρ τοῖς ἱματίοις ἡμῶν χρῶνται πολὺ σεμνοτέροισιν.

ἁμοῦ χρηστῶς καταδείξαντος διελυμήνω σύ. 
 τί δράσας;

πρῶτον μὲν τοὺς βασιλεύοντας ῥάκιʼ ἀμπισχών, ἵνʼ ἐλεινοὶ

τοῖς ἀνθρώποις φαίνοιντʼ εἶναι. 
 τοῦτʼ οὖν ἔβλαψά τι δράσας;

οὔκουν ἐθέλει γε τριηραρχεῖν πλουτῶν οὐδεὶς διὰ ταῦτα,

ἀλλὰ ῥακίοις περιειλάμενος κλάει καὶ φησὶ πένεσθαι.

νὴ τὴν Δήμητρα χιτῶνά γʼ ἔχων οὔλων ἐρίων ὑπένερθεν.

κἂν ταῦτα λέγων ἐξαπατήσῃ, παρὰ τοὺς ἰχθῦς ἀνέκυψεν.

εἶτʼ αὖ λαλιὰν ἐπιτηδεῦσαι καὶ στωμυλίαν ἐδίδαξας,

ἣ ʼξεκένωσεν τάς τε παλαίστρας καὶ τὰς πυγὰς ἐνέτριψεν

τῶν μειρακίων στωμυλλομένων, καὶ τοὺς Παράλους ἀνέπεισεν

ἀνταγορεύειν τοῖς ἄρχουσιν. καίτοι τότε γʼ ἡνίκʼ ἐγὼ ʼζων,

οὐκ ἠπίσταντʼ ἀλλʼ ἢ μᾶζαν καλέσαι καὶ ῥυππαπαῖ εἰπεῖν.

νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γʼ ἐς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι,

καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι·

νῦν δʼ ἀντιλέγει κοὐκέτʼ ἐλαύνων πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε.

ποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστʼ;

οὐ προαγωγοὺς κατέδειξʼ οὗτος,

καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς,

καὶ μιγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς,

καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν;

κᾆτʼ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν

ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη

καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων

ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί,

λαμπάδα δʼ οὐδεὶς οἷός τε φέρειν

ὑπʼ ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.

μὰ Δίʼ οὐ δῆθʼ, ὥστʼ ἐπαφαυάνθην

Παναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴ

βραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψας

λευκὸς πίων ὑπολειπόμενος

καὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθʼ οἱ Κεραμῆς

ἐν ταῖσι πύλαις παίουσʼ αὐτοῦ

γαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν,

ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαις

ὑποπερδόμενος

φυσῶν τὴν λαμπάδʼ ἔφευγεν.

μέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται.

χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν,

ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως,

ὁ δʼ ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς.

ἀλλὰ μὴ νʼ ταὐτῷ κάθησθον·

ἐσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων.

ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν,

λέγετον ἔπιτον ἀνά τε δέρετον

τά τε παλαιὰ καὶ τὰ καινά,

κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν.

εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσθον, μή τις ἀμαθία προσῇ

τοῖς θεωμένοισιν, ὡς τὰ

λεπτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν,

μηδὲν ὀρρωδεῖτε τοῦθʼ· ὡς οὐκέθʼ οὕτω ταῦτʼ ἔχει.

ἐστρατευμένοι γάρ εἰσι,

βιβλίον τʼ ἔχων ἕκαστος μανθάνει τὰ δεξιά·

αἱ φύσεις τʼ ἄλλως κράτισται,

νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται.

μηδὲν οὖν δείσητον, ἀλλὰ

πάντʼ ἐπέξιτον θεατῶν γʼ οὕνεχʼ ὡς ὄντων σοφῶν.

καὶ μὴν ἐπʼ αὐτοὺς τοὺς προλόγους σου τρέψομαι,

ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος

πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ.

ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων.

καὶ ποῖον αὐτοῦ βασανιεῖς; 
 πολλοὺς πάνυ.

πρῶτον δέ μοι τὸν ἐξ Ὀρεστείας λέγε.

ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. λέγʼ Αἰσχύλε.

‘Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη,

σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ.

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι.’

τούτων ἔχεις ψέγειν τι; 
 πλεῖν ἢ δώδεκα.

