ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸς

Λήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐδʼ οἰκουμένη,

ἔνθʼ, ὦ κρατίστου πατρὸς Ἑλλήνων τραφεὶς

Ἀχιλλέως παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν Μηλιᾶ

Ποίαντος υἱὸν ἐξέθηκʼ ἐγώ ποτε,

ταχθεὶς τόδʼ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,

νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα·

ὅτʼ οὔτε λοιβῆς ἡμὶν οὔτε θυμάτων

παρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλʼ ἀγρίαις

κατεῖχʼ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,

βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ

λέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,

μὴ καὶ μάθῃ μʼ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν

σόφισμα, τῷ νιν αὐτίχʼ αἱρήσειν δοκῶ.

ἀλλʼ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφʼ ὑπηρετεῖν

σκοπεῖν θʼ ὅπου ʼστʼ ἐνταῦθα δίστομος πέτρα

τοιάδʼ, ἵνʼ ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆ

πάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δʼ ὕπνον

διʼ ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή·

βαιὸν δʼ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχʼ ἂν

ἴδοις ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν.

ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαινʼ εἴτʼ ἐκεῖ

χῶρον τὸν αὐτὸν τόνδʼ ἔτʼ εἴτʼ ἄλλῃ κυρεῖ,

ὡς τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃς,

ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δʼ ἐξ ἀμφοῖν ἴῃ.

ἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοὔργον οὐ μακρὰν λέγεις·

δοκῶ γὰρ οἷον εἶπας ἄντρον εἰσορᾶν.

ἄνωθεν ἢ κάτωθεν; οὐ γὰρ ἐννοῶ.

τόδʼ ἐξύπερθε· καὶ στίβου γʼ οὐδεὶς κτύπος.

ὅρα καθʼ ὕπνον μὴ καταυλισθεὶς κυρεῖ.

ὁρῶ κενὴν οἴκησιν ἀνθρώπων δίχα.

οὐδʼ ἔνδον οἰκοποιός ἐστί τις τροφή;

στιπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντί τῳ.

τὰ δʼ ἄλλʼ ἔρημα, κοὐδέν ἐσθʼ ὑπόστεγον;

αὐτόξυλόν γʼ ἔκπωμα, φλαυρουργοῦ τινος

τεχνήματʼ ἀνδρός, καὶ πυρεῖʼ ὁμοῦ τάδε.

κείνου τὸ θησαύρισμα σημαίνεις τόδε.

ἰοὺ ἰού· καὶ ταῦτά γʼ ἄλλα θάλπεται

ῥάκη, βαρείας του νοσηλείας πλέα.

ἁνὴρ κατοικεῖ τούσδε τοὺς τόπους σαφῶς,

κἄστʼ οὐχ ἑκάς που· πῶς γὰρ ἂν νοσῶν ἀνὴρ

κῶλον παλαιᾷ κηρὶ προσβαίη μακράν;

ἀλλʼ ἢ ʼπὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθεν

ἢ φύλλον εἴ τι νώδυνον κάτοιδέ που.

τὸν οὖν παρόντα πέμψον εἰς κατασκοπήν,

μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών· ὡς μᾶλλον ἂν

ἕλοιτό μʼ ἢ τοὺς πάντας Ἀργείους λαβεῖν.

ἀλλʼ ἔρχεταί τε καὶ φυλάξεται στίβος.

σὺ δʼ, εἴ τι χρῄζεις, φράζε δευτέρῳ λόγῳ.

Ἀχιλλέως παῖ, δεῖ σʼ ἐφʼ οἷς ἐλήλυθας

γενναῖον εἶναι, μὴ μόνον τῷ σώματι,

ἀλλʼ ἤν τι καινὸν ὧν πρὶν οὐκ ἀκήκοας

κλύῃς, ὑπουργεῖν, ὡς ὑπηρέτης πάρει.

τί δῆτʼ ἄνωγας;

τὴν Φιλοκτήτου σε δεῖ

ψυχὴν ὅπως δόλοισιν ἐκκλέψεις λέγων.

ὅταν σʼ ἐρωτᾷ τίς τε καὶ πόθεν πάρει,

λέγειν, Ἀχιλλέως παῖς· τόδʼ οὐχὶ κλεπτέον·

πλεῖς δʼ ὡς πρὸς οἶκον, ἐκλιπὼν τὸ ναυτικὸν

στράτευμʼ Ἀχαιῶν, ἔχθος ἐχθήρας μέγα,

οἵ σʼ ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,

μόνην ἔχοντες τήνδʼ ἅλωσιν Ἰλίου,

οὐκ ἠξίωσαν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων

ἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,

ἀλλʼ αὔτʼ Ὀδυσσεῖ παρέδοσαν· λέγων ὅσʼ ἂν

θέλῃς καθʼ ἡμῶν ἔσχατʼ ἐσχάτων κακά.

τούτῳ γὰρ οὐδέν μʼ ἀλγυνεῖς· εἰ δʼ ἐργάσει

μὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν Ἀργείοις βαλεῖς.

εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,

οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον.

ὡς δʼ ἔστʼ ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δʼ ὁμιλία

πρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.

σὺ μὲν πέπλευκας οὔτʼ ἔνορκος οὐδενὶ

οὔτʼ ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου·

ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστʼ ἀρνήσιμον.

ὥστʼ εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,

ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.

ἀλλʼ αὐτὸ τοῦτο δεῖ σοφισθῆναι, κλοπεὺς

ὅπως γενήσει τῶν ἀνικήτων ὅπλων.

ἔξοιδα, παῖ, φύσει σε μὴ πεφυκότα

τοιαῦτα φωνεῖν μηδὲ τεχνᾶσθαι κακά·

ἀλλʼ ἡδὺ γάρ τι κτῆμα τῆς νίκης λαβεῖν,

τόλμα· δίκαιοι δʼ αὖθις ἐκφανούμεθα.

νῦν δʼ εἰς ἀναιδὲς ἡμέρας μέρος βραχὺ

δός μοι σεαυτόν, κᾆτα τὸν λοιπὸν χρόνον

κέκλησο πάντων εὐσεβέστατος βροτῶν.

ἐγὼ μὲν οὓς ἂν τῶν λόγων ἀλγῶ κλύων,

Λαερτίου παῖ, τούσδε καὶ πράσσειν στυγῶ·

ἔφυν γὰρ οὐδὲν ἐκ τέχνης πράσσειν κακῆς,

οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ, ὥς φασιν, οὑκφύσας ἐμέ.

ἀλλʼ εἴμʼ ἑτοῖμος πρὸς βίαν τὸν ἄνδρʼ ἄγειν

καὶ μὴ δόλοισιν· οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸς

ἡμᾶς τοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται.

πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ

προδότης καλεῖσθαι· βούλομαι δʼ, ἄναξ, καλῶς

δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.

ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸς ὢν νέος ποτὲ

γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δʼ εἶχον ἐργάτιν·

νῦν δʼ εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖς

τὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθʼ ἡγουμένην.

τί μʼ οὖν ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν;

λέγω σʼ ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.

τί δʼ ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντʼ ἄγειν;

οὐ μὴ πίθηται· πρὸς βίαν δʼ οὐκ ἂν λάβοις.

οὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;

ἰούς γʼ ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.

οὐκ ἆρʼ ἐκείνῳ γʼ οὐδὲ προσμῖξαι θρασύ;

οὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γʼ, ὡς ἐγὼ λέγω.

οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὸ ψευδῆ λέγειν;

οὔκ, εἰ τὸ σωθῆναί γε τὸ ψεῦδος φέρει.

πῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖν;

ὅταν τι δρᾷς εἰς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.

κέρδος δʼ ἐμοὶ τί τοῦτον ἐς Τροίαν μολεῖν;

αἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.

οὐκ ἆρʼ ὁ πέρσων, ὡς ἐφάσκετʼ, εἴμʼ ἐγώ;

οὔτʼ ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτʼ ἐκεῖνα σοῦ.

θηρατέʼ οὖν γίγνοιτʼ ἄν, εἴπερ ὧδʼ ἔχει.

ὡς τοῦτό γʼ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.

ποίω; μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.

σοφός τʼ ἂν αὑτὸς κἀγαθὸς κεκλῇʼ ἅμα.

ἴτω· ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.

ἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;

σάφʼ ἴσθʼ, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.

σὺ μὲν μένων νυν κεῖνον ἐνθάδʼ ἐκδέχου,

ἐγὼ δʼ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,

καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.

καὶ δεῦρʼ, ἐάν μοι τοῦ χρόνου δοκῆτέ τι

κατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιν

τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποις

μορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·

οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένου

δέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.

ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·

Ἑρμῆς δʼ ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷν

Νίκη τʼ Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μʼ ἀεί.

τί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένον

στέγειν ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρʼ ὑπόπταν;

φράζε μοι. τέχνα γὰρ

τέχνας ἑτέρας προύχει

καὶ γνώμα παρʼ ὅτῳ τὸ θεῖον

Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.

σὲ δʼ, ὦ τέκνον, τόδʼ ἐλήλυθεν

πᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπε

τί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.

νῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖς

προσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,

δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃ

δεινὸς ὁδίτης, τῶνδʼ οὑκ μελάθρων

πρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶν

πειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.

μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,

φρουρεῖν ὄμμʼ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·

νῦν δέ μοι λέγʼ, αὐλὰς

ποίας ἔνεδρος ναίει

καὶ χῶρον τίνʼ ἔχει. τὸ γάρ μοι

μαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,

μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν·

τίς τόπος ἢ τίς ἕδρα; τίνʼ ἔχει στίβον,

ἔναυλον ἢ θυραῖον;

οἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδʼ ἀμφίθυρον

πετρίνης κοίτης.

ποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;

δῆλον ἔμοιγʼ ὡς φορβῆς χρείᾳ

στίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.

ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν

λόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦντα

πτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,

οὐδέ τινʼ αὐτῷ

παιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.

οἰκτίρω νιν ἔγωγʼ, ὅπως,

μή του κηδομένου βροτῶν

μηδὲ ξύντροφον ὄμμʼ ἔχων,

δύστανος, μόνος ἀεί,

νοσεῖ μὲν νόσον ἀγρίαν,

ἀλύει δʼ ἐπὶ παντί τῳ

χρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;

ὦ παλάμαι θεῶν,

ὦ δύστανα γένη βροτῶν,

οἷς μὴ μέτριος αἰών.

οὗτος πρωτογόνων ἴσως

οἴκων οὐδενὸς ὕστερος,

πάντων ἄμμορος ἐν βίῳ

κεῖται μοῦνος ἀπʼ ἄλλων,

στικτῶν ἢ λασίων μετὰ

θηρῶν, ἔν τʼ ὀδύναις ὁμοῦ

λιμῷ τʼ οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματʼ ἔχων· ὀρεί-

α δʼ ἀθυρόστομος

Ἀχὼ τηλεφανὴς πικραῖς

οἰμωγαῖς ὑπακούει.

οὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοί·

θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,

καὶ τὰ παθήματα κεῖνα πρὸς αὐτὸν

τῆς ὠμόφρονος Χρύσης ἐπέβη,

καὶ νῦν ἃ πονεῖ δίχα κηδεμόνων,

οὐκ ἔσθʼ ὡς οὐ θεῶν του μελέτῃ

τοῦ μὴ πρότερον τόνδʼ ἐπὶ Τροίᾳ

τεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,

πρὶν ὅδʼ ἐξήκοι χρόνος, ᾧ λέγεται

χρῆναί σφʼ ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.

εὔστομʼ ἔχε, παῖ.

τί τόδε;

προυφάνη κτύπος,

φωτὸς σύντροφος ὡς τειρομένου του,

ἤ που τῇδʼ ἢ τῇδε τόπων.

βάλλει βάλλει μʼ ἐτύμα

φθογγά του στίβον κατʼ ἀνάγκαν

ἕρποντος, οὐδέ με λάθει

βαρεῖα τηλόθεν αὐδὰ τρυσάνωρ· διάσημα γὰρ θρηνεῖ.

ἀλλʼ ἔχε, τέκνον,

λέγʼ ὅ τι.

φροντίδας νέας.

ὡς οὐκ ἔξεδρος, ἀλλʼ ἔντοπος ἁνήρ,

οὐ μολπὰν σύριγγος ἔχων,

ὡς ποιμὴν ἀγροβότας, ἀλλʼ ἤ που πταίων ὑπʼ ἀνάγκας

βοᾷ τηλωπὸν ἰωάν,

ἢ ναὸς ἄξενον αὐγάζων ὅρμον· προβοᾷ τι γὰρ δεινόν.

ἰὼ ξένοι,

τίνες ποτʼ ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτρας

κατέσχετʼ οὔτʼ εὔορμον οὔτʼ οἰκουμένην;

ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲ

τύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδος

στολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·

φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳ

δείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,

ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,

ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,

φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.

ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲ

ὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.

ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκα

Ἕλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.

ὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖν

πρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.

τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγεν

χρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;

γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.

ἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου

Σκύρου· πλέω δʼ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖς

Ἀχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.

ὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,

ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνι

στόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;

ἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.

πῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτης

ἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.

ἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;

ὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς;

πῶς γὰρ κάτοιδʼ ὅν γʼ εἶδον οὐδεπώποτε;

οὐδʼ ὄνομʼ ἄρʼ οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος

ᾔσθου ποτʼ οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;

ὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς.

ὦ πόλλʼ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,

οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδʼ ἔχοντος οἴκαδε

μηδʼ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.

ἀλλʼ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲ

γελῶσι σῖγʼ ἔχοντες, ἡ δʼ ἐμὴ νόσος

ἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.

ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,

ὅδʼ εἴμʼ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσως

τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,

ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱ

δισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξ

ἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳ

νόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρου

πληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·

ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδε

ᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίας

Χρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.

τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλου

εὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,

λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳ

ῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶς

ἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι.

σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖς

αὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;

ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά;

ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,

πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον,

οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσου

κάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶν

ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,

τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.

ὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,

κἄδει τι βαιᾷ τῇδʼ ὑπὸ στέγῃ μόνον

διακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορα

τόξον τόδʼ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρους

βάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθʼ, ὅ μοι βάλοι

νευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλας

εἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,

πρὸς τοῦτʼ ἄν· εἴ τʼ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,

καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,

ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτʼ ἂν ἐξέρπων τάλας

ἐμηχανώμην· εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,

ἀλλʼ ἐν πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων μόλις

ἔφηνʼ ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σῴζει μʼ ἀεί.

οἰκουμένη γὰρ οὖν στέγη πυρὸς μέτα

πάντʼ ἐκπορίζει πλὴν τὸ μὴ νοσεῖν ἐμέ.

φέρʼ, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.

ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών·

οὐ γάρ τις ὅρμος ἔστιν οὐδʼ ὅποι πλέων

ἐξεμπολήσει κέρδος ἢ ξενώσεται.

οὐκ ἐνθάδʼ οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσιν βροτῶν.

τάχʼ οὖν τις ἄκων ἔσχε· πολλὰ γὰρ τάδε

ἐν τῷ μακρῷ γένοιτʼ ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ·

οὗτοί μʼ, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοις

ἐλεοῦσι μέν, καί πού τι καὶ βορᾶς μέρος

προσέδοσαν οἰκτίραντες ἤ τινα στολήν·

ἐκεῖνο δʼ οὐδείς, ἡνίκʼ ἂν μνησθῶ, θέλει,

σῶσαί μʼ ἐς οἴκους, ἀλλʼ ἀπόλλυμαι τάλας

ἔτος τόδʼ ἤδη δέκατον ἐν λιμῷ τε καὶ

κακοῖσι βόσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.

τοιαῦτʼ Ἀτρεῖδαί μʼ ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,

ὦ παῖ, δεδράκασʼ, οἷʼ Ὀλύμπιοι θεοὶ

δοῖέν ποτʼ αὐτοῖς ἀντίποινʼ ἐμοῦ παθεῖν.

ἔοικα κἀγὼ τοῖς ἀφιγμένοις ἴσα

ξένοις ἐποικτίρειν σε, Ποίαντος τέκνον.

ἐγὼ δὲ καὐτὸς τοῖσδε μάρτυς ἐν λόγοις,

ὡς εἴσʼ ἀληθεῖς οἶδα, συντυχὼν κακῶν

ἀνδρῶν Ἀτρειδῶν τῆς τʼ Ὀδυσσέως βίας.

ἦ γάρ τι καὶ σὺ τοῖς πανωλέθροις ἔχεις

ἔγκλημʼ Ἀτρείδαις, ὥστε θυμοῦσθαι παθών;

θυμὸν γένοιτο χειρὶ πληρῶσαί ποτε,

ἵνʼ αἱ Μυκῆναι γνοῖεν ἡ Σπάρτη θʼ ὅτι

χἠ Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ.

εὖ γʼ, ὦ τέκνον· τίνος γὰρ ὧδε τὸν μέγαν

χόλον κατʼ αὐτῶν ἐγκαλῶν ἐλήλυθας;

ὦ παῖ Ποίαντος, ἐξερῶ, μόλις δʼ ἐρῶ,

ἅγωγʼ ὑπʼ αὐτῶν ἐξελωβήθην μολών.

ἐπεὶ γὰρ ἔσχε μοῖρʼ Ἀχιλλέα θανεῖν,

οἴμοι· φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθω

πρῶτον τόδʼ, ἦ τέθνηχʼ ὁ Πηλέως γόνος;

τέθνηκεν, ἀνδρὸς οὐδενός, θεοῦ δʼ ὕπο,

τοξευτός, ὡς λέγουσιν, ἐκ Φοίβου δαμείς.

ἀλλʼ εὐγενὴς μὲν ὁ κτανών τε χὠ θανών·

ἀμηχανῶ δὲ πότερον, ὦ τέκνον, τὸ σὸν

πάθημʼ ἐλέγχω πρῶτον ἢ κεῖνον στένω.

οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σʼ, ὦ τάλας,

ἀλγήμαθʼ, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.

ὀρθῶς ἔλεξας· τοιγαροῦν τὸ σὸν φράσον

αὖθις πάλιν μοι πρᾶγμʼ, ὅτῳ σʼ ἐνύβρισαν.

ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέτα

δῖός τʼ Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,

λέγοντες, εἴτʼ ἀληθὲς εἴτʼ ἄρʼ οὖν μάτην,

ὡς οὐ θέμις γίγνοιτʼ, ἐπεὶ κατέφθιτο

πατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμʼ ἄλλον ἤ μʼ ἑλεῖν.

ταῦτʼ, ὦ ξένʼ, οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺν

χρόνον μʼ ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,

μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,

ὅπως ἴδοιμʼ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·

ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,

εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ αἱρήσοιμʼ ἰών.

ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,

κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃ

κατηγόμην· καί μʼ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸς

ἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετʼ, ὀμνύντες βλέπειν

τὸν οὐκέτʼ ὄντα ζῶντʼ Ἀχιλλέα πάλιν.

κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτʼ· ἐγὼ δʼ ὁ δύσμορος

ἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳ

ἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,

τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.

οἱ δʼ εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον·

ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοι

πατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρ

ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.

κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι

ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω·

ὦ σχέτλιʼ, ἦ ʼτολμήσατʼ ἀντʼ ἐμοῦ τινι

δοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;

ὁ δʼ εἶπʼ Ὀδυσσεύς, πλησίον γὰρ ὢν κυρεῖ,

ναί, παῖ, δεδώκασʼ ἐνδίκως οὗτοι τάδε·

ἐγὼ γὰρ αὔτʼ ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.

κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖς

τοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,

εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλʼ ἀφαιρήσοιτό με.

ὁ δʼ ἐνθάδʼ ἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,

δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδʼ ἠμείψατο·

οὐκ ἦσθʼ ἵνʼ ἡμεῖς, ἀλλʼ ἀπῆσθʼ ἵνʼ οὔ σʼ ἔδει·

καὶ ταῦτʼ, ἐπειδὴ καὶ λέγεις θρασυστομῶν,

οὐ μήποτʼ ἐς τὴν Σκῦρον ἐκπλεύσῃς ἔχων.

τοιαῦτʼ ἀκούσας κἀξονειδισθεὶς κακὰ

πλέω πρὸς οἴκους, τῶν ἐμῶν τητώμενος

πρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν Ὀδυσσέως.

κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει·

πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων

στρατός τε σύμπας· οἱ δʼ ἀκοσμοῦντες βροτῶν

διδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.

λόγος λέλεκται πᾶς· ὁ δʼ Ἀτρείδας στυγῶν

ἐμοί θʼ ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλος.

ὀρεστέρα παμβῶτι Γᾶ, μᾶτερ αὐτοῦ Διός,

ἃ τὸν μέγαν Πακτωλὸν εὔχρυσον νέμεις,

σὲ κἀκεῖ, μᾶτερ πότνιʼ, ἐπηυδώμαν,

ὅτʼ ἐς τόνδʼ Ἀτρειδᾶν ὕβρις πᾶσʼ ἐχώρει,

ὅτε τὰ πάτρια τεύχεα παρεδίδοσαν,

ἰὼ μάκαιρα ταυροκτόνων

λεόντων ἔφεδρε, τῷ Λαρτίου

σέβας ὑπέρτατον.

ἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφὲς

λύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,

καί μοι προσᾴδεθʼ ὥστε γιγνώσκειν ὅτι

ταῦτʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως.

ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦ

γλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας, ἀφʼ ἧς

μηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποεῖν.

ἀλλʼ οὔ τι τοῦτο θαῦμʼ ἔμοιγʼ, ἀλλʼ εἰ παρὼν

Αἴας ὁ μείζων ταῦθʼ ὁρῶν ἠνείχετο.

οὐκ ἦν ἔτι ζῶν, ὦ ξένʼ· οὐ γὰρ ἄν ποτε

ζῶντός γʼ ἐκείνου ταῦτʼ ἐσυλήθην ἐγώ.

πῶς εἶπας; ἀλλʼ ἦ χοὖτος οἴχεται θανών;

ὡς μηκέτʼ ὄντα κεῖνον ἐν φάει νόει.

οἴμοι τάλας. ἀλλʼ οὐχ ὁ Τυδέως γόνος

οὐδʼ οὑμπολητὸς Σισύφου Λαερτίῳ,

οὐ μὴ θάνωσι· τούσδε γὰρ μὴ ζῆν ἔδει.

οὐ δῆτʼ· ἐπίστω τοῦτό γʼ· ἀλλὰ καὶ μέγα

θάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ.

τί δʼ; οὐ παλαιὸς κἀγαθὸς φίλος τʼ ἐμός,

Νέστωρ ὁ Πύλιος, ἔστιν; οὗτος γὰρ τά γε

κείνων κάκʼ ἐξήρυκε, βουλεύων σοφά.

κεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς, ἐπεὶ θανὼν

Ἀντίλοχος αὐτῷ φροῦδος, ὃς παρῆν, γόνος.

οἴμοι, δύʼ αὖ τώδʼ ἄνδρʼ ἔλεξας, οἷν ἐγὼ

ἥκιστʼ ἂν ἠθέλησʼ ὀλωλότοιν κλύειν.

φεῦ φεῦ· τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθʼ οἵδε μὲν

τεθνᾶσʼ, Ὀδυσσεὺς δʼ ἔστιν αὖ κἀνταῦθʼ ἵνα

χρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν;

σοφὸς παλαιστὴς κεῖνος· ἀλλὰ χαἰ σοφαὶ

γνῶμαι, Φιλοκτῆτʼ, ἐμποδίζονται θαμά.

φέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν, ποῦ γὰρ ἦν ἐνταῦθά σοι

Πάτροκλος, ὃς σοῦ πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα;

χοὖτος τεθνηκὼς ἦν· λόγῳ δέ σʼ ἐν βραχεῖ

τοῦτʼ ἐκδιδάξω· πόλεμος οὐδένʼ ἄνδρʼ ἑκὼν

αἱρεῖ πονηρόν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.

ξυμμαρτυρῶ σοι· καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτό γε

ἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι,

γλώσσῃ δὲ δεινοῦ καὶ σοφοῦ, τί νῦν κυρεῖ.

ποίου δὲ τούτου πλήν γʼ Ὀδυσσέως ἐρεῖς;

οὐ τοῦτον εἶπον, ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν,

ὃς οὐκ ἂν εἵλετʼ εἰσάπαξ εἰπεῖν, ὅπου

μηδεὶς ἐῴη· τοῦτον οἶσθʼ εἰ ζῶν κυρεῖ;

οὐκ εἶδον αὐτόν, ᾐσθόμην δʼ ἔτʼ ὄντα νιν.

ἔμελλʼ· ἐπεὶ οὐδέν πω κακόν γʼ ἀπώλετο,

ἀλλʼ εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,

καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆ

χαίρουσʼ ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου, τὰ δὲ

δίκαια καὶ τὰ χρήστʼ ἀποστέλλουσʼ ἀεί.

ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δʼ αἰνεῖν, ὅταν

τὰ θεῖʼ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;

ἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,

τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τʼ Ἴλιον

καὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι·

ὅπου δʼ ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένει

κἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ,

τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ·

ἀλλʼ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοι

ἔσται τὸ λοιπόν, ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ.

νῦν δʼ εἶμι πρὸς ναῦν· καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,

χαῖρʼ ὡς μέγιστα, χαῖρε· καί σε δαίμονες

νόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.

ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς

πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα.

ἤδη, τέκνον, στέλλεσθε;

καιρὸς γὰρ καλεῖ

πλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν.

πρός νύν σε πατρὸς πρός τε μητρός, ὦ τέκνον,

πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές,

ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον,

ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷς

ὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με·

ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,

ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·

ὅμως δὲ τλῆθι· τοῖσι γενναίοισί τοι

τό τʼ αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.

σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν,

δράσαντι δʼ, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,

ἐὰν μόλω ʼγὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα.

ἴθʼ· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.

τόλμησον. ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων,

εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποι

ἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.

νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,

πείσθητι· προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢν

ἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇς

ἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,

ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγων

ἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·

κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλος

Τραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροον

Σπερχειὸν ἔσται· πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ,

ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼ

μή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοις

ἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,

αὐτόστολον πέμψαντά μʼ ἐκσῶσαι δόμους.

ἀλλʼ ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων,

ὡς εἰκός, οἶμαι, τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέρος

ποιούμενοι τὸν οἴκαδʼ ἤπειγον στόλον.

νῦν δʼ, εἰς σὲ γὰρ πομπόν τε καὐτὸν ἄγγελον

ἥκω, σὺ σῶσον, σύ μʼ ἐλέησον, εἰσορῶν

ὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖς

κεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θάτερα.

χρὴ δʼ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείνʼ ὁρᾶν,

χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίον

σκοπεῖν μάλιστα, μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ.

οἴκτιρʼ, ἄναξ· πολλῶν ἔλεξεν δυσοίστων πόνων

ἆθλʼ, οἷα μηδεὶς τῶν ἐμῶν τύχοι φίλων.

εἰ δὲ πικρούς, ἄναξ, ἔχθεις Ἀτρείδας,

ἐγὼ μέν, τὸ κείνων κακὸν τῷδε κέρδος

μετατιθέμενος, ἔνθαπερ ἐπιμέμονεν,

ἐπʼ εὐστόλου ταχείας νεὼς

πορεύσαιμʼ ἂν ἐς δόμους, τὰν θεῶν

νέμεσιν ἐκφυγών.

ὅρα σὺ μὴ νῦν μέν τις εὐχερὴς παρῇς,

ὅταν δὲ πλησθῇς τῆς νόσου ξυνουσίᾳ,

τότʼ οὐκέθʼ αὑτὸς τοῖς λόγοις τούτοις φανῇς.

ἥκιστα· τοῦτʼ οὐκ ἔσθʼ ὅπως ποτʼ εἰς ἐμὲ

τοὔνειδος ἕξεις ἐνδίκως ὀνειδίσαι.

ἀλλʼ αἰσχρὰ μέντοι σοῦ γέ μʼ ἐνδεέστερον

ξένῳ φανῆναι πρὸς τὸ καίριον πονεῖν.

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, πλέωμεν, ὁρμάσθω ταχύς·

χἠ ναῦς γὰρ ἄξει κοὐκ ἀπαρνηθήσεται.

μόνον θεοὶ σῴζοιεν ἔκ τε τῆσδε γῆς

ἡμᾶς ὅποι τʼ ἐνθένδε βουλοίμεσθα πλεῖν.

ὦ φίλτατον μὲν ἦμαρ, ἥδιστος δʼ ἀνήρ,

φίλοι δὲ ναῦται, πῶς ἂν ὑμὶν ἐμφανὴς

ἔργῳ γενοίμην, ὥς μʼ ἔθεσθε προσφιλῆ;

ἴωμεν, ὦ παῖ, προσκύσαντε τὴν ἔσω

ἄοικον εἰσοίκησιν, ὥς με καὶ μάθῃς

ἀφʼ ὧν διέζων ὥς τʼ ἔφυν εὐκάρδιος.

οἶμαι γὰρ οὐδʼ ἂν ὄμμασιν μόνην θέαν

ἄλλον λαβόντα πλὴν ἐμοῦ τλῆναι τάδε·

ἐγὼ δʼ ἀνάγκῃ προύμαθον στέργειν κακά.

ἐπίσχετον, μάθωμεν· ἄνδρε γὰρ δύο,

ὁ μὲν νεὼς σῆς ναυβάτης, ὁ δʼ ἀλλόθρους,

χωρεῖτον, ὧν μαθόντες αὖθις εἴσιτον.

Ἀχιλλέως παῖ, τόνδε τὸν ξυνέμπορον,

ὃς ἦν νεὼς σῆς σὺν δυοῖν ἄλλοιν φύλαξ,

ἐκέλευσʼ ἐμοί σε ποῦ κυρῶν εἴης φράσαι,

ἐπείπερ ἀντέκυρσα, δοξάζων μὲν οὔ,

τύχῃ δέ πως πρὸς ταὐτὸν ὁρμισθεὶς πέδον.

πλέων γὰρ ὡς ναύκληρος οὐ πολλῷ στόλῳ

ἀπʼ Ἰλίου πρὸς οἶκον ἐς τὴν εὔβοτρυν

Πεπάρηθον, ὡς ἤκουσα τοὺς ναύτας ὅτι

σοὶ πάντες εἶεν συννεναυστοληκότες,

ἔδοξέ μοι μὴ σῖγα, πρὶν φράσαιμί σοι,

τὸν πλοῦν ποεῖσθαι, προστυχόντι τῶν ἴσων.

οὐδὲν σύ που κάτοισθα τῶν σαυτοῦ πέρι,

ἃ τοῖσιν Ἀργείοισιν ἀμφὶ σοῦ νέα

βουλεύματʼ ἐστί, κοὐ μόνον βουλεύματα,

ἀλλʼ ἔργα δρώμενʼ, οὐκέτʼ ἐξαργούμενα.

ἀλλʼ ἡ χάρις μὲν τῆς προμηθίας, ξένε,

εἰ μὴ κακὸς πέφυκα, προσφιλὴς μενεῖ·

φράσον δʼ ἅπερ, γʼ ἔλεξας, ὡς μάθω τί μοι

νεώτερον, βούλευμʼ ἀπʼ Ἀργείων ἔχεις.

φροῦδοι διώκοντές σε ναυτικῷ στόλῳ

Φοῖνιξ ὁ πρέσβυς οἵ τε Θησέως κόροι.

ὡς ἐκ βίας μʼ ἄξοντες ἢ λόγοις πάλιν;

οὐκ οἶδʼ· ἀκούσας δʼ ἄγγελος πάρειμί σοι.

ἦ ταῦτα δὴ Φοῖνίξ τε χοἰ ξυνναυβάται

οὕτω καθʼ ὁρμὴν δρῶσιν Ἀτρειδῶν χάριν;

ὡς ταῦτʼ ἐπίστω δρώμενʼ, οὐ μέλλοντʼ ἔτι.

πῶς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς τάδʼ οὐκ αὐτάγγελος

πλεῖν ἦν ἕτοιμος; ἢ φόβος τις εἶργέ νιν;

κεῖνός γʼ ἐπʼ ἄλλον ἄνδρʼ ὁ Τυδέως τε παῖς

ἔστελλον, ἡνίκʼ ἐξανηγόμην ἐγώ.