ἀλλʼ οὐδὲ πάντα ταῦτά γʼ ἔστʼ ἀλλʼ ἢ τρία.

ἔχει δʼ ἕκαστον εἴκοσίν γʼ ἁμαρτίας.

Αἰσχύλε παραινῶ σοι σιωπᾶν· εἰ δὲ μή,

πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ.

ἐγὼ σιωπῶ τῷδʼ; 
 ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.

εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιόν γʼ ὅσον.

ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς; 
 ἀλλʼ ὀλίγον γέ μοι μέλει.

πῶς φῄς μʼ ἁμαρτεῖν; 
 αὖθις ἐξ ἀρχῆς λέγε.

Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη.

οὔκουν Ὀρέστης τοῦτʼ ἐπὶ τῷ τύμβῳ λέγει

τῷ τοῦ πατρὸς τεθνεῶτος; 
 οὐκ ἄλλως λέγω.

πότερʼ οὖν τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο

αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς

δόλοις λαθραίοις, ταῦτʼ ἐποπτεύειν ἔφη;

οὐ δῆτʼ ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον

Ἑρμῆν χθόνιον προσεῖπε, κἀδήλου λέγων

ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας—

ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ʼγὼ ʼβουλόμην·

εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας—

οὕτω γʼ ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος.

Διόνυσε πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν.

λέγʼ ἕτερον αὐτῷ· σὺ δʼ ἐπιτήρει τὸ βλάβος.

‘σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ.

ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι—’

δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος.

πῶς δίς; 
 σκόπει τὸ ῥῆμʼ· ἐγὼ δέ σοι φράσω.

ἥκω γὰρ ἐς γῆν, φησί, καὶ κατέρχομαι·

ἥκω δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ κατέρχομαι.

νὴ τὸν Δίʼ ὥσπερ γʼ εἴ τις εἴποι γείτονι,

χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον.

οὐ δῆτα τοῦτό γʼ ὦ κατεστωμυλμένε

ἄνθρωπε ταὔτʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἄριστʼ ἐπῶν ἔχον.

πῶς δή; δίδαξον γάρ με καθʼ ὅ τι δὴ λέγεις;

ἐλθεῖν μὲν ἐς γῆν ἔσθʼ ὅτῳ μετῇ πάτρας·

χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν·

φεύγων δʼ ἀνὴρ ἥκει τε καὶ κατέρχεται.

εὖ νὴ τὸν Ἀπόλλω. τί σὺ λέγεις Εὐριπίδη;

οὐ φημὶ τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε·

λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους.

εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν· ὅ τι λέγεις δʼ οὐ μανθάνω.

πέραινε τοίνυν ἕτερον. 
 ἴθι πέραινε σὺ

Αἰσχύλʼ ἀνύσας· σὺ δʼ ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε.

‘τύμβου δʼ ἐπʼ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ

κλύειν ἀκοῦσαι.’ 
 τοῦθʼ ἕτερον αὖθις λέγει,

κλύειν ἀκοῦσαι, ταὐτὸν ὂν σαφέστατα.

τεθνηκόσιν γὰρ ἔλεγεν ὦ μόχθηρε σύ,

οἷς οὐδὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα.

σὺ δὲ πῶς ἐποίεις τοὺς προλόγους; 
 ἐγὼ φράσω.

κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς

ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον.

ἴθι δὴ λέγʼ· οὐ γάρ μοὔστιν ἀλλʼ ἀκουστέα

τῶν σῶν προλόγων τῆς ὀρθότητος τῶν ἐπῶν.

ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ —

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει,

ὅντινά γε πρὶν φῦναι μὲν Ἁπόλλων ἔφη

ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι·

πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ;

εἶτʼ ἐγένετʼ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.

μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο.

πῶς γάρ; ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον

χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ,

ἵνα μὴ ʼκτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς·

εἶθʼ ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε·

ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος

καὶ πρός γε τούτοις τὴν ἑαυτοῦ μητέρα·

εἶτʼ ἐξετύφλωσεν αὑτόν. 
 εὐδαίμων ἄρʼ ἦν,

εἰ κἀστρατήγησέν γε μετʼ Ἐρασινίδου.