πρὸς ποῖον αὖ τόνδʼ αὐτὸς Οὑδυσσεὺς ἔπλει;

ἦν δή τις—ἀλλὰ τόνδε μοι πρῶτον φράσον

τίς ἐστίν· ἃν λέγῃς δὲ μὴ φώνει μέγα.

ὅδʼ ἔσθʼ ὁ κλεινός σοι Φιλοκτήτης, ξένε.

μή νύν μʼ ἔρῃ τὰ πλείονʼ, ἀλλʼ ὅσον τάχος

ἔκπλει σεαυτὸν ξυλλαβὼν ἐκ τῆσδε γῆς.

τί φησιν, ὦ παῖ; τί με κατὰ σκότον ποτὲ

διεμπολᾷ λόγοισι πρός σʼ ὁ ναυβάτης;

οὐκ οἶδά πω τί φησι· δεῖ δʼ αὐτὸν λέγειν

εἰς φῶς ὃ λέξει, πρὸς σὲ κἀμὲ τούσδε τε.

ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, μή με διαβάλῃς στρατῷ

λέγονθʼ ἃ μὴ δεῖ· πόλλʼ ἐγὼ κείνων ὕπο

δρῶν ἀντιπάσχω χρηστά θʼ, οἷʼ ἀνὴρ πένης.

ἐγώ εἰμʼ Ἀτρείδαις δυσμενής· οὗτος δέ μοι

φίλος μέγιστος, οὕνεκʼ Ἀτρείδας στυγεῖ.

δεῖ δή σʼ ἔμοιγʼ ἐλθόντα προσφιλῆ, λόγων

κρύψαι πρὸς ἡμᾶς μηδένʼ ὧν ἀκήκοας.

ὅρα τί ποιεῖς, παῖ.

σκοπῶ κἀγὼ πάλαι.

σὲ θήσομαι τῶνδʼ αἴτιον.

ποιοῦ λέγων.

λέγω. ʼπὶ τοῦτον ἄνδρε τώδʼ ὥπερ κλύεις,

ὁ Τυδέως παῖς ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,

διώμοτοι πλέουσιν ἦ μὴν ἢ λόγῳ

πείσαντες ἄξειν ἢ πρὸς ἰσχύος κράτος.

καὶ ταῦτʼ Ἀχαιοὶ πάντες ἤκουον σαφῶς

Ὀδυσσέως λέγοντος· οὗτος γὰρ πλέον

τὸ θάρσος εἶχε θατέρου δράσειν τάδε.

τίνος δʼ Ἀτρεῖδαι τοῦδʼ ἄγαν οὕτω χρόνῳ

τοσῷδʼ ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,

ὅν γʼ εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;

τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετʼ; ἢ θεῶν βία

καὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργʼ ἀμύνουσιν κακά;

ἐγώ σε τοῦτʼ, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,

πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,

Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δʼ ὠνομάζετο

Ἕλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος,

ὁ πάντʼ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτʼ ἔπη

δόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε· δέσμιόν τʼ ἄγων

ἔδειξʼ Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·

ὃς δὴ τά τʼ ἄλλʼ αὐτοῖσι πάντʼ ἐθέσπισεν

καὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ ὡς οὐ μή ποτε

πέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳ

ἄγοιντο νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει τανῦν.

καὶ ταῦθʼ ὅπως ἤκουσʼ ὁ Λαέρτου τόκος

τὸν μάντιν εἰπόντʼ, εὐθέως ὑπέσχετο

τὸν ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·

οἴοιτο μὲν μάλισθʼ ἑκούσιον λαβών,

εἰ μὴ θέλοι δʼ, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρα

τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.

ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα· τὸ σπεύδειν δέ σοι

καὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.

οἴμοι τάλας· ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,

ἔμʼ εἰς Ἀχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;

πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ Ἅιδου θανὼν

πρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὑκείνου πατήρ.

οὐκ οἶδʼ ἐγὼ ταῦτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ μὲν εἶμʼ ἐπὶ

ναῦν, σφῷν δʼ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.

οὔκουν τάδʼ, ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίου

ἔμʼ ἐλπίσαι ποτʼ ἂν λόγοισι μαλθακοῖς

δεῖξαι νεὼς ἄγοντʼ ἐν Ἀργείοις μέσοις;

οὔ· θᾶσσον ἂν τῆς πλεῖστον ἐχθίστης ἐμοὶ

κλύοιμʼ ἐχίδνης, ἥ μʼ ἔθηκεν ὧδʼ ἄπουν.

ἀλλʼ ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ

τολμητά· καὶ νῦν οἶδʼ ὁθούνεχʼ ἵξεται.

ἀλλʼ, ὦ τέκνον, χωρῶμεν, ὡς ἡμᾶς πολὺ

πέλαγος ὁρίζῃ τῆς Ὀδυσσέως νεώς.

ἴωμεν· ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνου

λήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.

οὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκ πρῴρας ἀνῇ,

τότε στελοῦμεν· νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.

ἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθʼ, ὅταν φεύγῃς κακά.

οὔκ, ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτʼ ἐναντία.

οὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμʼ ἐναντιούμενον,

ὅταν παρῇ κλέψαι τι χἀρπάσαι βίᾳ.

ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼν

ὅτου σε χρεία καὶ πόθος μάλιστʼ ἔχει.

ἀλλʼ ἔστιν ὧν δεῖ, καίπερ οὐ πολλῶν ἄπο.

τί τοῦθʼ ὃ μὴ νεώς γε τῆς ἐμῆς ἔπι;

φύλλον τί μοι πάρεστιν, ᾧ μάλιστʼ ἀεὶ

κοιμῶ τόδʼ ἕλκος, ὥστε πραΰνειν πάνυ.

ἀλλʼ ἔκφερʼ αὐτό. τί γὰρ ἔτʼ ἄλλʼ ἐρᾷς λαβεῖν;

εἴ μοί τι τόξων τῶνδʼ ἀπημελημένον

παρερρύηκεν, ὡς λίπω μή τῳ λαβεῖν.

ἦ ταῦτα γὰρ τὰ κλεινὰ τόξʼ ἃ νῦν ἔχεις;

ταῦτʼ, οὐ γὰρ ἄλλʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἃ βαστάζω χεροῖν.

ἆρʼ ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν

καὶ βαστάσαι με προσκύσαι θʼ ὥσπερ θεόν;

σοί γʼ, ὦ τέκνον, καὶ τοῦτο κἄλλο τῶν ἐμῶν

ὁποῖον ἄν σοι ξυμφέρῃ γενήσεται.

καὶ μὴν ἐρῶ γε, τὸν δʼ ἔρωθʼ οὕτως ἔχω·

εἴ μοι θέμις, θέλοιμʼ ἄν· εἰ δὲ μή, πάρες.

ὅσιά τε φωνεῖς ἔστι τʼ, ὦ τέκνον, θέμις,

ὅς γʼ ἡλίου τόδʼ εἰσορᾶν ἐμοὶ φάος

μόνος δέδωκας, ὃς χθόνʼ Οἰταίαν ἰδεῖν,

ὃς πατέρα πρέσβυν, ὃς φίλους, ὃς τῶν ἐμῶν

ἐχθρῶν μʼ ἔνερθεν ὄντʼ ἀνέστησας πέρα.

θάρσει, παρέσται ταῦτά σοι καὶ θιγγάνειν

καὶ δόντι δοῦναι κἀξεπεύξασθαι βροτῶν

ἀρετῆς ἕκατι τῶνδʼ ἐπιψαῦσαι μόνον·

εὐεργετῶν γὰρ καὐτὸς αὔτʼ ἐκτησάμην.

οὐκ ἄχθομαί σʼ ἰδών τε καὶ λαβὼν φίλον·

ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται,

παντὸς γένοιτʼ ἂν κτήματος κρείσσων φίλος. χωροῖς ἂν εἴσω.

καὶ σέ γʼ εἰσάξω· τὸ γὰρ

νοσοῦν ποθεῖ σε ξυμπαραστάτην λαβεῖν.

λόγῳ μὲν ἐξήκουσʼ, ὄπωπα δʼ οὐ μάλα,

τὸν πελάταν λέκτρων ποτὲ τῶν Διὸς

κατὰ δρομάδʼ ἄμπυκα δέσμιον ὡς ἔβαλεν παγκρατὴς Κρόνου παῖς·

ἄλλον δʼ οὔτινʼ ἔγωγʼ οἶδα κλύων οὐδʼ ἐσιδὼν μοίρᾳ

τοῦδʼ ἐχθίονι συντυχόντα

θνατῶν, ὃς οὔτʼ ἔρξας τινʼ οὔ τι νοσφίσας,

ἀλλʼ ἴσος ὢν ἴσοις ἀνήρ,

ὤλλυθʼ ὧδʼ ἀναξίως.

τόδε τοι θαῦμά μʼ ἔχει,

πῶς ποτε πῶς ποτʼ ἀμφιπλάκτων ῥοθίων μόνος κλύων,

πῶς ἄρα πανδάκρυτον οὕτω βιοτὰν κατέσχεν·

ἵνʼ αὐτὸς ἦν πρόσουρος, οὐκ ἔχων βάσιν,

οὐδέ τινʼ ἐγχώρων κακογείτονα,

παρʼ ᾧ στόνον ἀντίτυπον βαρυβρῶτʼ ἀποκλαύσειεν αἱματηρόν·

ὃς τὰν θερμοτάταν αἱμάδα κηκιομέναν ἑλκέων

ἐνθήρου ποδὸς ἠπίοισι

φύλλοις κατευνάσειεν, εἴ τις ἐμπέσοι,

φορβάδος ἐκ γαίας ἑλών·

εἷρπε γὰρ ἄλλοτʼ ἀλλαχᾷ

τότʼ ἂν εἰλυόμενος

παῖς ἄτερ ὡς φίλας τιθήνας ὅθεν εὐμάρειʼ ὑπάρ-

χοι πόρου, ἁνίκʼ ἐξανείη δακέθυμος ἄτα·

οὐ φορβὰν ἱερᾶς γᾶς σπόρον, οὐκ ἄλλων

αἴρων τῶν νεμόμεσθʼ ἀνέρες ἀλφησταί,

πλὴν ἐξ ὠκυβόλων εἴ ποτε τόξων

πτανοῖς ἰοῖς ἀνύσειε γαστρὶ φορβάν.

ὦ μελέα ψυχά,

ὃς μηδʼ οἰνοχύτου πώματος ἥσθη δεκέτει χρόνῳ,

λεύσσων δʼ ὅπου γνοίη στατὸν εἰς ὕδωρ,

ἀεὶ προσενώμα.

νῦν δʼ ἀνδρῶν ἀγαθῶν παιδὸς ὑπαντήσας

εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων·

ὅς νιν ποντοπόρῳ δούρατι, πλήθει

πολλῶν μηνῶν, πατρίαν ἄγει πρὸς αὐλὰν

Μαλιάδων νυμφᾶν

Σπερχειοῦ τε παρʼ ὄχθας, ἵνʼ ὁ χάλκασπις ἀνὴρ θεοῖς

πλάθει πατρὸς θείῳ πυρὶ παμφαής,

Οἴτας ὑπὲρ ὄχθων.

ἕρπʼ, εἰ θέλεις. τί δή ποθʼ ὧδʼ ἐξ οὐδενὸς

λόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδʼ ἔχει;

ἀᾶ, ἀᾶ.

τί δʼ ἔστιν;

οὐδὲν δεινόν· ἀλλʼ ἴθʼ, ὦ τέκνον.

μῶν ἄλγος ἴσχεις τῆς παρεστώσης νόσου;

οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ ἄρτι κουφίζειν δοκῶ. ὦ θεοί.

τί τοὺς θεοὺς ὧδʼ ἀναστένων καλεῖς;

σωτῆρας αὐτοὺς ἠπίους θʼ ἡμῖν μολεῖν. ἀᾶ, ἀᾶ.

τί ποτε πέπονθας; οὐκ ἐρεῖς, ἀλλʼ ὧδʼ ἔσει

σιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνει κυρῶν.

ἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸν

κρύψαι παρʼ ὑμῖν, ἀτταταῖ· διέρχεται

διέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.

ἀπόλωλα, τέκνον· βρύκομαι, τέκνον· παπαῖ,

ἀπαππαπαῖ, παπαππαπαππαπαππαπαῖ.

πρὸς θεῶν, πρόχειρον εἴ τί σοι, τέκνον, πάρα

ξίφος χεροῖν, πάταξον εἰς ἄκρον πόδα·

ἀπάμησον ὡς τάχιστα· μὴ φείσῃ βίου. ἴθʼ, ὦ παῖ.

τί δʼ ἔστιν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτου

τοσήνδʼ ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποεῖ;

οἶσθʼ, ὦ τέκνον;

τί δʼ ἔστιν;

οἶσθʼ, ὦ παῖ;

τί σοί;

οὐκ οἶδα.

πῶς οὐκ οἶσθα; παππαπαππαπαῖ.

δεινόν γε τοὐπίσαγμα τοῦ νοσήματος.

δεινὸν γὰρ οὐδὲ ῥητόν· ἀλλʼ οἴκτιρέ με.

τί δῆτα δράσω;

μή με ταρβήσας προδῷς·

ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσως

ὡς ἐξεπλήσθη.

ἰὼ ἰὼ δύστηνε σύ,

δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.

βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;

μὴ δῆτα τοῦτό γʼ· ἀλλά μοι τὰ τόξʼ ἑλὼν

τάδʼ, ὥσπερ ᾐτοῦ μʼ ἀρτίως, ἕως ἀνῇ

τὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,

σῷζʼ αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖν

ὕπνος μʼ, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε·

κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλʼ ἐᾶν χρεὼν

ἕκηλον εὕδειν. ἢν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳ

μόλωσʼ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαι

ἑκόντα μηδʼ ἄκοντα μηδέ τῳ τέχνῃ

κείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόν θʼ ἅμα

κἄμʼ, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.

θάρσει προνοίας οὕνεκʼ· οὐ δοθήσεται

πλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.

ἰδοὺ δέχου, παῖ· τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον

μή σοι γενέσθαι πολύπονʼ αὐτὰ μηδʼ ὅπως

ἐμοί τε καὶ τῷ πρόσθʼ ἐμοῦ κεκτημένῳ.

ὦ θεοί, γένοιτο ταῦτα νῷν· γένοιτο δὲ

πλοῦς οὔριός τε κεὐσταλὴς ὅποι ποτὲ

θεὸς δικαιοῖ χὠ στόλος πορσύνεται.

ἀλλʼ οὖν δέδοικα μὴ ἀτέλεστʼ εὔχῃ, τέκνον.

στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιον τόδʼ ἐκ βυθοῦ

κηκῖον αἷμα, καί τι προσδοκῶ νέον.

παπαῖ, φεῦ.

παπαῖ μάλʼ, ὦ πούς, οἷά μʼ ἐργάσει κακά.

προσέρπει,

προσέρχεται τόδʼ ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.

ἔχετε τὸ πρᾶγμα· μὴ φύγητε μηδαμῇ.

ἀτταταῖ.

ὦ ξένε Κεφαλλήν, εἴθε σου διαμπερὲς

στέρνων ἔχοιτʼ ἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ,

παπαῖ μάλʼ αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,

Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντʼ ἐμοῦ

τὸν ἴσον χρόνον τρέφοιτε τήνδε τὴν νόσον; ἰώ μοι.

ὦ Θάνατε Θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενος

οὕτω κατʼ ἦμαρ, οὐ δύνᾳ μολεῖν ποτε;

ὦ τέκνον ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼν

τῷ Λημνίῳ τῷδʼ ἀνακαλουμένῳ πυρὶ

ἔμπρησον, ὦ γενναῖε· κἀγώ τοί ποτε

τὸν τοῦ Διὸς παῖδʼ ἀντὶ τῶνδε τῶν ὅπλων,

ἃ νῦν σὺ σῴζεις, τοῦτʼ ἐπηξίωσα δρᾶν. τί φής, παῖ;

τί φής; τί σιγᾷς; ποῦ ποτʼ ὤν, τέκνον, κυρεῖς;

ἀλγῶ πάλαι δὴ τἀπὶ σοὶ στένων κακά.

ἀλλʼ, ὦ τέκνον, καὶ θάρσος ἴσχʼ· ὡς ἥδε μοι

ὀξεῖα φοιτᾷ καὶ ταχεῖʼ ἀπέρχεται.

ἀλλʼ ἀντιάζω, μή με καταλίπῃς μόνον.

θάρσει, μενοῦμεν.

ἦ μενεῖς;

σαφῶς φρόνει.

οὐ μήν σʼ ἔνορκόν γʼ ἀξιῶ θέσθαι, τέκνον.

ὡς οὐ θέμις γʼ ἐμοὔστι σοῦ μολεῖν ἄτερ.

ἔμβαλλε χειρὸς πίστιν.

ἐμβάλλω μενεῖν.

ἐκεῖσε νῦν μʼ, ἐκεῖσε

ποῖ λέγεις;

ἄνω

τί παραφρονεῖς αὖ; τί τὸν ἄνω λεύσσεις κύκλον;

μέθες μέθες με.

ποῖ μεθῶ;

μέθες ποτέ.

οὔ φημʼ ἐάσειν.

ἀπό μʼ ὀλεῖς, ἢν προσθίγῃς.

καὶ δὴ μεθίημʼ, εἴ τι δὴ πλέον φρονεῖς.

ὦ γαῖα, δέξαι θανάσιμόν μʼ ὅπως ἔχω

τὸ γὰρ κακὸν τόδʼ οὐκέτʼ ὀρθοῦσθαί μʼ ἐᾷ.

τὸν ἄνδρʼ ἔοικεν ὕπνος οὐ μακροῦ χρόνου

ἕξειν· κάρα γὰρ ὑπτιάζεται τόδε·

ἱδρώς γέ τοί νιν πᾶν καταστάζει δέμας,

μέλαινά τʼ ἄκρου τις παρέρρωγεν ποδὸς

αἱμορραγὴς φλέψ. ἀλλʼ ἐάσωμεν, φίλοι,

ἕκηλον αὐτόν, ὡς ἂν εἰς ὕπνον πέσῃ.

Ὕπνʼ ὀδύνας ἀδαής, Ὕπνε δʼ ἀλγέων,

εὐαὲς ἡμῖν ἔλθοις,

εὐαίων εὐαίων, ὦναξ·

ὄμμασι δʼ ἀντίσχοις

τάνδʼ αἴγλαν, ἃ τέταται τανῦν.

ἴθι ἴθι μοι παιών.

ὦ τέκνον, ὅρα ποῦ στάσει,

ποῖ δέ μοι τἀνθένδε βάσει,

φροντίδος. ὁρᾷς ἤδη.

πρὸς τί μενοῦμεν πράσσειν;

καιρός τοι πάντων γνώμαν ἴσχων

πολύ τι πολὺ παρὰ πόδα κράτος ἄρνυται.

ἀλλʼ ὅδε μὲν κλύει οὐδέν, ἐγὼ δʼ ὁρῶ οὕνεκα θήραν

τήνδʼ ἁλίως ἔχομεν τόξων, δίχα τοῦδε πλέοντες.

τοῦδε γὰρ ὁ στέφανος, τοῦτον θεὸς εἶπε κομίζειν.

κομπεῖν δʼ ἔστʼ ἀτελῆ σὺν ψεύδεσιν αἰσχρὸν ὄνειδος.

ἀλλά, τέκνον, τάδε μὲν θεὸς ὄψεται·

ὧν δʼ ἂν ἀμείβῃ μʼ αὖθις,

βαιάν μοι, βαιάν, ὦ τέκνον,

πέμπε λόγων φάμαν·

ὡς πάντων ἐν νόσῳ εὐδρακὴς

ὕπνος ἄϋπνος λεύσσειν.

ἀλλʼ ὅτι δύνᾳ μάκιστον

κεῖνο δή μοι κεῖνο λάθρᾳ

ἐξιδοῦ ὅπᾳ πράξεις.

οἶσθα γὰρ ἃν αὐδῶμαι,

εἰ ταύταν τούτων γνώμαν ἴσχεις,

μάλα τοι ἄπορα πυκινοῖς ἐνιδεῖν πάθη.

οὖρός τοι, τέκνον, οὖρος·

ἁνὴρ δʼ ἀνόμματος οὐδʼ ἔχων

ἀρωγὰν ἐκτέταται νύχιος,

ʽἁ̓λεὴς ὕπνος ἐσθλός,ʼ

οὐ χερός, οὐ ποδός, οὔ τινος ἄρχων,

ἀλλά τις ὡς Ἀΐδᾳ παρακείμενος.

ὅρα, βλέπʼ εἰ καίρια

φθέγγει· τὸ δʼ ἁλώσιμον

ἐμᾷ φροντίδι, παῖ,

πόνος ὁ μὴ φοβῶν κράτιστος.

σιγᾶν κελεύω μηδʼ ἀφεστάναι φρενῶν·

κινεῖ γὰρ ἁνὴρ ὄμμα κἀνάγει κάρα.

ὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τό τʼ ἐλπίδων

ἄπιστον οἰκούρημα τῶνδε τῶν ξένων.

οὐ γάρ ποτʼ, ὦ παῖ, τοῦτʼ ἂν ἐξηύχησʼ ἐγώ,

τλῆναί σʼ ἐλεινῶς ὧδε τἀμὰ πήματα

μεῖναι παρόντα καὶ ξυνωφελοῦντά μοι.