ληρεῖς· ἐγὼ δὲ τοὺς προλόγους καλοὺς ποιῶ.

καὶ μὴν μὰ τὸν Δίʼ οὐ κατʼ ἔπος γέ σου κνίσω

τὸ ῥῆμʼ ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς

ἀπὸ ληκυθίου σου τοὺς προλόγους διαφθερῶ.

ἀπὸ ληκυθίου σὺ τοὺς ἐμούς; 
 ἑνὸς μόνου.

ποιεῖς γὰρ οὕτως ὥστʼ ἐναρμόττειν ἅπαν,

καὶ κῳδάριον καὶ ληκύθιον καὶ θύλακον,

ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. δείξω δʼ αὐτίκα.

ἰδού, σὺ δείξεις; 
 φημί. 
 καὶ δὴ χρὴ λέγειν.

Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος,

ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ

Ἄργος κατασχών— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; οὐ κλαύσεται;

λέγʼ ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν.

‘Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς

καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασσὸν κάτα

πηδᾷ χορεύων’— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

οἴμοι πεπλήγμεθʼ αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου.

ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα· πρὸς γὰρ τουτονὶ

τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον.

‘οὐκ ἔστιν ὅστις πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ·

ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον,

ἢ δυσγενὴς ὤν’— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

Εὐριπίδη— 
 τί ἔσθʼ; 
 ὑφέσθαι μοι δοκεῖ·

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτο πνευσεῖται πολύ.

οὐδʼ ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε·

νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γʼ ἐκκεκόψεται.

ἴθι δὴ λέγʼ ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου.

‘Σιδώνιόν ποτʼ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν

Ἀγήνορος παῖσ’— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν ἀποπρίω τὴν λήκυθον,

ἵνα μὴ διακναίσῃ τοὺς προλόγους ἡμῶν. 
 τὸ τί;

ἐγὼ πρίωμαι τῷδʼ; 
 ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.

οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πολλοὺς προλόγους ἕξω λέγειν

ἵνʼ οὗτος οὐχ ἕξει προσάψαι ληκύθιον.

‘Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν

θοαῖσιν ἵπποισ’— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον.

ἀλλʼ ὦγάθʼ ἔτι καὶ νῦν ἀπόδος πάσῃ τέχνῃ·

λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήν τε κἀγαθήν.

μὰ τὸν Δίʼ οὔπω γʼ· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί.

Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς — 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

ἔασον εἰπεῖν πρῶθʼ ὅλον με τὸν στίχον.

‘Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν

θύων ἀπαρχάσ’— 
 ληκύθιον ἀπώλεσεν.

μεταξὺ θύων; καὶ τίς αὔθʼ ὑφείλετο;

ἔα αὐτὸν ὦ τᾶν· πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω.

Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο —

ἀπολεῖ σʼ· ἐρεῖ γάρ, ληκύθιον ἀπώλεσεν.

τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτʼ ἐπὶ τοῖς προλόγοισί σου

ὥσπερ τὰ σῦκʼ ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ.

ἀλλʼ ἐς τὰ μέλη πρὸς τῶν θεῶν αὐτοῦ τραποῦ.

καὶ μὴν ἔχω γʼ οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν

μελοποιὸν ὄντα καὶ ποιοῦντα ταὔτʼ ἀεί.

τί ποτε πρᾶγμα γενήσεται;

φροντίζειν γὰρ ἔγωγʼ ἔχω,

τίνʼ ἄρα μέμψιν ἐποίσει

ἀνδρὶ τῷ πολὺ πλεῖστα δὴ

καὶ κάλλιστα μέλη ποιήσαντι

τῶν μέχρι νυνί.

θαυμάζω γὰρ ἔγωγʼ ὅπῃ

μέμψεταί ποτε τοῦτον

τὸν Βακχεῖον ἄνακτα,

καὶ δέδοιχʼ ὑπὲρ αὐτοῦ.

πάνυ γε μέλη θαυμαστά· δείξει δὴ τάχα.

εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ.

καὶ μὴν λογιοῦμαι ταῦτα τῶν ψήφων λαβών·ʽδιαύλιον προσαυλεῖ τισ̓

Φθιῶτʼ Ἀχιλλεῦ, τί ποτʼ ἀνδροδάικτον ἀκούων

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

Ἑρμᾶν μὲν πρόγονον τίομεν γένος οἱ περὶ λίμναν.

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

δύο σοὶ κόπω Αἰσχύλε τούτω.

κύδιστʼ Ἀχαιῶν Ἀτρέως πολυκοίρανε μάνθανέ μου παῖ.

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

τρίτος ᾠσχύλε σοὶ κόπος οὗτος.

εὐφαμεῖτε· μελισσονόμοι δόμον Ἀρτέμιδος πέλας οἴγειν.

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν.

ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;

ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν κόπων ὅσον.

ἐγὼ μὲν οὖν ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι·

ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ.

μὴ πρίν γʼ ἂν ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν

ἐκ τῶν κιθαρῳδικῶν νόμων εἰργασμένην.

ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει.

ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας,

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

Σφίγγα δυσαμεριᾶν πρύτανιν κύνα, πέμπει,

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις,

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

κυρεῖν παρασχὼν ἰταμαῖς κυσὶν ἀεροφοίτοις,

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ,

τὸ συγκλινές τʼ ἐπʼ Αἴαντι,

τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ.

τί τὸ φλαττοθρατ τοῦτʼ ἐστίν; ἐκ Μαραθῶνος ἢ

πόθεν συνέλεξας ἱμονιοστρόφου μέλη;

ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν ἐς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ

ἤνεγκον αὔθʼ, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ

λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων·

οὗτος δʼ ἀπὸ πάντων †μὲν φέρει, πορνιδίων†,

σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων,

θρήνων, χορειῶν. τάχα δὲ δηλωθήσεται.

ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. καίτοι τί δεῖ

λύρας ἐπὶ τούτων; ποῦ ʼστιν ἡ τοῖς ὀστράκοις

αὕτη κροτοῦσα; δεῦρο Μοῦσʼ Εὐριπίδου,

πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια ταῦτʼ ᾄδειν μέλη.

αὕτη ποθʼ ἡ Μοῦσʼ οὐκ ἐλεσβίαζεν, οὔ.

ἀλκυόνες, αἳ παρʼ ἀενάοις θαλάσσης

κύμασι στωμύλλετε,

τέγγουσαι νοτίοις πτερῶν

ῥανίσι χρόα δροσιζόμεναι·

αἵ θʼ ὑπωρόφιοι κατὰ γωνίας

εἱειειειλίσσετε δακτύλοις φάλαγγες

ἱστόπονα πηνίσματα,

κερκίδος ἀοιδοῦ μελέτας,

ἵνʼ ὁ φίλαυλος ἔπαλλε δελφὶς

πρῴραις κυανεμβόλοις

μαντεῖα καὶ σταδίους,

οἰνάνθας γάνος ἀμπέλου,

βότρυος ἕλικα παυσίπονον.

περίβαλλʼ ὦ τέκνον ὠλένας.

ὁρᾷς τὸν πόδα τοῦτον; 
 ὁρῶ.

τί δαί; τοῦτον ὁρᾷς; 
 ὁρῶ.

τοιαυτὶ μέντοι σὺ ποιῶν

τολμᾷς τἀμὰ μέλη ψέγειν,

ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον

Κυρήνης μελοποιῶν;

τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα· βούλομαι δʼ ἔτι

τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον.

ὦ νυκτὸς κελαινοφαὴς

ὄρφνα, τίνα μοι

δύστανον ὄνειρον

πέμπεις ἐξ ἀφανοῦς,

Ἀίδα πρόμολον,

ψυχὰν ἄψυχον ἔχοντα,

μελαίνας Νυκτὸς παῖδα,

φρικώδη δεινὰν ὄψιν,

μελανονεκυείμονα,

φόνια φόνια δερκόμενον,

μεγάλους ὄνυχας ἔχοντα.

ἀλλά μοι ἀμφίπολοι λύχνον ἅψατε

κάλπισί τʼ ἐκ ποταμῶν δρόσον ἄρατε, θέρμετε δʼ ὕδωρ,

ὡς ἂν θεῖον ὄνειρον ἀποκλύσω.

ἰὼ πόντιε δαῖμον,

τοῦτʼ ἐκεῖνʼ· ἰὼ ξύνοικοι,

τάδε τέρα θεάσασθε.