οὔκουν Ἀτρεῖδαι τοῦτʼ ἔτλησαν εὐφόρως

οὕτως ἐνεγκεῖν, ἁγαθοὶ στρατηλάται.

ἀλλʼ εὐγενὴς γὰρ ἡ φύσις κἀξ εὐγενῶν,

ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτʼ ἐν εὐχερεῖ

ἔθου, βοῆς τε καὶ δυσοσμίας γέμων.

καὶ νῦν ἐπειδὴ τοῦδε τοῦ κακοῦ δοκεῖ

λήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,

σύ μʼ αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,

ἵνʼ, ἡνίκʼ ἂν κόπος μʼ ἀπαλλάξῃ ποτέ,

ὁρμώμεθʼ ἐς ναῦν μηδʼ ἐπίσχωμεν τὸ πλεῖν.

ἀλλʼ ἥδομαι μέν σʼ εἰσιδὼν παρʼ ἐλπίδα

ἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντʼ ἔτι·

ὡς οὐκέτʼ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σου

πρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.

νῦν δʼ αἶρε σαυτόν· εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,

οἴσουσί σʼ οἵδε· τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,

ἐπείπερ οὕτω σοί τʼ ἔδοξʼ ἐμοί τε δρᾶν.

αἰνῶ τάδʼ, ὦ παῖ, καί μʼ ἔπαιρʼ, ὥσπερ νοεῖς·

τούτους δʼ ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇ

ὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος· οὑπὶ νηὶ γὰρ

ἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.

ἔσται τάδʼ· ἀλλʼ ἵστω τε καὐτὸς ἀντέχου.

θάρσει· τό τοι σύνηθες ὀρθώσει μʼ ἔθος.

παπαῖ· τί δῆτʼ ἂν δρῷμʼ ἐγὼ τοὐνθένδε γε;

τί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ; ποῖ ποτʼ ἐξέβης λόγῳ;

οὐκ οἶδʼ ὅποι χρὴ τἄπορον τρέπειν ἔπος.

ἀπορεῖς δὲ τοῦ σύ; μὴ λέγʼ, ὦ τέκνον, τάδε.

ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἤδη τοῦδε τοῦ πάθους κυρῶ.

οὐ δή σε δυσχέρεια τοῦ νοσήματος

ἔπεισεν ὥστε μή μʼ ἄγειν ναύτην ἔτι;

ἅπαντα δυσχέρεια, τὴν αὑτοῦ φύσιν

ὅταν λιπών τις δρᾷ τὰ μὴ προσεικότα.

ἀλλʼ οὐδὲν ἔξω τοῦ φυτεύσαντος σύ γε

δρᾷς οὐδὲ φωνεῖς, ἐσθλὸν ἄνδρʼ ἐπωφελῶν.

αἰσχρὸς φανοῦμαι· τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.

οὔκουν ἐν οἷς γε δρᾷς· ἐν οἷς δʼ αὐδᾷς ὀκνῶ.

ὦ Ζεῦ, τί δράσω; δεύτερον ληφθῶ κακός,

κρύπτων θʼ ἃ μὴ δεῖ καὶ λέγων αἴσχιστʼ ἐπῶν;

ἁνὴρ ὅδʼ, εἰ μὴ ʼγὼ κακὸς γνώμων ἔφυν,

προδούς μʼ ἔοικε κἀκλιπὼν τὸν πλοῦν στελεῖν.

λιπὼν μὲν οὐκ ἔγωγε· λυπηρῶς δὲ μὴ

πέμπω σε μᾶλλον, τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.

τί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω.

οὐδέν σε κρύψω· δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖν

πρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀτρειδῶν στόλον.

οἴμοι, τί εἶπας;

μὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς.

ποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαί ποτε;

σῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδʼ, ἔπειτα δὲ

ξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.

καὶ ταῦτʼ ἀληθῆ δρᾶν νοεῖς;

πολλὴ κρατεῖ

τούτων ἀνάγκη, καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.

ἀπόλωλα τλήμων, προδέδομαι. τί μʼ, ὦ ξένε,

δέδρακας; ἀπόδος ὡς τάχος τὰ τόξα μοι.

ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· τῶν γὰρ ἐν τέλει κλύειν

τό τʼ ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποεῖ.

ὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμα καὶ πανουργίας

δεινῆς τέχνημʼ ἔχθιστον, οἷά μʼ εἰργάσω,

οἷʼ ἠπάτηκας· οὐδʼ ἐπαισχύνει μʼ ὁρῶν

τὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;

ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξʼ ἑλών.

ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σʼ, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον·

πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μὴ ἀφέλῃ.

ὤμοι τάλας. ἀλλʼ οὐδὲ προσφωνεῖ μʼ ἔτι,

ἀλλʼ ὡς μεθήσων μήποθʼ, ὧδʼ ὁρᾷ πάλιν.

ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαι

θηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,

ὑμῖν τάδʼ, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδʼ ὅτῳ λέγω,

ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,

οἷʼ ἔργʼ ὁ παῖς μʼ ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως·

ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδʼ, ἐς Τροίαν μʼ ἄγει·

προσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μου

ἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς Ἡρακλέους ἔχει,

καὶ τοῖσιν Ἀργείοισι φήνασθαι θέλει·

ὡς ἄνδρʼ ἑλὼν ἰσχυρόν ἐκ βίας μʼ ἄγει,

κοὐκ οἶδʼ ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν,

εἴδωλον ἄλλως· οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γε

εἷλέν μʼ· ἐπεὶ οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἔχοντʼ, εἰ μὴ δόλῳ.

νῦν δʼ ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶν;

ἀλλʼ ἀπόδος, ἀλλὰ νῦν ἔτʼ ἐν σαυτῷ γενοῦ.

τί φής; σιωπᾷς; οὐδέν εἰμʼ ὁ δύσμορος.

ὦ σχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλιν

εἴσειμι πρὸς σὲ ψιλός, οὐκ ἔχων τροφήν·

ἀλλʼ αὐανοῦμαι τῷδʼ ἐν αὐλίῳ μόνος,

οὐ πτηνὸν ὄρνιν οὐδὲ θῆρʼ ὀρειβάτην

τόξοις ἐναίρων τοισίδʼ, ἀλλʼ αὐτὸς τάλας

θανὼν παρέξω δαῖθʼ ὑφʼ ὧν ἐφερβόμην,

καί μʼ οὓς ἐθήρων πρόσθε θηράσουσι νῦν·

φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλας

πρὸς τοῦ δοκοῦντος οὐδὲν εἰδέναι κακόν.

ὄλοιο—μή πω, πρὶν μάθοιμʼ εἰ καὶ πάλιν

γνώμην μετοίσεις· εἰ δὲ μή, θάνοις κακῶς.

τί δρῶμεν; ἐν σοὶ καὶ τὸ πλεῖν ἡμᾶς, ἄναξ,

ἤδη ʼστὶ καὶ τοῖς τοῦδε προσχωρεῖν λόγοις.

ἐμοὶ μὲν οἶκτος δεινὸς ἐμπέπτωκέ τις

τοῦδʼ ἀνδρὸς οὐ νῦν πρῶτον, ἀλλὰ καὶ πάλαι.

ἐλέησον, ὦ παῖ, πρὸς θεῶν, καὶ μὴ παρῇς

σαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος, ἐκκλέψας ἐμέ.

οἴμοι, τί δράσω; μή ποτʼ ὤφελον λιπεῖν

τὴν Σκῦρον· οὕτω τοῖς παροῦσιν ἄχθομαι.

οὐκ εἶ κακὸς σύ, πρὸς κακῶν δʼ ἀνδρῶν μαθὼν

ἔοικας ἥκειν αἰσχρά· νῦν δʼ ἄλλοισι δοὺς

οἷς εἰκὸς ἔκπλει, τἀμά μοι μεθεὶς ὅπλα.

τί δρῶμεν, ἄνδρες;

ὦ κάκιστʼ ἀνδρῶν, τί δρᾷς;

οὐκ εἶ μεθεὶς τὰ τόξα ταῦτʼ ἐμοὶ πάλιν;

οἴμοι, τίς ἁνήρ; ἆρʼ Ὀδυσσέως κλύω;

Ὀδυσσέως, σάφʼ ἴσθʼ, ἐμοῦ γʼ, ὃν εἰσορᾷς.

οἴμοι· πέπραμαι κἀπόλωλʼ· ὅδʼ ἦν ἄρα

ὁ ξυλλαβών με κἀπονοσφίσας ὅπλων.

ἐγώ, σάφʼ ἴσθʼ, οὐκ ἄλλος· ὁμολογῶ τάδε.

ἀπόδος, ἄφες μοι, παῖ, τὰ τόξα.

τοῦτο μέν,

οὐδʼ ἢν θέλῃ, δράσει ποτʼ· ἀλλὰ καὶ σὲ δεῖ

στείχειν ἅμʼ αὐτοῖς, ἢ βίᾳ στελοῦσί σε.

ἔμʼ, ὦ κακῶν κάκιστε καὶ τολμήσατε,

οἵδʼ ἐκ βίας ἄξουσιν;

ἢν μὴ ἕρπῃς ἑκών.

ὦ Λημνία χθὼν καὶ τὸ παγκρατὲς σέλας

Ἡφαιστότευκτον, ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά,

εἴ μʼ οὗτος ἐκ τῶν σῶν ἀπάξεται βίᾳ;

Ζεύς ἐσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς, Ζεύς, ὁ τῆσδε γῆς κρατῶν,

Ζεύς, ᾧ δέδοκται ταῦθʼ· ὑπηρετῶ δʼ ἐγώ.

ὦ μῖσος, οἷα κἀξανευρίσκεις λέγειν·

θεοὺς προτείνων τοὺς θεοὺς ψευδεῖς τίθης.

οὔκ, ἀλλʼ ἀληθεῖς· ἡ δʼ ὁδὸς πορευτέα.

οὔ φημʼ.

ἐγὼ δέ φημι. πειστέον τάδε.

οἴμοι τάλας. ἡμᾶς μὲν ὡς δούλους σαφῶς

πατὴρ ἄρʼ ἐξέφυσεν οὐδʼ ἐλευθέρους.

οὔκ, ἀλλʼ ὁμοίους τοῖς ἀρίστοισιν, μεθʼ ὧν

Τροίαν σʼ ἑλεῖν δεῖ καὶ κατασκάψαι βίᾳ.

οὐδέποτέ γʼ· οὐδʼ ἢν χρῇ με πᾶν παθεῖν κακόν,

ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδʼ αἰπεινὸν βάθρον.

τί δʼ ἐργασείεις;

κρᾶτʼ ἐμὸν τόδʼ αὐτίκα

πέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.

ξυλλάβετον αὐτόν· μὴ ʼπὶ τῷδʼ ἔστω τάδε.

ὦ χεῖρες, οἷα πάσχετʼ ἐν χρείᾳ φίλης

νευρᾶς, ὑπʼ ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.