τὸν ἀλεκτρυόνα μου συναρπάσασα

φρούδη Γλύκη.

Νύμφαι ὀρεσσίγονοι.

ὦ Μανία ξύλλαβε.

ἐγὼ δʼ ἁ τάλαινα προσέχουσʼ ἔτυχον

ἐμαυτῆς ἔργοισι,

λίνου μεστὸν ἄτρακτον

εἱειειειλίσσουσα χεροῖν

κλωστῆρα ποιοῦσʼ, ὅπως

κνεφαῖος εἰς ἀγορὰν

φέρουσʼ ἀποδοίμαν·

ὁ δʼ ἀνέπτατʼ ἀνέπτατʼ ἐς αἰθέρα

κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς·

ἐμοὶ δʼ ἄχεʼ ἄχεα κατέλιπε,

δάκρυα δάκρυά τʼ ἀπʼ ὀμμάτων

ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων.

ἀλλʼ ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα,

τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε,

τὰ κῶλά τʼ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν.

ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰ

τὰς κυνίσκας ἔχουσʼ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ,

σὺ δʼ ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσα

λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνον

ἐς Γλύκης, ὅπως ἂν

εἰσελθοῦσα φωράσω.

παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν. 
 κἄμοιγʼ ἅλις.

ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι,

ὅπερ ἐξελέγξει τὴν ποίησιν νῷν μόνον.

τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.

ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με

ἀνδρῶν ποιητῶν τυροπωλῆσαι τέχνην.

ἐπίπονοί γʼ οἱ δεξιοί.

τόδε γὰρ ἕτερον αὖ τέρας

νεοχμόν, ἀτοπίας πλέων,

ὃ τίς ἂν ἐπενόησεν ἄλλος;



μὰ τὸν ἐγὼ μὲν οὐδʼ ἂν εἴ τις

ἔλεγέ μοι τῶν ἐπιτυχόντων,

ἐπιθόμην, ἀλλʼ ᾠόμην ἂν

αὐτὸν αὐτὰ ληρεῖν.

ἴθι δὴ παρίστασθον παρὰ τὼ πλάστιγγʼ, 
 ἰδού.

καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμʼ ἑκάτερος εἴπατον,

καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω.

ἐχόμεθα. 
 τοὔπος νῦν λέγετον ἐς τὸν σταθμόν.

εἴθʼ ὤφελʼ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος.

Σπερχειὲ ποταμὲ βουνόμοι τʼ ἐπιστροφαί.

κόκκυ, μέθεσθε· καὶ πολύ γε κατωτέρω

χωρεῖ τὸ τοῦδε. 
 καὶ τί ποτʼ ἐστὶ ταἴτιον;

ὅτι εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς

ὑγρὸν ποιήσας τοὔπος ὥσπερ τἄρια,

σὺ δʼ εἰσέθηκας τοὔπος ἐπτερωμένον.

ἀλλʼ ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω.

λάβεσθε τοίνυν αὖθις. 
 ἢν ἰδού. 
 λέγε.

οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος.

μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ.

μέθεσθε μέθεσθε· καὶ τὸ τοῦδέ γʼ αὖ ῥέπει·

θάνατον γὰρ εἰσέθηκε βαρύτατον κακόν.

ἐγὼ δὲ πειθώ γʼ ἔπος ἄριστʼ εἰρημένον.

πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον.

ἀλλʼ ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων,

ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόν τε καὶ μέγα.

φέρε ποῦ τοιοῦτον δῆτά μοὐστί; ποῦ; 
 φράσω·

βέβληκʼ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα.

λέγοιτʼ ἄν, ὡς αὕτη ʼστὶ λοιπὴ σφῷν στάσις.

σιδηροβριθές τʼ ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον.

ἐφʼ ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός.

ἐξηπάτηκεν αὖ σὲ καὶ νῦν. 
 τῷ τρόπῳ;

δύʼ ἅρματʼ εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο,

οὓς οὐκ ἂν ἄραιντʼ οὐδʼ ἑκατὸν Αἰγύπτιοι.

καὶ μηκέτʼ ἔμοιγε κατʼ ἔπος, ἀλλʼ ἐς τὸν σταθμὸν

αὐτὸς τὰ παιδίʼ ἡ γυνὴ Κηφισοφῶν

ἐμβὰς καθήσθω, συλλαβὼν τὰ βιβλία·

ἐγὼ δὲ δύʼ ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον.

ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ.

οὐ γὰρ διʼ ἔχθρας οὐδετέρῳ γενήσομαι.

τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφὸν τῷ δʼ ἥδομαι.

οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα;

ἐὰν δὲ κρίνω; 
 τὸν ἕτερον λαβὼν ἄπει,

ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵνʼ ἔλθῃς μὴ μάτην.

εὐδαιμονοίης. φέρε πύθεσθέ μου ταδί.

ἐγὼ κατῆλθον ἐπὶ ποιητήν. τοῦ χάριν;

ἵνʼ ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ.

ὁπότερος οὖν ἂν τῇ πόλει παραινέσῃ

μᾶλλόν τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ.

πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίνʼ ἔχετον

γνώμην ἑκάτερος; ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ.

ἔχει δὲ περὶ αὐτοῦ τίνα γνώμην; 
 τίνα;

ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δʼ ἔχειν.

ἀλλʼ ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι.

μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν

βραδὺς πέφυκε μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς,

καὶ πόριμον αὑτῷ τῇ πόλει δʼ ἀμήχανον.

εὖ γʼ ὦ Πόσειδον· σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις;

οὐ χρὴ λέοντος σκύμνον ἐν πόλει τρέφειν,

μάλιστα μὲν λέοντα μὴ νʼ πόλει τρέφειν,

ἢν δʼ ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.

νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα δυσκρίτως γʼ ἔχω·

ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δʼ ἕτερος σαφῶς.

ἀλλʼ ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον

περὶ τῆς πόλεως ἥντινʼ ἔχετον σωτηρίαν.

εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ,

αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα.

γέλοιον ἂν φαίνοιτο· νοῦν δʼ ἔχει τίνα;

εἰ ναυμαχοῖεν κᾆτʼ ἔχοντες ὀξίδας

ῥαίνοιεν ἐς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων.

ἐγὼ μὲν οἶδα καὶ θέλω φράζειν. 
 λέγε.

ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθʼ ἡγώμεθα,

τὰ δʼ ὄντα πίστʼ ἄπιστα. 
 πῶς; οὐ μανθάνω.

ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον.

εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν,

τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δʼ οὐ χρώμεθα,

τούτοισι χρησαίμεσθʼ, ἴσως σωθεῖμεν ἄν.

εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς

τἀναντίʼ ἂν πράττοντες οὐ σῳζοίμεθʼ ἄν;

εὖ γʼ ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις.

ταυτὶ πότερʼ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;

ἐγὼ μόνος· τὰς δʼ ὀξίδας Κηφισοφῶν.

τί δαὶ σύ; τί λέγεις; 
 τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον

πρῶτον τίσι χρῆται· πότερα τοῖς χρηστοῖς; 
 πόθεν;

μισεῖ κάκιστα. 
 τοῖς πονηροῖς δʼ ἥδεται;

οὐ δῆτʼ ἐκείνη γʼ, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.

πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν,

ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;

εὕρισκε νὴ Δίʼ, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν.

ἐκεῖ φράσαιμʼ ἄν· ἐνθαδὶ δʼ οὐ βούλομαι.

μὴ δῆτα σύ γʼ, ἀλλʼ ἐνθένδʼ ἀνίει τἀγαθά.

τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων

εἶναι σφετέραν, τὴν δὲ σφετέραν τῶν πολεμίων,

πόρον δὲ τὰς ναῦς ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον.

εὖ, πλήν γʼ ὁ δικαστὴς αὐτὰ καταπίνει μόνος.

κρίνοις ἄν. 
 αὕτη σφῷν κρίσις γενήσεται·

αἱρήσομαι γὰρ ὅνπερ ἡ ψυχὴ θέλει.

μεμνημένος νυν τῶν θεῶν οὓς ὤμοσας

ἦ μὴν ἀπάξειν μʼ οἴκαδʼ, αἱροῦ τοὺς φίλους.

ἡ γλῶττʼ ὀμώμοκʼ, Αἰσχύλον δʼ αἱρήσομαι.