ὦ μηδὲν ὑγιὲς μηδʼ ἐλεύθερον φρονῶν,

οἷʼ αὖ μʼ ὑπῆλθες, ὥς μʼ ἐθηράσω, λαβὼν

πρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδʼ ἀγνῶτʼ ἐμοί,

ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δʼ ἐμοῦ,

ὃς οὐδὲν ᾔδει πλὴν τὸ προσταχθὲν ποεῖν,

δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστιν ἀλγεινῶς φέρων

οἷς τʼ αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷς τʼ ἐγὼ ʼπαθον.

ἀλλʼ ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσʼ ἀεὶ

ψυχή νιν ἀφυῆ τʼ ὄντα κοὐ θέλονθʼ ὅμως

εὖ προυδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.

καὶ νῦν ἔμʼ, ὦ δύστηνε, συνδήσας νοεῖς

ἄγειν ἀπʼ ἀκτῆς τῆσδʼ, ἐν ᾗ με προυβάλου

ἄφιλον ἔρημον ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν. φεῦ.

ὄλοιο· καί σοι πολλάκις τόδʼ ηὐξάμην.

ἀλλʼ οὐ γὰρ οὐδὲν θεοὶ νέμουσιν ἡδύ μοι,

σὺ μὲν γέγηθας ζῶν, ἐγὼ δʼ ἀλγύνομαι

τοῦτʼ αὔθʼ, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,

γελώμενος πρὸς σοῦ τε καὶ τῶν Ἀτρέως

διπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθʼ ὑπηρετεῖς.

καίτοι σὺ μὲν κλοπῇ τε κἀνάγκῃ ζυγεὶς

ἔπλεις ἅμʼ αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον,

ἑκόντα πλεύσανθʼ ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην,

ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέ.

καὶ νῦν τί μʼ ἄγετε; τί μʼ ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν;

ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχʼ ὑμῖν πάλαι.

πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοι

χωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς ἔξεσθʼ, ὁμοῦ

πλεύσαντος αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;

αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.

κακῶς ὄλοισθʼ· ὀλεῖσθε δʼ ἠδικηκότες

τὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.

ἔξοιδα δʼ ὡς μέλει γʼ· ἐπεὶ οὔποτʼ ἂν στόλον

ἐπλεύσατʼ ἂν τόνδʼ εἵνεκʼ ἀνδρὸς ἀθλίου,

εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.

ἀλλʼ, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τʼ ἐπόψιοι,

τίσασθε τίσασθʼ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲ

ξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμʼ οἰκτίρετε·

ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δʼ ἴδοιμʼ ὀλωλότας

τούτους, δοκοῖμʼ ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι.

βαρύς τε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιν

τήνδʼ εἶπʼ, Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσαν κακοῖς.

πόλλʼ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδʼ ἔπη,

εἴ μοι παρείκοι· νῦν δʼ ἑνὸς κρατῶ λόγου.

οὗ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμʼ ἐγώ·

χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,

οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδένʼ εὐσεβῆ.

νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,

πλὴν εἰς σέ· νῦν δὲ σοί γʼ ἑκὼν ἐκστήσομαι.

ἄφετε γὰρ αὐτὸν μηδὲ προσψαύσητʼ ἔτι·

ἐᾶτε μίμνειν. οὐδὲ σοῦ προσχρῄζομεν,

τά γʼ ὅπλʼ ἔχοντες ταῦτʼ, ἐπεὶ πάρεστι μὲν

Τεῦκρος παρʼ ἡμῖν, τήνδʼ ἐπιστήμην ἔχων,

ἐγώ θʼ, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂν

τούτων κρατύνειν, μηδʼ ἐπιθύνειν χερί.

τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν·

ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, καὶ τάχʼ ἂν τὸ σὸν γέρας

τιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἣν σὲ χρῆν ἔχειν.

οἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖς

ὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;

μή μʼ ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.

ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, οὐδὲ σοῦ φωνῆς ἔτι

γενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλʼ οὕτως ἄπει;

χώρει σύ· μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,

ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.

ἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδʼ ἔρημος, ὦ ξένοι,

λειφθήσομαι δὴ κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με;

ὅδʼ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς· ὅσʼ ἂν

οὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.

ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως

πρὸς τοῦδʼ· ὅμως δὲ μείνατʼ, εἰ τούτῳ δοκεῖ,

χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τά τʼ ἐκ νεὼς

στείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.

χοὖτος τάχʼ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοι

λῴω τινʼ ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,

ὑμεῖς δʼ, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.

ὦ κοίλας πέτρας γύαλον

θερμὸν καὶ παγετῶδες, ὥς σʼ οὐκ ἔμελλον ἄρʼ, ὦ τάλας,

λείψειν οὐδέποτʼ, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει.

ὤμοι μοί μοι.

ὦ πληρέστατον αὔλιον

λύπας τᾶς ἀπʼ ἐμοῦ τάλαν,

τίπτʼ αὖ μοι τὸ κατʼ ἆμαρ

ἔσται; τοῦ ποτε τεύξομαι

σιτονόμου μέλεος πόθεν ἐλπίδος;

πέλειαι δʼ ἄνω

πτωκάδες ὀξυτόνου διὰ πνεύματος

ἐλῶσιν· οὐκέτʼ ἴσχω.

σύ τοι σύ τοι κατηξίωσας,

ὦ βαρύποτμε, κοὐκ

ἄλλοθεν ἔχει τύχᾳ τᾷδʼ ἀπὸ μείζονος,

εὖτέ γε παρὸν φρονῆσαι

τοῦ λῴονος δαίμονος εἵλου τὸ κάκιον αἰνεῖν.

ὦ τλάμων τλάμων ἄρʼ ἐγὼ

καὶ μόχθῳ λωβατός, ὃς ἤδη μετʼ οὐδενὸς ὕστερον

ἀνδρῶν εἰσοπίσω τάλας ναίων ἐνθάδʼ ὀλοῦμαι,

αἰαῖ αἰαῖ,

οὐ φορβὰν ἔτι προσφέρων,

οὐ πτανῶν ἀπʼ ἐμῶν ὅπλων

κραταιαῖς μετὰ χερσὶν

ἴσχων· ἀλλά μοι ἄσκοπα

κρυπτά τʼ ἔπη δολερᾶς ὑπέδυ φρενός·

ἰδοίμαν δέ νιν,

τὸν τάδε μησάμενον, τὸν ἴσον χρόνον

ἐμὰς λαχόντʼ ἀνίας.

πότμος, πότμος σε δαιμόνων τάδʼ,

οὐδὲ σέ γε δόλος,

ἔσχεν ὑπὸ χειρὸς ἀμᾶς. στυγερὰν ἔχε

δύσποτμον ἀρὰν ἐπʼ ἄλλοις.

καὶ γὰρ ἐμοὶ τοῦτο μέλει, μὴ φιλότητʼ ἀπώσῃ.

οἴμοι μοι, καί που πολιᾶς

πόντου θινὸς ἐφήμενος

ἐγγελᾷ, χερὶ πάλλων

τὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,

τὰν οὐδείς ποτʼ ἐβάστασεν.

ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλων

χειρῶν ἐκβεβιασμένον,

ἦ που ἐλεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τινας

ἔχεις, τὸν Ἡράκλειον

ἄρθμιον ὧδέ σοι

οὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερον,

ἄλλου δʼ ἐν μεταλλαγᾷ

πολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσει,

ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, στυγνὸν δὲ φῶτʼ ἐχθοδοπόν,

μυρίʼ, ἀπʼ αἰσχρῶν ἀνατέλλονθʼ, ὃς ἐφʼ ἡμῖν κάκʼ ἐμήσατʼ, ὦ Ζεῦ.

ἀνδρός τοι τὰ μὲν ἔνδικʼ αἰὲν εἰπεῖν,

εἰπόντος δὲ μὴ φθονερὰν

ἐξῶσαι γλώσσας ὀδύναν.

κεῖνος δʼ εἷς ἀπὸ πολλῶν

ταχθεὶς τῶνδʼ ἐφημοσύνᾳ

κοινὰν ἤνυσεν ἐς φίλους ἀρωγάν.

ὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶν τʼ

ἔθνη θηρῶν, οὓς ὅδʼ ἔχει

χῶρος οὐρεσιβώτας,

μηκέτʼ ἀπʼ αὐλίων φυγᾷ

πηδᾶτʼ· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖν

τὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,

ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦν,

ἀλλʼ ἀνέδην, ὁ δὲ χῶρος ἄρʼ οὐκέτι

φοβητὸς οὐκέθʼ ὑμῖν,

ἕρπετε· νῦν καλὸν

ἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάριν

ἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας·

ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω.

πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίς ὧδʼ ἐν αὔραις τρέφεται,

μηκέτι μηδενὸς κρατύνων ὅσα πέμπει βιόδωρος αἶα;

πρὸς θεῶν, εἴ τι σέβει ξένον, πέλασσον,

εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν·

ἀλλὰ γνῶθʼ, εὖ γνῶθʼ ἐπὶ σοὶ

κῆρα τάνδʼ ἀποφεύγειν.

οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν, ἀδαὴς δʼ

ἔχειν μυρίον ἄχθος, ὃ ξυνοικεῖ.

πάλιν πάλιν παλαιὸν ἄλγημʼ ὑπέμνασας, ὦ

λῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων.

τί μʼ ὤλεσας; τί μʼ εἴργασαι;

τί τοῦτʼ ἔλεξας;

εἰ σὺ τὰν ἐμοὶ στυγερὰν

Τρῳάδα γᾶν μʼ ἤλπισας ἄξειν.

τόδε γὰρ νοῶ κράτιστον.

ἀπό νύν με λείπετʼ ἤδη.

φίλα μοι, φίλα ταῦτα παρήγγειλας ἑκόντι τε πράσσειν.

ἴωμεν ἴωμεν

ναὸς ἵνʼ ἡμῖν τέτακται.

μή, πρὸς ἀραίου Διός, ἔλθῃς, ἱκετεύω.

μετρίαζʼ.

ὦ ξένοι, μείνατε, πρὸς θεῶν.

τί θροεῖς;

αἰαῖ αἰαῖ, δαίμων δαίμων·

ἀπόλωλʼ ὁ τάλας·

ὦ ποὺς πούς, τί σʼ ἔτʼ ἐν βίῳ

τεύξω τῷ μετόπιν τάλας;

ὦ ξένοι, ἔλθετʼ ἐπήλυδες αὖθις.

τί ῥέξοντες ἀλλοκότῳ

γνώμᾳ τῶν πάρος, ὧν προύφαινες;

οὔτοι νεμεσητόν,

ἀλύοντα χειμερίῳ

λύπᾳ καὶ παρὰ νοῦν θροεῖν.

βᾶθί νυν, ὦ τάλαν, ὥς σε κελεύομεν.

οὐδέποτʼ οὐδέποτʼ, ἴσθι τόδʼ ἔμπεδον,

οὐδʼ εἰ πυρφόρος ἀστεροπητὴς

βροντᾶς αὐγαῖς μʼ εἶσι φλογίζων.

ἐρρέτω Ἴλιον οἵ θʼ ὑπʼ ἐκείνῳ

πάντες ὅσοι τόδʼ ἔτλασαν ἐμοῦ ποδὸς ἄρθρον ἀπῶσαι.

ἀλλʼ, ὦ ξένοι, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε.

ποῖον ἐρεῖς τόδʼ ἔπος;

ξίφος, εἴ ποθεν,

ἢ γένυν ἢ βελέων τι προπέμψατε.

ὡς τίνα δὴ ῥέξῃς παλάμαν ποτέ;

χρῶτʼ ἀπὸ πάντα καὶ ἄρθρα τέμω χερί·

φονᾷ φονᾷ νόος ἤδη.

τί ποτε;

πατέρα ματεύων.

ποῖ γᾶς;

ἐς Ἅιδου·

οὐ γάρ ἐστʼ ἐν φάει γʼ ἔτι.

ὦ πόλις, ὦ πατρία,

πῶς ἂν εἰσίδοιμʼ ἄθλιός σʼ ἀνήρ,

ὅς γε σὰν λιπὼν ἱερὰν

λιβάδʼ ἐχθροῖς ἔβαν Δαναοῖς

ἀρωγός· ἔτʼ οὐδέν εἰμι.

ἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦ

στείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλας

Ὀδυσσέα στείχοντα τόν τʼ Ἀχιλλέως

γόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρʼ ἰόντʼ ἐλεύσσομεν.

οὐκ ἂν φράσειας ἥντινʼ αὖ παλίντροπος

κέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;

λύσων ὅσʼ ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.

δεινόν γε φωνεῖς· ἡ δʼ ἁμαρτία τίς ἦν;

ἣν σοὶ πιθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷ

ἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;

ἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.

τὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον;

νέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ,

τί χρῆμα δράσεις; ὥς μʼ ὑπῆλθέ τις φόβος.

παρʼ οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξʼ, αὖθις πάλιν

ὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;

αἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.

πρὸς θεῶν, πότερα δὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;

εἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.

τί φής, Ἀχιλλέως παῖ; τίνʼ εἴρηκας λόγον;

δὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μʼ ἔπη;

ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην.

εὖ νῦν ἐπίστω πάντʼ ἀκηκοὼς λόγον.

ἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.

τί φής; τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε;

ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.

σοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.

σὺ δʼ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.

ἀλλʼ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.

καὶ πῶς δίκαιον, ἅ γʼ ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς, πάλιν μεθεῖναι ταῦτα;

τὴν ἁμαρτίαν

αἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.

στρατὸν δʼ Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;

ξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.

ξὺν τῷ δικαίῳ χεὶρ ἐμή σʼ ἀναγκάσει.

ἀλλʼ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.

οὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.

ἴτω τὸ μέλλον.

χεῖρα δεξιὰν ὁρᾷς

κώπης ἐπιψαύουσαν;

ἀλλὰ κἀμέ τοι

ταὐτὸν τόδʼ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντʼ ἔτι.

καίτοι σʼ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷ

λέξω τάδʼ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.

ἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφʼ οὕτω φρονῇς,

ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.

σὺ δʼ, ὦ Ποίαντος παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,

ἔξελθʼ, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.

τίς αὖ παρʼ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;

τί μʼ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;

ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέα

πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;

θάρσει· λόγους δʼ ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.

δέδοικʼ ἔγωγε· καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγων

καλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.

οὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;

τοιοῦτος ἦσθα τοῖς λόγοισι χὤτε μου

τὰ τόξʼ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.

ἀλλʼ οὔ τι μὴν νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,

πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖν

ἢ πλεῖν μεθʼ ἡμῶν;

παῦε, μὴ λέξῃς πέρα·

μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντʼ εἰρήσεται.

οὕτω δέδοκται;

καὶ πέρα γʼ ἴσθʼ ἢ λέγω.

ἀλλʼ ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοις

ἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγων

κυρῶ, πέπαυμαι.

πάντα γὰρ φράσεις μάτην.

οὐ γάρ ποτʼ εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,

ὅστις γʼ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼν

ἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲ

ἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.

ὄλοισθʼ, Ἀτρεῖδαι μὲν μάλιστʼ, ἔπειτα δὲ ὁ Λαρτίου παῖς καὶ σύ.

μὴ ʼπεύξῃ πέρα·

δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.

πῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;

ἀπώμοσʼ ἁγνὸν Ζηνὸς ὑψίστου σέβας.

ὦ φίλτατʼ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.

τοὔργον παρέσται φανερόν· ἀλλὰ δεξιὰν

πρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.

ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,

ὑπέρ τʼ Ἀτρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.

τέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,

ἐπῃσθόμην;

σάφʼ ἴσθι· καὶ πέλας γʼ ὁρᾷς,

ὅς σʼ ἐς τὰ Τροίας πεδίʼ ἀποστελῶ βίᾳ,

ἐάν τʼ Ἀχιλλέως παῖς ἐάν τε μὴ θέλῃ·

ἀλλʼ οὔ τι χαίρων, ἢν τόδʼ ὀρθωθῇ βέλος.

ἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.

μέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.

οὐκ ἂν μεθείην.

φεῦ· τί μʼ ἄνδρα πολέμιον

ἐχθρόν τʼ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;

ἀλλʼ οὔτʼ ἐμοὶ τοῦτʼ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.

ἀλλʼ οὖν τοσοῦτόν γʼ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,

τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺς

ὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.

εἶεν· τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις, κοὐκ ἔσθʼ ὅτου

ὀργὴν ἔχοις ἂν οὐδὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.

ξύμφημι· τὴν φύσιν δʼ ἔδειξας, ὦ τέκνον,

ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,

ἀλλʼ ἐξ Ἀχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων ὅτʼ ἦν

ἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.

ἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σε

αὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,

ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶν

τύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·

ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,

ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχειν

δίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.

σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,

ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,

στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.

ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·

καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.

σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,

Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆ

σηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·

καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖν

νόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιος

ταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,

πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,

καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιν

νόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμα

ξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.

ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.

ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,

Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶς

ὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτι

ὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρους

Τροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼν

κτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.

ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.

καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνα

κριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίας

ἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονον

Τροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.

ὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνω

βλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;

οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοις

τοῖς τοῦδʼ, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;

ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμορος

εἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;

πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,

ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέως

ἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;

πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;

οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,

ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτι

δοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶν

μήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.

καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.

χρῆν γάρ σε μήτʼ αὐτόν ποτʼ ἐς Τροίαν μολεῖν

ἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,

πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺ

εἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;

μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,

πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένων

ἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.

χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,

διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶν

δόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.

λέγεις μὲν εἰκότʼ, ἀλλʼ ὅμως σε βούλομαι

θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις

φίλου μετʼ ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδʼ ἐκπλεῖν χθονός.

ἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέως

ἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;

πρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τʼ ἔμπυον βάσιν

παύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.

ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;

ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθʼ ὁρῶ τελούμενα.

καὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;

πῶς γάρ τις αἰσχύνοιτʼ ἂν ὠφελῶν φίλους·

λέγεις δʼ Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ʼπʼ ἐμοὶ τόδε;

σοί που, φίλος γʼ ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.

πῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μʼ ἐκδοῦναι θέλεις;

ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.

ὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοις.

οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δʼ οὔ σε μανθάνειν.

ἐγὼ οὐκ Ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;

ἀλλʼ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσʼ ὅρα.

οὐδέποθʼ ἑκόντα γʼ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.

τί δῆτʼ ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γʼ ἐν λόγοις

πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;

ὡς ῥᾷστʼ ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ

ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.

ἔα με πάσχειν ταῦθʼ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·

ἃ δʼ ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,

πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,

καὶ μὴ βράδυνε μηδʼ ἐπιμνησθῇς ἔτι

Τροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.

εἰ δοκεῖ, στείχωμεν.

ὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.

ἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.

εἰς ὅσον γʼ ἐγὼ σθένω.

αἰτίαν δὲ πῶς Ἀχαιῶν φεύξομαι;

μὴ φροντίσῃς.

τί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;

ἐγὼ παρὼν

τίνα προσωφέλησιν ἔρξεις;

βέλεσι τοῖς Ἡρακλέους

πῶς λέγεις;

εἴρξω πελάζειν.

στεῖχε προσκύσας χθόνα.

μήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων

ἀίῃς μύθων, παῖ Ποίαντος·

φάσκειν δʼ αὐδὴν τὴν Ἡρακλέους

ἀκοῇ τε κλύειν λεύσσειν τʼ ὄψιν.

τὴν σὴν δʼ ἥκω χάριν οὐρανίας

ἕδρας προλιπών,

τὰ Διός τε φράσων βουλεύματά σοι

κατερητύσων θʼ ὁδὸν ἣν στέλλει·

σὺ δʼ ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.

καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,

ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνους

ἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθʼ ὁρᾶν.

καὶ σοί, σάφʼ ἴσθι, τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν,

ἐκ τῶν πόνων τῶνδʼ εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.

ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδʼ ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωικὸν

πόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,

ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,

Πάριν μέν, ὃς τῶνδʼ αἴτιος κακῶν ἔφυ,

τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,

πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰ

πέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,

Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.

ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,

τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴν

κόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,

παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένεις

ἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.

ἀλλʼ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετον

οὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸν

παυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.

τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼν

τόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅταν

πορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς·

ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρ

Ζεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·

κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.

ὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψας

χρόνιός τε φανείς,

οὐκ ἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.

κἀγὼ γνώμην ταύτῃ τίθεμαι.

μή νυν χρόνιοι μέλλετε πράσσειν·

καιρὸς καὶ πλοῦς

ὅδʼ ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην.

φέρε νυν στείχων χώραν καλέσω.

χαῖρʼ, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,

νύμφαι τʼ ἔνυδροι λειμωνιάδες,

καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆς,

οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθη

κρᾶτʼ ἐνδόμυχον πληγαῖσι νότου,

πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέρας

Ἑρμαῖον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶ

στόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.

νῦν δʼ, ὦ κρῆναι Λύκιόν τε ποτόν,

λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδη

δόξης οὔ ποτε τῆσδʼ ἐπιβάντες.

χαῖρʼ, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,

καί μʼ εὐπλοίᾳ πέμψον ἀμέμπτως,

ἔνθʼ ἡ μεγάλη Μοῖρα κομίζει

γνώμη τε φίλων χὠ πανδαμάτωρ

δαίμων, ὃς ταῦτʼ ἐπέκρανεν.

χωρῶμεν δὴ πάντες ἀολλεῖς,

νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοι

νόστου σωτῆρας ἱκέσθαι.