τί δέδρακας ὦ μιαρώτατʼ ἀνθρώπων; 
 ἐγώ;

ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. τιὴ γὰρ οὔ;

αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις μʼ εἰργασμένος;

τί δʼ αἰσχρόν, ἢν μὴ τοῖς θεωμένοις δοκῇ;

ὦ σχέτλιε περιόψει με δὴ τεθνηκότα;

τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,

τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον;

χωρεῖτε τοίνυν ὦ Διόνυσʼ εἴσω. 
 τί δαί;

ἵνα ξενίσω ʼγʼὼ σφὼ πρὶν ἀποπλεῖν. 
 εὖ λέγεις

νὴ τὸν Δίʼ· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι.

μακάριός γʼ ἀνὴρ ἔχων

ξύνεσιν ἠκριβωμένην.

πάρα δὲ πολλοῖσιν μαθεῖν.

ὅδε γὰρ εὖ φρονεῖν δοκήσας

πάλιν ἄπεισιν οἴκαδʼ αὖ,

ἐπʼ ἀγαθῶ μὲν τοῖς πολίταις,

ἐπʼ ἀγαθῷ δὲ τοῖς ἑαυτοῦ

ξυγγενέσι τε καὶ φίλοισι,

διὰ τὸ συνετὸς εἶναι.

χαρίεν οὖν μὴ Σωκράτει

παρακαθήμενον λαλεῖν,

ἀποβαλόντα μουσικὴν

τά τε μέγιστα παραλιπόντα

τῆς τραγῳδικῆς τέχνης.

τὸ δʼ ἐπὶ σεμνοῖσιν λόγοισι

καὶ σκαριφησμοῖσι λήρων

διατριβὴν ἀργὸν ποιεῖσθαι,

παραφρονοῦντος ἀνδρός.

ἄγε δὴ χαίρων Αἰσχύλε χώρει,

καὶ σῷζε πόλιν τὴν ἡμετέραν

γνώμαις ἀγαθαῖς καὶ παίδευσον

τοὺς ἀνοήτους· πολλοὶ δʼ εἰσίν·

καὶ δὸς τουτὶ Κλεοφῶντι φέρων

καὶ τουτὶ τοῖσι πορισταῖς

Μύρμηκί θʼ ὁμοῦ καὶ Νικομάχῳ,

τόδε δʼ Ἀρχενόμῳ·

καὶ φράζʼ αὐτοῖς ταχέως ἥκειν

ὡς ἐμὲ δευρὶ καὶ μὴ μέλλειν·

κἂν μὴ ταχέως ἥκωσιν, ἐγὼ

νὴ τὸν Ἀπόλλω στίξας αὐτοὺς

καὶ συμποδίσας

μετʼ Ἀδειμάντου τοῦ Λευκολόφου

κατὰ γῆς ταχέως ἀποπέμψω.

ταῦτα ποιήσω· σὺ δὲ τὸν θᾶκον

τὸν ἐμὸν παράδος Σοφοκλεῖ τηρεῖν

καὶ διασῴζειν, ἢν ἄρʼ ἐγώ ποτε

δεῦρʼ ἀφίκωμαι. τοῦτον γὰρ ἐγὼ

σοφίᾳ κρίνω δεύτερον εἶναι.

μέμνησο δʼ ὅπως ὁ πανοῦργος ἀνὴρ

καὶ ψευδολόγος καὶ βωμολόχος

μηδέποτʼ ἐς τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν

μηδʼ ἄκων ἐγκαθεδεῖται.

φαίνετε τοίνυν ὑμεῖς τούτῳ

λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε

τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν

καὶ μολπαῖσιν κελαδοῦντες.

πρῶτα μὲν εὐοδίαν ἀγαθὴν ἀπιόντι ποιητῇ

ἐς φάος ὀρνυμένῳ δότε δαίμονες οἱ κατὰ γαίας,

τῇ δὲ πόλει μεγάλων ἀγαθῶν ἀγαθὰς ἐπινοίας.

πάγχυ γὰρ ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθʼ ἂν οὕτως

ἀργαλέων τʼ ἐν ὅπλοις ξυνόδων. Κλεοφῶν δὲ μαχέσθω

κἄλλος ὁ βουλόμενος τούτων πατρίοις ἐν ἀρούραις.